Με λαμπρότητα εορτάσθηκε η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του Θαυματουργού, στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Την παραμονή της εορτής, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός χοροστάτησε στην ακολουθία του πανηγυρικού Εσπερινού και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου στην πόλη του Αιτωλικού.
Το πρωί της Δευτέρας 9ης Νοεμβρίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Δαμασκηνός μετέβη στην τοπική κοινότητα Κάμπος Αμπελακίου, της Αρχιερατικής Περιφέρειας Αμφιλοχίας, όπου στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στον βίο και την πνευματική παρακαταθήκη του Αγίου Νεκταρίου, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις μεγάλες δοκιμασίες που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του και στον τρόπο με τον οποίο τις υπέμεινε, διατηρώντας ακλόνητη την πίστη του στον Θεό και την αγάπη του προς τους ανθρώπους.
Αρχικά, παρουσίασε συνοπτικά την πορεία του Αγίου, από τη γενέτειρά του, τη Σηλυβρία, μέχρι την ανάδειξή του σε Επίσκοπο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, τονίζοντας ότι ο Άγιος Νεκτάριος υπήρξε μία ανοιχτή αγκαλιά πατρικής αγάπης και ελέους, αλλά συγχρόνως βίωσε σε ολόκληρη τη ζωή του κάθε πτυχή της έννοιας της δοκιμασίας.
Ο Σεβασμιώτατος διέκρινε τρεις μεγάλες δοκιμασίες στη ζωή του Αγίου, οι οποίες αποτελούν πολύτιμα πνευματικά διδάγματα για τον σύγχρονο άνθρωπο.
Η πρώτη ήταν η δοκιμασία της αδικίας και της συκοφαντίας. Ο Άγιος Νεκτάριος αδικήθηκε και συκοφαντήθηκε όχι από ανθρώπους ξένους προς την Εκκλησία, αλλά από εκκλησιαστικούς άνδρες, από πρόσωπα της ίδιας της πνευματικής του οικογένειας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «είναι, αγαπητοί μου αδελφοί, μεγίστη δοκιμασία να σε αδικούν οι αδελφοί σου, να σε συκοφαντούν τα μέλη της πνευματικής σου οικογένειας».
Παρά τη σκληρότητα αυτής της δοκιμασίας, ο Άγιος δεν έχασε την εμπιστοσύνη του στον Θεό ούτε την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Με αφορμή το παράδειγμά του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στις αδικίες που βιώνουν καθημερινά οι άνθρωποι, όταν οι προθέσεις και τα κίνητρά τους παρερμηνεύονται ή κρίνονται με προκατάληψη και ιδιοτέλεια.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύγχρονη πραγματικότητα του διαδικτύου, το οποίο μπορεί να μετατραπεί σε χώρο στοχοποίησης και συκοφαντίας προσώπων, πολλές φορές με την κάλυψη της ανωνυμίας ή ενός ψευδωνύμου.
Το δίδαγμα του Αγίου Νεκταρίου, όπως υπογράμμισε, είναι ότι «ακόμη και αν βιώσουμε την αδικία και τη συκοφαντία από τους ανθρώπους, δεν πρέπει να μολυνθεί η ψυχή μας». Αντίθετα, οφείλουμε να διατηρούμε την εμπιστοσύνη μας στον Θεό και την αγάπη μας προς τους συνανθρώπους μας.
Η δεύτερη μεγάλη δοκιμασία ήταν η μοναξιά και η εγκατάλειψη. Μετά τις συκοφαντίες που αντιμετώπισε στην Αλεξάνδρεια, ο Άγιος Νεκτάριος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αίγυπτο και να έρθει στην Ελλάδα μόνος, ανυπεράσπιστος και χωρίς ανθρώπινη στήριξη, στερούμενος ακόμη και τα απαραίτητα για την επιβίωσή του.
Ο Μητροπολίτης κ. Δαμασκηνός περιέγραψε με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο τη σκληρότητα αυτής της δοκιμασίας: «Είναι σκληρό να αισθάνεσαι μόνος, αβοήθητος, ανυπεράσπιστος, ανοχύρωτος, να στρέφεις το βλέμμα σου και να μη συναντάς καμία ανθρώπινη βοήθεια».
Αναφέρθηκε επίσης στην οδύνη της εγκατάλειψης, όταν ο άνθρωπος, ενώ έχει προσφέρει βοήθεια και στήριξη στους άλλους, δεν βρίσκει αντίστοιχη ανταπόκριση τη στιγμή που ο ίδιος τη χρειάζεται.
Ο Άγιος Νεκτάριος, ωστόσο, δεν επέτρεψε στη μοναξιά να μεταβάλει την καρδιά του σε πηγή πικρίας, μίσους ή εκδικητικότητας. Παρέμεινε σταθερός στην πίστη του και αναζήτησε την ενίσχυση του Θεού μέσα από την προσευχή.
Στο σημείο αυτό ο Σεβασμιώτατος διατύπωσε ένα ιδιαίτερα ουσιαστικό μήνυμα: «Ενώ οι άνθρωποι πολλές φορές φεύγουν από τη ζωή μας, με την προσευχή έρχεται ο Θεός στη ζωή μας. Ενώ οι άνθρωποι πολλές φορές μας εγκαταλείπουν, διά της προσευχής ο Θεός μάς ενισχύει, μας προστατεύει και μας ενδυναμώνει».
Η τρίτη δοκιμασία, στην οποία επικεντρώθηκε, κατά την ομιλία του, ήταν η δοκιμασία της υπομονής και της ταπείνωσης. Ο Άγιος Νεκτάριος συνέχισε να αντιμετωπίζει δυσκολίες, παρεξηγήσεις και συκοφαντίες και μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, τόσο κατά τη διακονία του στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή όσο και κατά την ίδρυση του γυναικείου Ιερού Ησυχαστηρίου στην Αίγινα.
Παρά τις συνεχείς ταπεινώσεις, παρέμεινε πιστός στον Θεό μέχρι το τέλος της ζωής του. Οι άνθρωποι, όπως ανέφερε ο Σεβασμιώτατος, δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν το πνευματικό μεγαλείο, το ύψος των αρετών και το βάθος της σοφίας του.
Ο Άγιος, όμως, γνώριζε ότι η υπομονή αποτελεί θεμέλιο της πνευματικής ζωής, σύμφωνα με τον ευαγγελικό λόγο «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν», ενώ η ταπείνωση προσελκύει τη χάρη του Θεού, καθώς «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν».
«Και ήρθε η ώρα που, ενώ οι άνθρωποι τον ταπείνωσαν, ο Θεός τον ύψωσε», τόνισε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στην αγιότητα του Νεκταρίου και στα θαυμαστά γεγονότα που συνδέθηκαν με την οσιακή κοίμησή του, με πρώτο το θαύμα της θεραπείας ασθενούς στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην πλούσια θεολογική και συγγραφική παρακαταθήκη του Αγίου, καθώς και στην ιδιαίτερη τιμή και αγάπη του προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να αντλήσουν δύναμη από το παράδειγμα του Αγίου Νεκταρίου και να μη χάνουν την υπομονή και την ταπείνωσή τους μπροστά στις δυσκολίες της ζωής.
«Πολλές και αλλεπάλληλες μπορεί να είναι οι δοκιμασίες στη ζωή μας. Όταν η μία σταματά, η άλλη να συνεχίζει», ανέφερε, υπενθυμίζοντας ότι ο Θεός γνωρίζει τα μύχια της ανθρώπινης καρδιάς και είναι ο μόνος αληθινός και δίκαιος Κριτής.
Καταλήγοντας, προέτρεψε τους πιστούς να επικαλούνται τον Άγιο Νεκτάριο κάθε φορά που δοκιμάζονται, ώστε, με τις πρεσβείες του, να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες «με υπομονή, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και διαρκή αγάπη και συγχωρητικότητα προς τους ανθρώπους».
