Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, γνωρίζω πόσο ἀγαπᾶς τοὺς καθαροὺς καὶ πόσο πλούσια βραβεύεις ὅσους κρατοῦν τὸν ἑαυτό τους μακριὰ ἀπὸ τοὺς μολυσμοὺς τῆς ἁμαρτίας.
Διότι εἶσαι ἅγιος, ὁ μόνος ἅγιος καὶ στοὺς ἁγίους ἐπαναπαύεσαι.
Γνωρίζω ἀκόμη πόσο βοηθεῖς ὅλους, ὅσοι μὲ πίστη καταφεύγουν σὲ Σὲνα καὶ Ἐσὲνα παρακαλοῦν νὰ ἁγιάζεις τὸ ἐσωτερικό τους, τὴν καρδιά τους καὶ νὰ τὴν κάνεις κατοικητήριο δικό σου.
Ἀλλὰ, Κύριε, βλέπω τὸ κακὸ νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μου.
Βλέπω τὴν ἁμαρτία νὰ εἰσβάλλει σ’ αὐτήν καὶ νὰ ζητεῖ νὰ τὴν μολύνει.
Βλέπω τὸ κακὸ καὶ μέσα μου καὶ γύρω μου καὶ δειλιάζω.
Ὅμως δὲν χάνω τὸ θάρρος μου.
Πιστεύω στὴν παντοδύναμη βοήθειά Σου.
Πιστεύω, ὅτι Σὺ θὰ μὲ βοηθήσεις, θὰ μὲ ἐνισχύσεις, θὰ μὲ κάνεις δυνατό.
Γι’ αὐτὸ καταφεύγω σὲ Σένα καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου παρακαλῶ.
Κάνε, Κύριε, τὸ σῶμα μου ναὸ δικό σου, Σὺ ποὺ ὑποσχέθηκες, ὅτι «θὰ ἐνοικήσῃς καὶ θὰ ἐμπεριπατήσῃς ἐν ἡμῖν», ἔλα νὰ κατοικήσεις μέσα, βαθειὰ «ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου».
Σὺ δίνε μου προσοχή σὲ ὅλα. Σὺ καθάριζε τὶς σκέψεις μου.
Σὺ κυριάρχησε στὴν καρδιά μου.
Σὺ δίνε μου δύναμη θελήσεως, γιὰ νὰ ἀπομακρύνω κάθε κακή ἐπιθυμία, ποὺ γεννᾶται στὸ ἐσωτερικό μου, καὶ κάθε πειρασμό, ποὺ προκαλεῖ ὁ κόσμος καὶ καλλιεργεῖ ὁ ἐχθρὸς τῆς σωτηρίας μας.
Καὶ ἐὰν ποτέ, Κύριε, τὸ βέλος τῆς ἁμαρτίας μὲ κτυπήσει καὶ μὲ τραυματίσει, ὁδήγησε τὰ βήματά μου στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως, γιὰ νὰ λαμβάνω ἄφεση, ἀλλὰ καὶ δύναμη ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς χάριτός Σου, γιὰ νὰ συνεχίζω τὸν ἀγῶνα μου καὶ νὰ ἀναδειχθῶ νικητής.
Ὤ ! Πόσο εὐτυχεῖς εἶναι ὅσοι μὲ καθαρὴ καρδιὰ Σὲ ἀκολουθοῦν, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς πρόσκαιρες ἱκανοποιήσεις, ποὺ παρουσιάζει ὁ κόσμος ποὺ βρίσκεται μακριά Σου!
Ποιὰ βαθειὰ εἰρήνη γεμίζει τὶς ψυχές τους!
Πόσο ἡ χάρη Σου τοὺς κάνει δυνατούς!
Κοντά τους θέλω, Κύριε, καὶ ἐγὼ νὰ βρεθῶ.
Ἐνίσχυσέ με· κράτησέ με μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι Σου καὶ ἀξίωσέ με νὰ θυμᾶμαι πάντοτε τὸ λόγο τοῦ Ἀποστόλου Σου Παύλου «σεαυτὸν ἁγνὸν τήρει», καὶ νὰ ἀπολαύσω τὰ ἀγαθά, ποὺ ἔχεις ἐπιφυλάξει γιὰ τοὺς «καθαροὺς τῇ καρδίᾳ» καὶ ἐδῶ καὶ στὸν οὐρανό. Ἀμήν.
