Τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Νησίου.
Στο τέλος του Πανηγυρικού Εσπερινού προχείρησε σε πνευματικό τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Νικόλαο Γιοβάνο.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Μεγάλων ἀξιωθέντες δωρεῶν, πανεύφημοι, ἐν ταπεινότητι βίου ἐν τῇ γῇ ἐπολιτεύσασθε».
Μέσα στή φράση αὐτή συμπυκνώνει ὁ ἱερός ὑμνογράφος τό περιεχόμενο τῆς ζωῆς τῶν ἁγίων Ἀναργύρων, Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, τή μνήμη τῶν ὁποίων ἑορτάζουμε ἰδιαιτέρως στόν φερώνυμο ναό τῆς ἐνορίας σας.
Ἦταν ἄνθρωποι σάν καί ἐμᾶς οἱ ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμιανός. Καί ἔζησαν στή γῆ ὅπως ζοῦμε καί ἐμεῖς. Ἡ ζωή τους ὅμως εἶχε ἕνα ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό. Παρότι ἀπό τή νεαρή τους ἡλικία διακρινόταν γιά τή μεγάλη εὐφυΐα καί τά πολλά πνευματικά τους χαρίσματα, τά ὁποῖα τούς βοήθησαν νά διαπρέψουν στίς σπουδές τους καί ἰδιαιτέρως στήν ἰατρική ἐπιστήμη στήν ὁποία ἐπιδόθηκαν μέ ζῆλο καί ἀφοσίωση, διακρινόταν καί γιά κάτι ἀκόμη. Διακρινόταν γιά τήν ταπείνωσή τους. Γιά τήν ταπείνωση μέ τήν ὁποία ἀντιμετώπιζαν καί τίς γνώσεις καί τά χαρίσματά τους καί τή φήμη ἡ ὁποία τούς ἀκολουθοῦσε καί τήν τιμή μέ τήν ὁποία τούς περιέβαλαν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς τους. Διακρινόταν ἀκόμη γιά τήν ταπείνωση μέ τήν ὁποία συμπεριφερόταν στούς ἄλλους γύρω τους, ἀνεξάρτητα μέ τό ἄν ἦταν πλούσιοι ἤ πτωχοί, ἐπιφανεῖς ἤ ἁπλοί ἄνθρωποι, ἐλεύθεροι ἤ δοῦλοι. Διακρινόταν καί γιά τήν ταπείνωση μέ τήν ὁποία ἀντιμετώπιζαν τήν ἐπάγγελμά τους, ἦταν ἰατροί. Δέν τό θεωροῦσαν ὡς μέσο προβολῆς καί πλουτισμοῦ, ἀλλά ὡς μέσο διακονίας τῶν πασχόντων ἀδελφῶν τους, γι᾽ αὐτό καί θεράπευαν τούς ἀσθενεῖς δωρεάν.
Τήν ταπείνωσή τους ὅμως τήν διατήρησαν καί ὅταν ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό τή χάρη τῶν θαυμάτων, ὥστε νά θεραπεύουν τούς ἀνθρώπους ὄχι μόνο μέ τίς ἰατρικές γνώσεις πού εἶχαν καί τήν ἐπιστήμη τους ἀλλά καί μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, νά θεραπεύουν ἀκόμη καί ἀσθένειες πού δέν ἦταν δυνατόν νά θεραπευθοῦν μέ τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις. Καί ἔλαβαν αὐτή τή χάρη τῶν θαυμάτων οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι, γιατί ἀκριβῶς εἶχαν ταπείνωση, καί ὁ Θεός ὑπόσχεται ὅτι «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν».
Καί οἱ δύο ἅγιοι ἀπέδειξαν μέ τίς πράξεις καί μέ τή ζωή τους ὅτι εἶχαν ὄντως αὐτή τή μεγάλη ἀρετή, τήν ὑψοποιό ταπείνωση, ἡ ὁποία ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο στά μάτια τοῦ Θεοῦ καί τόν ἐξυψώνει καί παρακινεῖ τόν Θεό νά τοῦ δώσει περισσότερη χάρη καί περισσότερη εὐλογία καί δύναμη. Γιατί ὁ Θεός δίδει τή χάρη του καί προσφέρει τά χαρίσματά του σέ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι γνωρίζει ὅτι θά τά ἀξιοποιήσουν ὄχι γιά τό προσωπικό τους ὄφελος ἀλλά πρός τό συμφέρον τῶν συνανθρώπων τους καί πρός δόξαν τοῦ ἁγίου Ὀνόματός του. Αὐτό εἶναι τό κριτήριο μέ τό ὁποῖο διανέμει ὁ Θεός τά χαρίσματα στούς ἀνθρώπους.
Μᾶς τό λέγει, ἄλλωστε, καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. «Ὅστις γάρ ἔχει, δοθήσεται αὐτῷ καί περισσευθήσεται». Ὅποιος, λέγει, χαρίσματα, σ᾽ αὐτόν θά δοθοῦν περισσότερα, ὥστε νά τοῦ περισσεύουν. Αὐτό βλέπουμε νά συμβαίνει καί στήν παραβολή τῶν ταλάντων, ὅπου ἐκεῖνος πού εἶχε τά πέντε τάλαντα καί τά διπλασίασε, ἔλαβε ὡς ἀνταμοιβή καί τό ἕνα τάλαντο ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἀδράνησε καί δέν τό ἀξιοποίησε. Αὐτό συνέβη καί μέ τούς ἁγίους Ἀναργύρους, τόν ἅγιο Κοσμᾶ καί τόν ἅγιο Δαμιανό τούς ὁποίους ἑορτάζουμε. Εἶχαν τό τάλαντο τῆς εὐφυΐας τό ὁποῖο καλλιέργησαν καί ἀπέκτησαν γνώσεις ἰατρικές, τίς ὁποῖες ὅμως δέν τίς κράτησαν γιά τόν ἑαυτό τους καί γιά τό δικό τους μόνο συμφέρον, ἀλλά τίς ἔθεσαν μέ ἀγάπη στή διάθεση τοῦ πλησίον. Εἶχαν καί τό τάλαντο τῆς ταπεινοφροσύνης καί δέν ὑπερηφανευόταν γιά τά ἐπιτεύγματα καί τίς ἐπιτυχίες τους, γιά τή φήμη καί τούς ἐπαίνους πού ἄκουαν ἀπό τούς ἀνθρώπους, γι᾽ αὐτό καί ὁ Θεός τούς ἔδωσε τή δύναμή του, γιά νά ἐνεργοῦν θαύματα, γιά νά σώζουν ἀνθρώπους, γιά νά θεραπεύουν τίς ἀσθένειές τους καί νά ἁπαλύνουν τούς πόνους τους. Τούς τήν ἔδωσε, γιατί γνώριζε ὅτι μέ τήν ταπείνωσή τους θά ἦταν καλοί διαχειριστές τῆς χάριτός του, ὅπως καί ἀπέδειξαν μέ τή ζωή τους. Γιατί οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι συνέχισαν νά θεραπεύουν «ἀναργύρως», νά διανέμουν δηλαδή δωρεάν τή χάρη τοῦ Θεοῦ, «τήν πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσαν», στούς ἀνθρώπους, ὅπως τήν ἔλαβαν καί αὐτοί, καί διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἁγιάσθηκαν καί ἀξιώθηκαν νά ἐνεργοῦν θαύματα καί ἰάσεις σέ ὅσους τούς ἐπικαλοῦνται ἀκόμη καί σήμερα, δεκαεπτά περίπου αἰῶνες μετά τήν κοίμησή τους.
Αὐτό τό παράδειγμα τῆς ταπεινοφροσύνης τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, τό ὁποῖο ἀναδεικνύει καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος ψάλλοντας «Μεγάλων ἀξιωθέντες δωρεῶν, πανεύφημοι, ἐν ταπεινότητι βίου ἐν τῇ γῇ ἐπολιτεύσασθε», ἄς μιμηθοῦμε καί ἐμεῖς. Ἄς μήν καυχώμεθα γιά ὅποια χαρίσματα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός, ἀλλά καί γιά ὅσα μπορεῖ νά ἔχουμε ἐπιτύχει ἐμεῖς μέ τίς προσπάθειές μας, γιατί καί αὐτά δέν θά εἴχαμε κατορθώσει νά τά ἀποκτήσουμε χωρίς τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Καί ἀκόμη ἄς θέτουμε ὅ,τι ἔχουμε στή διάθεση τῶν ἀδελφῶν μας μέ ἀγάπη καί μέ προθυμία, ἔχοντας πάντοτε ὑπόψη μας τό παράδειγμα τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, στή βοήθεια τῶν ὁποίων πάντοτε καί ἐμεῖς προστρέχουμε, ἀλλά καί ὅτι ὁ Θεός δίδει περισσότερη χάρη σέ ὅσους μέ ταπείνωση ἀξιοποιοῦν τά τάλαντα, τά χαρίσματα, πού τούς ἔχει δώσει, ὅποια καί ἄν εἶναι αὐτά, μικρά ἤ μεγάλα, γιά νά βοηθήσουν τούς ἀδελφούς τους, δοξάζοντας τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέ τά ἔργα καί τή ζωή τους.
