Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Γενεσίου της Θεοτόκου στο χωριό των Φαρασιωτών Προσφύγων, στο Πλατύ Ημαθίας.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ἡ γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ», ψάλλει πανηγυρικά ἡ Ἐκκλησία μας γιά τήν πρώτη καί μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ψάλλει γιά τήν ἑορτή τῆς γεννήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τήν ὁποία τιμοῦμε καί ἐμεῖς ἐδῶ στό Πλατύ, στόν ἱερό ναό πού εἶναι ἀφιερωμένο στό Γενέσιο τῆς Θεοτόκου.
Ποιός εἶναι ὅμως ὁ λόγος αὐτῆς τῆς μεγάλης χαρᾶς πού δέν περιορίζεται σέ κάποια πρόσωπα, ἀλλά ἐπεκτείνεται σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, καί ἀκόμη δέν περιορίζεται χρονικά, μόνο δηλαδή στήν ἐποχή κατά τήν ὁποία συνέβη, ἀλλά διαρκεῖ εἴκοσι καί πλέον αἰῶνες καί θά διαρκεῖ μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος;
Ἄν ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ εἶναι αἰτία χαρᾶς γιά τούς γονεῖς καί τήν οἰκογένεια, ἡ γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἦταν ἀναμφισβήτητα ἀφορμή μεγάλης χαρᾶς γιά τούς γονεῖς της, τούς εὐσεβεῖς καί δικαίους Ἰωακείμ καί Ἄννα, οἱ ὁποῖοι ἐπί πολλά χρόνια παρακαλοῦσαν τόν Θεό νά λύσει τά δεσμά τῆς ἀτεκνίας τους καί νά τούς χαρίσει ἕνα παιδί. Τό παιδί ὅμως αὐτό, ὁ καρπός τῶν προσευχῶν τους, ἡ Μαριάμ, δέν ἦταν ἕνα παιδί σάν τά ἄλλα παιδιά. Ἦταν ἡ Παναγία Παρθένος πού ἐπρόκειτο νά ξεχωρίσει μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, νά ἀναδειχθεῖ κεχαριτωμένη στά μάτια τοῦ Θεοῦ γιά τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός της καί γιά τόν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν της, ὥστε νά τήν ἐπιλέξει ὁ Θεός ὡς Μητέρα τοῦ Υἱοῦ του, νά τήν ἐπιλέξει ἀπό τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων γιά νά τήν καταστήσει συνεργό του στό θαῦμα τῆς ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, συνεργό του στό θαῦμα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου.
Ἡ γέννηση, λοιπόν, τῆς Παναγίας μας εἶναι αἰτία παγκοσμίου χαρᾶς, γιατί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἔγινε αἰτία νά ἔρθει στόν κόσμο ὄχι ἁπλῶς ἕνα παιδί, ἀλλά ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ.
Ἔγινε αἰτία νά γεννηθεῖ στόν κόσμο ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής τῶν ἀνθρώπων, ὁ ὁποῖος ἔπαυσε τή λύπη πού προκάλεσε στούς ἀνθρώπους ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τόν Θεό μέ τήν παρακοή καί τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων, καί ἀπάλλαξε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τό βάρος πού δημιουργεῖ ἡ ἐνοχή ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀποξένωση ἀπό τήν ἀγάπη του.
Καί ἐπειδή ὁ Χριστός δέν χάρισε τή σωτηρία καί τή λύτρωση μόνο στούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του ἀλλά σέ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος, αὐτός εἶναι ἕνας ἀκόμη λόγος γιά τόν ὁποῖο ἡ χαρά πού ἔφερε ἡ Παναγία στόν κόσμο μέ τή γέννησή της εἶναι χαρά γιά ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη.
Ὑπάρχει ὅμως καί ἕνας ἐπιπλέον λόγος πού ἑρμηνεύει τόν στίχο τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου. Καί αὐτός εἶναι ὅτι ἡ Παναγία διά τῆς γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ της, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔγινε αἰτία νά λάβουν ὅσοι πιστεύσουν σ᾽ Αὐτόν τή δική του χαρά, τήν ὁποία, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Χριστός διαβεβαίωσε τούς μαθητές του, κανείς δέν μπορεῖ νά τούς τήν ἀφαιρέσει.
Καί αὐτό εἶναι ἡ πιό σημαντική αἰτία τῆς χαρᾶς, τήν ὁποία ἔφερε ἡ γέννηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Διότι οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦμε καί ἐπιδιώκουμε τή χαρά στή ζωή μας. Ἔχουμε ἀνάγκη τήν χαρά, γιατί χωρίς αὐτήν δέν μποροῦμε νά ζήσουμε, καθώς ὁ Θεός δέν μᾶς ἔπλασε γιά τή λύπη ἀλλά γιά τήν χαρά.
Πολλές φορές ὅμως ἐμεῖς ἀναζητοῦμε τή χαρά ἐκεῖ πού δέν ὑπάρχει, ἤ καί ὅταν ὑπάρχει εἶναι πρόσκαιρη καί παροδική, καί ἡ στέρησή της μᾶς δημιουργεῖ μεγαλύτερη θλίψη καί ἀπογοήτευση ἀπό αὐτήν πού εἴχαμε προηγουμένως.
Καί αὐτό συμβαίνει, ὅταν ἀναζητοῦμε τή χαρά στά ὑλικά ἀγαθά, στά πλούτη, στίς διασκεδάσεις, στίς ὑλικές ἀπολαύσεις, στίς χαρές πού προσφέρει ἡ συναναστροφή μέ τούς ἀνθρώπους, οἱ εὐχάριστες συνήθειες, καί νομίζουμε ὅτι ὅλα αὐτά ἀρκοῦν γιά νά ἔχουμε χαρά στήν ψυχή μας καί στή ζωή μας. Καί τήν ἀναζητοῦμε σέ ὅλα αὐτά, παρότι γνωρίζουμε ὅτι ὅλα αὐτά δέν διαρκοῦν γιά πάντα, γιατί ἐπηρεάζονται ἀπό τίς ἐξωτερικές συνθῆκες, ἀπό τίς συγκυρίες, ἀπό ὅσα συμβαίνουν στόν κόσμο, ἀπό γεγονότα καί ἐξελίξεις πού εἶναι ἀνεξάρτητες ἀπό τή θέλησή μας καί δέν μποροῦμε νά τίς ἐπηρεάσουμε.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτές τίς χαρές πού συνήθως ἐπιδιώκουμε καί παρά τίς προσπάθειες πού καταβάλλουμε σύντομα τίς χάνουμε, ὅσοι ἀγωνίζονται νά ζοῦν σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ καί νά τόν ἔχουν μόνιμο ἔνοικο τῆς ψυχῆς τους ἀπολαμβάνουν τή δική του χαρά, πού εἶναι ἐσωτερική καί πνευματική καί τήν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ἀκόμη καί μέσα στίς πιό δύσκολες συνθῆκες, ἀκόμη καί στίς θλίψεις καί στούς κινδύνους πού συχνά ἀντιμετωπίζει στή ζωή του. Καί αὐτό τό ὀφείλουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία μέ τή Γέννησή της «ἐμήνυσε χαράν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ».
Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς, ἑορτάζοντας καί τιμώντας τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἄς προσπαθήσουμε ἀκολουθώντας τό παράδειγμά της νά ζοῦμε κοντά στόν Υἱό της γιά νά ἀπολαμβάνουμε διά τῶν πρεσβειῶν καί τῆς χάριτός της τή χαρά πού Ἐκεῖνος μᾶς χαρίζει καί τίποτε δέν μπορεῖ νά μᾶς στερήσει.
Ἡ Παναγία εἶναι ἡ χαρά γιά ὅλους μας, γιατί εἶναι Ἐκείνη, ἡ ὁποία ὡς ἄνθρωπος ἔζησε καί χαρές καί λύπες. Εἶναι Ἐκείνη ἡ ὁποία ἀντιλαμβάνεται τά προβλήματα ὅλων μας, ὅπως ἡ κάθε μητέρα ἀντιλαμβάνεται τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες τῶν παιδιῶν της. Ἑπομένως καταφεύγοντας σ᾽ Αὐτήν πού εἶναι ἡ παγκόσμια χαρά, πού ἦρθε μέ τή γέννησή της, ἔχουμε ὄντως ἐξασφαλίσει τήν πραγματική χαρά, τήν ὁποία κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς στερήσει. Εἷναι ἡ χαρά πού δίνει ἡ Παναγία, πού δίνει ὁ Χριστός μας, πού εἶναι εὐλογημένη, διότι εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας.
