Την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου το πρωί o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ.Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Μακροχωρίου, επί τη εορτή της συλλήψεως του Τιμίου Προδρόμου.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Εὐφράνθητι στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα».
Μία ἀπό τίς πολλές ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καί πανηγυρίζει τόν «μείζονα ἐν γεννητοῖς γυναικῶν», τόν προφήτη καί βαπτιστή τοῦ Κυρίου μας, τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, εἶναι καί ἡ σημερινή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζει τό θαυμαστό γεγονός τῆς συλλήψεώς του.
Καί εἶναι θαυμαστό αὐτό τό γεγονός, εἶναι ἕνα ἀληθινό θαῦμα, γιατί, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, οἱ γονεῖς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου, ἦταν «προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν». Ἦταν μεγάλοι στήν ἡλικία καί δέν εἶχαν ἀποκτήσει μέχρι τότε ποτέ παιδί, παρότι παρακαλοῦσαν θερμά καί ἐπί πολλά χρόνια τόν Θεό νά τούς χαρίσει «καρπόν κοιλίας», νά τούς χαρίσει δηλαδή ἕνα παιδί.
Καί αὐτό τό ὁποῖο ἐπί χρόνια δέν συνέβαινε καί ἔθλιβε καί στενοχωροῦσε τόν ἱερέα Ζαχαρία καί τήν εὐσεβῆ Ἐλισάβετ, συνέβη σήμερα. Συνέβη μέ τρόπο θαυμαστό, τόν ὁποῖο ἄγγελος Κυρίου ἀνήγγειλε στόν Ζαχαρία τήν ὥρα μάλισταπού θυμίαζε τό θυσιαστήριο στόν ναό τοῦ Σολομῶντος. «Εἰσηκούσθη ἡ δέησίς σου, καί ἡ γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι», ἦταν τό μήνυμα τοῦ ἀγγέλου.
Χαρμόσυνη ἡ εἴδηση, ἔστω καί ἐάν ὁ Ζαχαρίας δέν μπόρεσε νά τήν πιστεύσει. Ἀλλά πιό χαρμόσυνο τό γεγονός, παρότι οὔτε ὁ Ζαχαρίας οὔτε ἡ Ἐλισάβετ μποροῦσαν ἀκόμη νά γνωρίζουν τό μέγεθος τοῦ θαύματος, ἀλλά καί τό μέγεθος τῆς τιμῆς πού τούς ἔκανε ὁ Θεός. Διότι ὄχι μόνο τούς χάρισε, μετά ἀπό τόσα χρόνια ἀτεκνίας καί προσευχῆς, ἕνα παιδί, ἀλλά αὐτό τό παιδί ἐπρόκειτο νά γίνει ἐκεῖνος πού θά προετοίμαζε τήν ὁδό τοῦ Κυρίου, ἐκεῖνος πού θά ἀξιωνόταν νά δείξει στούς ἀνθρώπους τόν Μεσσία πού ἀνέμεναν, τόν σωτήρα καί λυτρωτή τους, ἐκεῖνος πού θά ἀξιωνόταν νά ἀγγίσει μέ τό χοϊκό χέρι του τήν ἀκήρατη κορυφή τοῦ Δεσπότου.
Ἡ χαρμόσυνη αὐτή εἴδηση πού κομίζει ὁ ἄγγελος Κυρίου στόν Ζαχαρία δέν ἦταν μία στιγμιαία ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ νά ἐκπληρώσει τήν ἐπιθυμία τῶν εὐλαβῶν δούλων του καί νά τούς χαρίσει τό παιδί γιά τό ὁποῖο προσευχόταν. Ἦταν μέρος τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας πού ἦρθε ἡ ὥρα νά ἐκπληρωθεῖ. Ἦταν μία πραγματικότητα, ἕνα θαῦμα, γιά τό ὁποῖο εἶχε προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους ὁ προφήτης Ἡσαΐας, πρίν ἀπό 800 χρόνια, λέγοντας: «εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα».
Καί αὐτή ἡ προφητεία, πού ἀκούσαμε νά ἐπαναλαμβάνει στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος, ἐκπληρώνεται σήμερα, ἐκπληρώνεται μέ τή σύλληψη τοῦ τιμίου Προδρόμου, καί προσφέρει χαρά ὄχι μόνο στή μητέρα του, τήν Ἐλισάβετ, ἀλλά καί σέ ὅλους ἐμᾶς πού τιμοῦμε καί πανηγυρίζουμε στόν ἱερό αὐτό ναό, τόν ἀφιερωμένο στόν τίμιο Πρόδρομο, τόν προφήτη καί βαπτιστή τοῦ Κυρίου, τόν ἅγιο Ἰωάννη.
«Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα».
Τί σημαίνει ὅμως γιά ἐμᾶς, ἀδελφοί μου, ἡ χαρμόσυνη αὐτή εἴδηση; Τί σημαίνει τό γεγονός τῆς συλλήψεως τοῦ τιμίου Προδρόμου;
Σημαίνει πρῶτον ὅτι ὁ Θεός δέν κωφεύει καί δέν ἀδιαφορεῖ στίς προσευχές τῶν δούλων του, ὅταν αὐτές γίνονται μέ πίστη, μέ εὐλάβεια, μέ σεβασμό καί μέ ὑπομονή. Τίς ἀκούει καί ξέρει πότε θά ἀπαντήσει καί θά ἱκανοποιήσει τό αἴτημά μας. Γιατί ὁ Θεός δέν ἀπαντᾶ ὅταν θέλουμε ἤ ὅταν νομίζουμε ἐμεῖς ὅτι εἶναι ὁ κατάλληλος χρόνος. Ὁ Θεός ἔχει τόν δικό του χρόνο, στόν ὁποῖο μᾶς δίδει αὐτό πού τοῦ ζητοῦμε προκειμένου νά εἶναι ὠφέλιμο γιά μᾶς, νά εἶναι ὠφέλιμο γιά τήν ψυχή μας.
Τό εἴδαμε καί στό θαῦμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Ὁ Χριστός θά μποροῦσε νά εἶχε δώσει τά ψάρια πού χρειαζόταν οἱ μαθητές του κατά τή διάρκεια τῆς νύκτας, ὅταν κοπίαζαν. Δέν ἦταν ἀνάγκη νά περιμένει νά βγοῦν στή στεριά τό πρωί, γιά νά τούς δώσει τήν ἐντολή καί νά βροῦν τόσα πολλά ψάρια.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ ἐμᾶς, ἀδελφοί μου. Ὁ Θεός μόνο γνωρίζει ποιά εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμή γιά νά μᾶς δώσει αὐτό πού μέ ἐπιμονή τοῦ ζητοῦμε. Ἀπό ἐμᾶς θέλει νά τό ζητοῦμε μέ πίστη καί ὑπομονή, χωρίς ἄγχος καί χωρίς νά κλονιζόμεθα ἀπό τήν ἀμφιβολία, καί Ἐκεῖνος θά μᾶς τό δώσει, ὅταν κρίνει ὅτι μᾶς εἶναι ὠφέλιμο.
Σημαίνει ὅμως, ἀδελφοί μου, τό σημερινό χαρμόσυνο γεγονός τῆς συλλήψεως τοῦ τιμίου Προδρόμου καί κάτι ἀκόμη. Σημαίνει ὅτι γιά τόν Θεό δέν ὑπάρχει τίποτε ἀνέφικτο, δέν ὑπάρχει τίποτε πού νά εἶναι ἀδύνατο, ἔστω καί ἐάν εἶναι ἀντίθετο πρός τούς ὅρους τῆς φύσεως καί τούς νόμους τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεός εἶναι παντοδύναμος καί ὡς δημιουργός καί τῆς φύσεως καί τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νά κάνει ὅ,τι τοῦ ζητοῦμε, ἀρκεῖ νά τοῦ τό ζητοῦμε μέ πίστη στή δύναμή του· ἀρκεῖ νά τοῦ τό ζητοῦμε μέ ὑπομονή καί ἐπιμονή· ἀρκεῖ νά εἶναι γιά τήν ὠφέλειά μας.
Ἄς διδαχθοῦμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς ἀπό τό παράδειγμα τῆς προσευχῆς καί τῆς πίστεως στόν Θεό τῶν γονέων τοῦ τιμίου Προδρόμου καί ἄς τό ἀκολουθήσουμε. Ἄς ἐμπιστευόμεθα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τά αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας καί νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὁ Θεός θά εἰσακούει καί τίς δικές μας ταπεινές προσευχές καί θά μᾶς δίδει πάντοτε «πάντα τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα».
