Το πρωί της Κυριακής των Μυροφόρων, 26 Απριλίου 2026, ημέρα κατά την οποία η τοπική Εκκλησία τιμά τον πολιούχο της πόλεως Καρδίτσας, Άγιο Σεραφείμ, ο Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης κατακλύσθηκε από πλήθος ευσεβών πιστών, οι οποίοι προσήλθαν για να συμμετάσχουν στη λαμπρά πανήγυρη.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την τέλεση της ακολουθίας του Όρθρου, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως (Πλόβντιβ του Πατριαρχείου Βουλγαρίας) κ. Νικολάου.
Ακολούθως τελέσθηκε πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλιππουπόλεως κ. Νικολάου και συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Καρπενησίου κ. Γεωργίου, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιεροθέου, του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Λευκουπόλεως κ. Πολυκάρπου, καθώς και του Ποιμενάρχου μας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Τιμοθέου, πλαισιωμένων από ιερείς και διακόνους.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος απηύθυνε σύντομη προσφώνηση, καλωσορίζοντας με θερμούς λόγους τον προεξάρχοντα της Θείας Λειτουργίας, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως κ. Νικόλαο, καθώς και τους λοιπούς Αρχιερείς και επισήμους, εκφράζοντας τη χαρά της τοπικής Εκκλησίας για την παρουσία τους στην πανήγυρη του Αγίου Σεραφείμ.
Στην προσφώνησή του, υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή λειτουργική σύναξη αποτελεί ζωντανή μαρτυρία της ενότητας των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ιδιαιτέρως της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, τονίζοντας τη σημασία της αδελφικής αγάπης και της κοινωνίας της πίστεως.
Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε με συγκίνηση στην παρουσία του Πρωτοψάλτου του Μητροπολιτικού Ναού Φιλιππουπόλεως, κ. Γεωργίου, ο οποίος βρισκόταν στο αριστερό ψαλτήρι και είχε μαθητεύσει στην Καρδίτσα, όπου έζησε, διδάχθηκε την ελληνική γλώσσα και τη βυζαντινή μουσική, μαθητεύοντας πλησίον του στη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Μητροπόλεως, όπως και πολλοί άλλοι χορωδοί, γεγονός που φανερώνει τους ζωντανούς πνευματικούς δεσμούς και τη συνεργασία που αναπτύσσονται μεταξύ των δύο Εκκλησιών.
Τόνισε ακόμη ότι η παράδοση αυτή συνεχίζεται, εκφράζοντας ευχαριστίες προς τον Μητροπολίτη κ. Κύριλλο, σε συνεργασία με τον κ. Ιωάννη, διευθυντή της Σχολής, τον κ. Καπέλλα, καθώς και προς όλους τους χορωδούς, οι οποίοι συμβάλλουν στη διατήρηση και καλλιέργεια της εκκλησιαστικής μουσικής.
Στη συνέχεια τον λόγο έδωσε στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως κ. Νικόλαο, ο οποίος κύρηξε τον Θείο Λόγο στη βουλγαρική γλώσσα και έπειτα ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λευκουπόλεως κ. Πολύκαρπος το απέδωσε στην ελληνική γνώσσα αναφέροντας τα εξής:
«Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ.κ. Τιμόθεε
ἐλλογιμώτατε κύριε Δήμαρχε,
ἀξιότιμοι κύριοι Βουλευταί,
ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας,
σεβαστοί ἐκπρόσωποι τῶν τοπικῶν ἀρχῶν,
τῶν φορέων καὶ τῶν θεσμῶν,
τίμιοι πατέρες καὶ ἀγαπητοί εν Χριστώ ἀδελφοί,
Χριστός ἀνέστη!
«Λίαν πρωῒ, τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον» (Μάρκ. 16,2).
Μὲ τὴν ἁπλότητα αὐτὴ τῶν λόγων, τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον μάς εἰσάγει σήμερον εἰς ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον συγκλονιστικὰ γεγονότα τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας. Αἱ Ἅγιαι Μυροφόροι γυναῖκες πορεύονται πρὸς τὸν τάφον τοῦ Κυρίου, ὄχι μὲ δύναμιν κοσμικήν, ἀλλὰ μὲ καρδίαν πλήρη ἀγάπης.
Ἦσαν γυναῖκες ἀσθενεῖς κατὰ τὸν κόσμον, ἀλλὰ δυναταὶ ἐν τῇ πίστει.
Δὲν ἐφοβήθησαν τὴν σφραγῖδα τοῦ τάφου, οὔτε τὴν παρουσίαν τῶν στρατιωτῶν. Μόνον ἓν ἐσκέπτοντο: νὰ προσφέρουν τὰ μύρα τῆς ἀγάπης των εἰς τὸ ἄχραντον Σῶμα τοῦ Κυρίου.
Καὶ ὅμως, ἐντός των ὑπῆρχε καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀπορία:
«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;» (Μάρκ. 16,3).
Αὐτὴ ἡ ἐρώτησις, εἶναι καὶ ἡ ἐρώτησις κάθε ἀνθρώπου. Πῶς θὰ μετακινηθῇ ὁ λίθος τοῦ φόβου; Πῶς θὰ νικηθῇ ὁ λίθος τῆς ἁμαρτίας; Πῶς θὰ ἀνοιχθῇ ὁ δρόμος πρὸς τὴν ζωήν;
Καὶ ἡ ἀπάντησις δίδεται ὄχι μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ γεγονός:
«Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος» (Μάρκ. 16,4).
Ὁ Θεὸς ἔχει ἤδη ἐνεργήσει. Ὁ λίθος ἔχει μετακινηθεῖ. Ὁ θάνατος ἔχει καταργηθεῖ.
Καὶ ἀκούεται ἡ φωνὴ τοῦ Ἀγγέλου:
«Μὴ ἐκθαμβεῖσθε… ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μάρκ. 16,6).
Αὐτὸ εἶναι τὸ κέντρον τῆς πίστεώς μας. Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἐν τῷ τάφῳ. Ὁ Χριστὸς ἀνέστη!
Καὶ ἰδοὺ τὸ παράδοξον: οἱ πρῶτοι μάρτυρες τοῦ μεγάλου τούτου γεγονότος δὲν εἶναι ἄνδρες δυνατοί, οὔτε ἄρχοντες, οὔτε σοφοί. Εἶναι γυναῖκες ταπεινές, γυναῖκες πιστές, γυναῖκες ἀφοσιωμένες.
Ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῆς τιμῆς τῶν Μυροφόρων, ἀνατρέπει τὰ μέτρα τοῦ κόσμου. Δείχνει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾷ ἀληθινά, γίνεται καὶ ἄξιος τῆς θείας ἀποκαλύψεως.
Αἱ Μυροφόροι δὲν ἦσαν θεωρητικοὶ τῆς πίστεως. Ἦσαν μάρτυρες διὰ τῆς ζωῆς των.
Ἡ ἀγάπη των ἦταν ἔργον. Ἡ πίστις των ἦταν πορεία. Ἡ ἀφοσίωσίς των ἦταν θυσία.
Καὶ διὰ τοῦτο ἀξιώνονται νὰ ἀκούσουν τὸν λόγον:
«Χαίρετε… μὴ φοβεῖσθε» (Ματθ. 28,9-10).
Αδελφοί μου,
καὶ ἡμεῖς καλούμεθα νὰ γίνωμεν Μυροφόροι εἰς τὴν ζωήν μας.
Νὰ φέρωμεν τὰ μύρα τῆς πίστεως, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς μετανοίας εἰς τὸν Χριστόν.
Μύρον εἶναι ἡ προσευχή.
Μύρον εἶναι ἡ συγχώρησις.
Μύρον εἶναι ἡ ταπείνωσις.
Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσφέρει αὐτὰ τὰ μύρα, τότε ὁ λίθος τῆς καρδίας του μετακινείται. Τότε ἀνοίγεται ὁ τάφος τῆς ψυχῆς καὶ ἀνατέλλει τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Ἡ σημερινὴ ἡμέρα μᾶς καλεί νὰ ἐξέλθωμεν ἀπὸ τὸν φόβον εἰς τὴν πίστιν,
ἀπὸ τὴν ἀμφιβολίαν εἰς τὴν βεβαιότητα,
ἀπὸ τὸν θάνατον εἰς τὴν ζωήν.
Καὶ τότε, ὅπως αἱ Μυροφόροι, θὰ γίνωμεν καὶ ἡμεῖς φορεῖς τοῦ χαρμοσύνου μηνύματος.
Θὰ γίνωμεν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως ἐν τῷ κόσμῳ.
Αδελφοί μου, η Εκκλησία δεν τιμά σήμερα απλώς ένα ιστορικό γεγονός· τιμά την πίστη που νικά τον φόβο, την αγάπη που υπερβαίνει τον θάνατο.
Αυτή η ίδια πίστη, η ίδια φλόγα αγάπης προς τον Αναστάντα Χριστό, καρποφορεί στους αιώνες και γεννά τους Αγίους και Μάρτυρες της Εκκλησίας. Ένας εξ αυτών είναι ο Άγιος Σεραφείμ Φαναρίου.
«Γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. 2,10).
Με τον λόγον αυτόν του Κυρίου φωτίζεται η ιερά μνήμη που επιτελούμε σήμερον. Διότι ο Άγιος Σεραφείμ Φαναρίου υπήρξε ακριβώς αυτό: πιστός μέχρι θανάτου· ποιμήν αγαθός· μάρτυς αληθινός.
Εγεννήθη εις τα ταπεινά χώματα των Αγράφων, εις οικογένειαν ευσεβή, όπου από την παιδικήν του ηλικίαν εδιδάχθη «παιδείαν καὶ νουθεσίαν Κυρίου» (πρβλ. Ἐφ. 6,4). Το όνομα αυτού Σωτήριος· και πράγματι, η ζωή του όλη υπήρξε πορεία προς την σωτηρίαν – όχι μόνον την ιδικήν του, αλλά και των άλλων.
Από νεαράς ηλικίας αγάπησε τα ιερά γράμματα, τα λειτουργικά βιβλία, το Ψαλτήριον, το Ευαγγέλιον. Η καρδία του εθερμάνθη από τον λόγον του Θεού. Και καθώς λέγει ο Ψαλμωδός:
«Ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τὰ λόγιά σου» (Ψαλμ. 118,11).
Η αγάπη αυτή τον ωδήγησε εις την μοναχικήν ζωήν. Εν τη Ιερά Μονή Κορώνης ενεδύθη το αγγελικόν σχήμα, λαβών το όνομα Σεραφείμ – όνομα ουράνιον, όνομα πυρός. Και πράγματι, ως Σεραφείμ έζησε: με φλόγα πίστεως, με καθαρότητα καρδίας, με υπακοή και ταπείνωσιν.
Δια της αρετής και της προθυμίας του ανήλθε εις τας βαθμίδας της ιερωσύνης. Διάκονος, πρεσβύτερος, ηγούμενος. Και ως ηγούμενος ανέδειξε την Μονήν καταφύγιον πνευματικόν και εθνικόν. Εκεί εύρισκαν παρηγορίαν οι κατατρεγμένοι· εκεί εδιδάσκοντο τα σκλαβωμένα παιδιά την πίστιν και την ελευθερίαν.
Διότι, αδελφοί μου, η Εκκλησία δεν υπήρξε ποτέ απλός θεσμός· υπήρξε μήτηρ, καταφυγή, φως εν τω σκότει.
Όταν δε εκλήθη να αναλάβη τον επισκοπικόν θρόνον, υπήκουσε με ταπείνωσιν εις το θέλημα της Εκκλησίας. Και ως επίσκοπος εφανέρωσε τον εαυτόν του «ποιμένα καλόν» (Ἰω. 10,11), έτοιμον να θυσιάση την ζωήν του υπέρ των προβάτων.
Αλλά η αρετή γεννά φθόνον. Και οι άδικοι εξουσιασταί της εποχής εκείνης, μη αντέχοντες το φως της ζωής του, εζήτησαν αφορμήν δια να τον θανατώσουν.
Κατηγορήθη αδίκως. Εσυκοφαντήθη. Εσύρθη ενώπιον των αρχόντων. Και τότε ετέθη ενώπιόν του η μεγάλη δοκιμασία:
να αρνηθή τον Χριστόν και να ζήση,
ή να ομολογήση και να πεθάνη.
Η απάντησίς του ήτο άμεσος, καθαρά, ανδρεία:
«Ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ δὲν θ’ ἀποχωρισθῶ ποτέ».
Εδώ, αδελφοί μου, ευρίσκεται το μεγαλείον του μάρτυρος. Δεν εδίστασε. Δεν ελογάριασε τον πόνον. Δεν εσκέφθη την ζωήν του. Εγνώριζε ότι:
«ὃς δ’ ἂν ἀπολέσει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ… οὗτος σώσει αὐτήν» (Λουκ. 9,24).
Και άρχισαν τα βασανιστήρια. Κτυπήματα, εξευτελισμοί, φυλακή, πείνα, δίψα. Αλλά η ψυχή του ήτο πλήρης ειρήνης. Προσηύχετο. Ευχαριστούσε. Υπέμενε.
Και όταν ήλθε η ώρα του μαρτυρίου, προσευχόμενος, συγχωρώντας τους δημίους του, παρέδωσε την αγίαν ψυχήν του εις τας χείρας του Θεού.
Το σώμα του έμεινε άφθαρτον. Ευωδίαζε. Έλαμπε.
Διότι «ἔντιμος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ» (Ψαλμ. 115,6).
Η τιμία κάρα του διεσώθη ως θησαυρός πολύτιμος. Και μέχρι σήμερον αποτελεί πηγήν ευλογίας, ιάσεων και θαυμάτων.
Αδελφοί μου αγαπητοί,
ο Άγιος Σεραφείμ δεν ανήκει εις το παρελθόν. Είναι παρών. Μας καλεί. Μας ελέγχει. Μας εμπνέει.
Μας καλεί εις πίστιν ζώσαν.
Μας καλεί εις ομολογίαν ανδρείαν.
Μας καλεί εις ζωήν καθαράν.
Διότι και ημείς, αν και δεν καλούμεθα εις μαρτύριον αίματος, καλούμεθα εις μαρτύριον συνειδήσεως. Να ομολογούμε τον Χριστόν εν τω κόσμω. Να μη συμβιβαζόμεθα με το ψεύδος. Να μένωμεν πιστοί.
Και τότε, ο ίδιος Κύριος, ο Οποίος εστεφάνωσε τον Άγιον, θα στεφανώση και ημάς.
Είθε, λοιπόν, αι πρεσβείαι του Αγίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ να στηρίζουν πάντας ημάς, να ενισχύουν την πίστιν μας και να φωτίζουν την πορείαν μας προς την Βασιλείαν του Θεού.
Αμήν.
Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεε,
Με αισθήματα βαθείας ευγνωμοσύνης και αδελφικής αγάπης, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμότατες ευχαριστίες μου για την τιμητική πρόσκληση να παρευρεθώ και να συμμετάσχω στις ιερές πανηγυρικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Αγίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ εδώ, εις την ευλογημένην πόλιν της Καρδίτσης.
Η φιλάδελφος διάθεσίς σας και η πατρική σας αγάπη αποτελούν ζωντανή μαρτυρία των ακαταλύτων δεσμών που ενώνουν τας κατά τόπους Ορθοδόξους Εκκλησίας και τους λαούς μας εν τη κοινή πίστει και παραδόσει.
Ιδιαιτέρως δε, επιτρέψατέ μοι να σας ευχαριστήσω εκ καρδίας για την ευγενή μέριμνά σας και την δυνατότητα που προσφέρατε, ώστε ο Πρωτοψάλτης μας, καθώς και οι χορωδοί της Ιεράς Μητροπόλεως Φιλιππουπόλεως, να συμμετάσχουν ενεργώς εις την λατρευτικήν ζωήν και την ιεροπρέπεια της εορτής. Η παρουσία και η διακονία τους αποτελεί όχι μόνον τιμή, αλλά και ευλογία, ενισχύουσα το πνεύμα της ενότητος και της λειτουργικής παραδόσεως της Εκκλησίας μας.
Εύχομαι εκ βάθους καρδίας όπως ο Κύριος, διά πρεσβειών του Αγίου Σεραφείμ, να σας χαρίζει υγείαν, δύναμιν και μακροημέρευσιν εις την καρποφόρον ποιμαντορίαν σας.
Μετά βαθυτάτου σεβασμού και αδελφικής εν Χριστώ αγάπης.
Χριστός ἀνέστη!”
Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η Λιτάνευση της τιμίας κάρας του Αγίου Σεραφείμ, με τη συμμετοχή των Μητροπολιτών, των ιερέων της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, των αρχών και πλήθος κόσμου με την πομπή να κινείται επί των οδών Ιεζεκιήλ, Ανδρ. Παπανδρέου και μέσω του πεζοδρόμου Στ. Λάππα να καταλήγει στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας, για την τέλεση της δέησης, ενώ οι Φιλαρμονικές του Δήμου Καρδίτσας και του Δήμου Παλαμά καθώς και άγημα του Κέντρου Εκπαίδευσης Στρατονομίας Ρούσσου και της Σχολής Αστυφυλάκων Μουζακίου, τμήματα κοινωνικών φορέων και πολιτιστικών συλλόγων απέδιδαν τις δέουσες τιμές.
Με την ολοκλήρωση της δέησης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος εξέφρασε δημοσίως τις θερμές του ευχαριστίες προς όλους, όσοι συνέβαλαν στην επιτυχή διοργάνωση και τέλεση της πανηγύρεως.
Ευχαρίστησε κατ’ αρχάς τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς για την παρουσία, την αγάπη και τη συμμετοχή τους, καθώς και τους ιερείς και διακόνους για τη διακονία τους και την προσφορά τους στην πανήγυρη.
Ιδιαιτέρως ευχαρίστησε τους άρχοντες του τόπου, παρόντες και απόντες, ευχόμενος ο Θεός να τους ενισχύει στο έργο και τη διακονία τους προς την πατρίδα και την τοπική κοινωνία.
Ξεχωριστή αναφορά έκανε στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος μετέδωσε τις ιερές ακολουθίες, μεταφέροντας το μήνυμα του Αγίου Σεραφείμ σε όλο τον κόσμο.
Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, επιθυμεί να εκφράσει ιδιαιτέρως θερμές ευχαριστίες προς τον Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος βρίσκεται από χθες και σήμερα κοντά μας, γεγονός που αποτελεί ιδιαίτερη χαρά. Τόνισε ακόμη ότι, πέρα από τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος μετέδωσε από το πρωί την ιερά ακολουθία του Όρθρου και τη Θεία Λειτουργία σε όλο τον κόσμο.
Υπογράμμισε ότι αυτό αποτελεί μεγάλη ευλογία, καθώς το μήνυμα και η χάρη του Αγίου φθάνουν σε κάθε τόπο της γης, εκφράζοντας προσωπικά τις ευχαριστίες του προς τον κ. Κατσιάρα, καθώς και στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό για τη συμβολή του.
Εξέφρασε επίσης ευχαριστίες προς τις στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές, και συγκεκριμένα προς το Διοικητικό Κέντρο Εκπαιδεύσεως της Στρατονομίας και το άγημα, τον Αστυνομικό Διευθυντή Καρδίτσας, τον Διοικητή του Τμήματος Δοκίμων Αστυφυλάκων Μουζακίου και τη Διοικήτρια του Τμήματος Τροχαίας Καρδίτσας.
Δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει την εκπαιδευτική κοινότητα, τους διευθυντές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, καθώς και τους πολιτιστικούς και κοινωνικούς φορείς, τις φιλαρμονικές της Καρδίτσας και του Παλαμά, τα μέλη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το Σώμα του Ελληνικού Οδηγισμού, το Σώμα των Ελλήνων Προσκόπων, το Σωματείο «Η Ψηφίδα», το Λαογραφικό και Πολιτιστικό Συγκρότημα του Δήμου Καρδίτσας «Μ. Ιωαννίνου» και τον Λαογραφικό Όμιλο «Καραγκούνα».
Ιδιαίτερη μνεία έκανε στους συνεργάτες της Ιεράς Μητροπόλεως, τον Πρωτοσύγκελλο, τον Γενικό Αρχιερατικό και τους λοιπούς κληρικούς, για την άρτια οργάνωση της πανηγύρεως.
Τέλος, ευχαρίστησε τον ευσεβή λαό του Θεού, ο οποίος με πίστη και προσευχή προσήλθε για να τιμήσει τον Άγιο Σεραφείμ, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι ο Άγιος συνεχίζει να ευλογεί και να προστατεύει τον τόπο από την Ιερά Μονή Κορώνης.
Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά, γεμάτα από τη χάρη και την ευλογία του Αναστημένου Χριστού, καταλήγοντας με τον αναστάσιμο χαιρετισμό: «Χριστός Ανέστη!»
Η παρουσία της τιμίας κάρας του Αγίου και η συμμετοχή πλήθους πιστών ανέδειξαν για ακόμη μία φορά τη βαθιά πίστη και την ιδιαίτερη τιμή που τρέφει ο λαός της περιοχής προς τον προστάτη του, Άγιο Σεραφείμ.
