Σε κλίμα συγκίνησης και χαράς εορτάσθηκε σήμερα στην Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος η επέτειος των πέντε ετών από την Ενθρόνιση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Συμεών.
Ήταν Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019 όταν ο Ιερός Κλήρος, οι Αρχές και ο φιλόχριστος λαός της Φθιώτιδος υποδέχθηκε στην Λαμία, στην Καθέδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος με αγάπη και επευφημίες το νέο του Ποιμενάρχη, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Συμεών.
Σήμερα, Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024, πέντε χρόνια μετά, στον Ιερό Μητροπολιτικό και Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Συμεών και η οποία μεταδόθηκε από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου και διαδικτύου.
Ο Σεβασμιώτατος κ. Συμεών επέλεξε αυτήν την ημέρα, προκειμένου να τελέσει σε κλίμα συγκινήσεως και χαράς την εις πρεσβύτερον Χειροτονία του Αρχιδιακόνου του, π. Νικολάου Πολυζώη στον οποίο απένειμε και όλα τα εκκλησιαστικά οφφίκια του δευτέρου βαθμού της ιερωσύνης σε ένδειξη τιμής και αναγνώρισης της υποδειγματικής και άριστης διακονίας του στην θέση του Αρχιδιακόνου.
Ο π. Νικόλαος στον χειροτονητήριο λόγο του με συγκίνηση και ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου κατέθεσε:
«Χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα» στέκομαι τούτη την ιερή στιγμή ενώπιον του φρικτού θυσιαστηρίου, ενώπιον του Ποιμενάρχου και Επισκόπου μου, ενώπιον αξίων αρχιερέων, του πνευματικού μου πατρός, τόσων σεβασμίων ιερέων και συνδιακόνων. ᾽Ενώπιον του κυρίου ημών ᾽Ιησού Χριστού, κυρίως, στον οποίο, εν τη φρικτή ημέρα της κρίσεως, άπαντες θα αποδώσουμε λόγο για τα πεπραγμένα και τα μη πεπραγμένα. Και όλα αυτά κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, της φρικώδους του ’Ιησού θυσίας όπου παρίστανται «κύκλῳ τὰ Σεραφείμ, κατακαλύπτοντα τὰ πρόσωπα ἑαυτῶν».
Με συντριβή ψυχής, αναμένων την, υπό των τιμίων χειρών Σας, χειροτονία στον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης, αυτόν του Πρεσβυτέρου, επιτρέψατέ μου να εκφράσω από καρδιάς, μερικές σκέψεις και σαλπίσματα της ψυχής μου, την οποία, εκτυπώτερον, παραδίδω σήμερα στην αγία του Χριστού ᾽Εκκλησία.
Δεν αισθάνομαι, άλλωστε, ικανός να αρθρώσω λέξη περί ιερωσύνης. ο ορθοτόμος λόγος των θεοφόρων Πατέρων μας, έχει καλύψει ότι μπορούσε να ειπωθεί περί του μεγάλου της ιερωσύνης Μυστηρίου, αφήνοντας σε εμάς τους ελαχίστους τον στηριγμό αλλά και τον αυστηρό έλεγχο της συνειδήσεως. Θράσος, μάλλον, θα ήταν να μιλήσω, ο ανάξιος, ενώπιον λογίων Αρχιερέων και ιερέων περί της αξίας και της σημασίας της ιερωσύνης.
Το πρώτιστο που θέλω να ζητήσω, σεβαστοί μου Πατέρες, είναι η σημερινή προσευχή και εύχή σας να με συνοδεύει στην ιερατική μου πορεία. Αυτό θα είναι το πολυτιμότερο δώρο που θα μπορούσα να έχω από εσάς.
Στο κατώφλι, λοιπόν, της ιερωσύνης, προσέρχομαι ασθενής, αδύναμος, συναισθανόμενος όσο μπορώ την αναξιότητά μου. Βασιζόμενος όχι στις δικές μου δυνάμεις και ικανότητες, αλλά στη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, η οποία «τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί», και στην ευχή και εμπιστοσύνη του ᾽Επισκόπου μου, στο πρόσωπο του οποίου σημαίνεται η Εκκλησία. Αυτά τα ελάχιστα που θέλω να προσπαθήσω να προσφέρω εντίμως στην ιερατική μου διακονία είναι η άδολη αγάπη μου για τον Χριστό και την Εκκλησία Του, η φιλότιμη εργασία μου και η διακονία των αδελφών μου, πάντοτε με υπακοή στον Επίσκοπό μου. Κατανοώ ότι στις δύσκολες εποχές που βρισκόμαστε οι αδελφοί μας επιθυμούν να αντικρύσουν στα πρόσωπα των Ιερέων τους, τη μορφή του καλού Σαμαρείτου, του επιχέοντως έλαιον στις πληγές και τα καθημερινά τους προβλήματα. Διψούν οι αδελφοί μας για λόγο Κυρίου, λόγο παρηγορητικό, λόγο θεραπευτικό, λόγο και έργα αγάπης. Θέλουν να βλέπουν τον Χριστό στα πρόσωπα μας. Να εύχεσθε να μην τους απογοητεύσω.
Σεβασμιώτατε πάτερ και Δέσποτα,
Στα χρόνια αυτά της διακονίας μου υπήρξαν πολλές στιγμές. Ευχάριστες και πνευματικές. Αλλά και δύσκολες. Σε όλες αυτές τις στιγμές δεν έχασα ποτέ την βεβαιότητα της πατρικής σας παρουσίας, της άδολης στηρίξεως, της πραγματικής αγάπης Σας προς την ελαχιστότητά μου. Άλλοτε με τον πατρικό Σας λόγο, άλλοτε με την ακόμη πατρικότερη σιωπή Σας, γίνατε «ξύλον εὐσκιόφυλλον», παραβλέποντας τα λάθη και τις ελλείψεις μου. Μου δείξατε εμπιστοσύνη και με περιβάλλατε με την ύψιστη τιμή να Σας διακονώ, μάλιστα, ως αρχιδιάκονος. Μαθήτευσα στο πανεπιστήμιο της διακονίας καθοδηγούμενος από τον πλέον ικανό και δόκιμο καθηγητή: Εσάς. Διατηρώ στην καρδιά μου με απεριόριστη ευγνωμοσύνη τα δώρα που μου προσφέρατε σε όλη αυτή την πορεία, δώρα ανεκτίμητα και πνευματοποίκιλτα. Μαθητεία σπουδαία και πλούσια. Εμπειρίες πολυτιμότατες. Ωφέλεια νού και καρδίας. Μία πορεία δίπλα Σας, κοπιώδης μεν, με την βεβαιότητα δε ότι «ὁ κόπος ὑμῶν οὐκ ἔστιν κενὸς ἐν κυρίῳ». Γιατί το σημαντικότερο που μου εμφυσήσατε όλα αυτά τα χρόνια είναι η άοκνη, συνεχής και ανιδιοτελής εργασία για την ᾽Εκκλησία και το ποίμνιό της.
Υικώς , Σας ευχαριστώ για όσα πατρικώς μου προσφέρατε.
Ευγνωμοσύνη οφείλω να εκφράσω και στον γεροντά μου, πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη πατέρα Άγγελο Ανθόπουλο Πρωτοσύγκελλο της Ι.Μ. Περιστεριου για τις θερμές προσευχές του, την πολυτιμότατη πνευματική καθοδήγηση και την εν παντί πατρική του στήριξη, κυρίως όμως για την άδολη και πλατειά αγάπη του.
Ζητώ ταπεινώς τούτη τη φρικτή ώρα, να με συγχωρήσετε για όσες εξαιτίας της απειρίας και των ελλείψεών μου, σας πίκρανα.
Ευχαριστώ εκ βαθέων άπαντας τους σεβαστούς πατέρες, όλως ιδιαιτέρως τους συλλειτουργούντες και συμπροσευχομένους σήμερα, στην πιο σημαντική ημέρα του βίου μου.
«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, τόν νυμφῶνα σου βλέπω κεκοσμημένον. Καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ».
Παρακαλώ, Σεβασμιώτατε και την αίγλη της αρχιερωσυνης σας ενδύσατέ με, ώστε να αξιωθώ να εισέλθω εις την χαράν του Κυρίου μου».
Ο Σεβασμιώτατος στον πατρικό του λόγο προς τον π. Νικόλαο σημείωσε:
«Ευλαβέστατε Αρχιδιάκονε και αγαπητέ μου αδελφέ, π. Νικόλαε.
Πλημμυρίζει η καρδιά μου σήμερα από ποικιλία συναισθημάτων καθώς, αφ΄ ενός μεν για μία ακόμη φορά ατενίζω και αισθητά αλλά και νοητά το ευλογημένο ποίμνιο της τοπικής μας Εκκλησίας, τους αγαπητούς άρχοντες, τον λαό μας τον αγαπημένο και κυρίως τους αδελφούς κληρικούς, πρεσβυτέρους και διακόνους, όπως για πρώτη φορά, με το βλέμμα μου συνάντησα το δικό τους βλέμμα, πριν από 5 χρόνια, τέτοιες περίπου ώρες. Σαν σήμερα, το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που συνάντησα , ήταν και το δικό σου πρόσωπο . Ενός νέου διακόνου, πλησίον σε ένα ικανό Αρχιδιάκονο, τον προκάτοχό σου π. Ευστάθιο, έχοντας πρόσφατα χειροτονηθεί από τον Άγιο Προκάτοχό μου, Μητροπολίτη Φθιώτιδος κυρό Νικόλαο, με έκδηλη στο πρόσωπό σου την αγωνία, τα ερωτηματικά, αλλά κυρίως την προσδοκία, γιατί πάντοτε όλοι μας το καινούργιο το ατενίζουμε με προσδοκία, με λαχτάρα, αλλά και με φόβο. Μήπως το καινούργιο μας διαψεύσει, μήπως το καινούργιο μας απογοητεύσει, μήπως το καινούργιο μας προδώσει.
Και επειδή, όπως έχω αποδείξει εδώ και πέντε χρόνια, ο Θεός μου χάρισε να έχω μικρά αυτιά και εξ ανατομίας, αλλά και εκ νοοτροπίας, να μην ακούω τους άλλους για το τι μπορεί να νομίζουν, τι μπορεί να πιστεύουν ή το τι μπορεί να λένε για τον κάθε άλλο, προτίμησα να εμπιστευτώ την δική μου κρίση, το δικό μου αισθητήριο, όχι γιατί είναι αλάνθαστο, αλλά γιατί στη ζωή μας πρέπει να έχουμε την δύναμη να απολαμβάνουμε ακόμα και τα λάθη μας. Γιατί στη ζωή μας πρέπει να έχουμε την τόλμη να κρίνουμε και να αποφασίζουμε και τίποτα στην ζωή μας σπουδαίο δεν μπορεί να γίνει χωρίς διακινδύνευση.
Τίποτα μεγάλο δεν μπορεί γίνει να χωρίς ρισκάρισμα , ούτε η επιλογή συνεργατών, ούτε η λήψη αποφάσεων, ούτε η πρόοδος μέσα στη ζωή. Έτσι λοιπόν, όσα διέκρινα στο πρόσωπό σου, όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν στην πράξη και όχι μόνο επιβεβαιώθηκαν αλλά ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου.
Έτσι λοιπόν, πολύ πριν ακόμα ακούσω από τους συμπατριώτες σου στην Αταλάντη που τόσο αγαπώ, πριν ακόμα ακούσω λοιπόν το τι λένε για εσένα και πως σε θυμούνται οι καθηγητές σου, οι δάσκαλοί σου, οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου, οι συμμαθήτριες σου, οι άνθρωποι που σε γνώρισαν. Πριν να περιμένω να ακούσω τον οποιοδήποτε άλλο, ο οποίος σε αγαπά, ή σε θαυμάζει ή καμαρώνει για χαρίσματα που σου έδωσε και εσένα ο Θεός, όπως και πολλοί άνθρωποι.
Νικόλαε, σε κοίταξα στα μάτια από την πρώτη στιγμή και σε επέλεξα να είσαι κοντά μου συνεργάτης μου, συνοδοιπόρος, μαθητής, όπως είπες, αλλά και συγκηρυναίος. Και πράγματι σήκωσες στους ώμους σου μία απαιτητική διακονία, μια διακονία δύσκολη, μία διακονία που δεν είναι μόνο αυτό το οποίο φαίνεται και το οποίο μπορεί να το θαυμάζουν οι άνθρωποι. Η διακονία μας δεν είναι οι φωτογραφίες μας, οι οποίες μπορεί να μας δίνουν μια αναγνωρισιμότητα αλλά και μία έκθεση μέσα στον κόσμο. Η διακονία μας δεν είναι η ωραία φωνή, η ωραία ψαλμωδία ή η τέρψη των οφθαλμών ή της ακοής. Η διακονία μας μετριέται εκεί που δεν βλέπει κανείς και η αληθινή μας διακονία κυρίως μετριέται, όταν είμαστε μόνοι μας, αντιμέτωποι με την συνείδησή μας, όταν βρισκόμαστε στο κελί μας, στη μοναξιά μας, στις αγωνίες μας, προσευχές μας, στις αμφιταλαντεύσεις μας, στα χτυπήματα, τα οποία δεχόμαστε κι όπως έχεις δει, όταν μας χτυπάνε, δεν είναι κανείς κοντά μας. Κοντά μας είναι όταν μας χειροκροτούν, όταν μας εγκωμιάζουν, όταν είμαστε στη δόξα και στην τιμή. Αλλά όταν βιώνουμε την αδικία, την αμφισβήτηση, την εγκατάλειψη, τότε είμαστε μόνοι μας και αυτό το ποτήρι θα το γευτείς στη ζωή σου, γιατί είναι ποτήρι που γεύεται κάθε κληρικός. Είναι συνυφασμένο με την ζωή του κληρικού.
Είδα λοιπόν στο πρόσωπό σου, έναν αφοσιωμένο εργάτη. Έχουμε ανάγκη στην ζωή μας από εργάτες, έχουμε ανάγκη από ποιητές έργων και όχι λόγων. Ένα παιδί εργατικό, πρόθυμο, χαρούμενο. Ένας άνθρωπος ταλαντούχος και κυρίως αφοσιωμένος και υπομονετικός.
Ο Θεός σε αξίωσε στην ζωή σου να ξέρεις τι θα πει βιοπάλη και κόπος και μόχθος και για αυτό μπορείς να καταλάβεις και τους ανθρώπους που δεν έχουν δουλειά και τους ανθρώπους που χάνουν τη δουλειά τους και κυρίως τους ανθρώπους, που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα και παλεύουν στη δύσκολη καθημερινότητα. Έχεις γνωρίσει το πένθος χάνοντας τον πατέρα σου, τον Ελευθέριο, που μνημονεύσαμε σήμερα και ξέρεις τι σημαίνει πένθος, στέρηση, απώλεια. Έχεις δοκιμαστεί, παρά το νεαρό της ηλικίας σου. Έχεις γνωρίσει τι σημαίνει διάψευση, τι σημαίνει προδοσία, απογοήτευση. Όλα αυτά είναι πολύτιμα εφόδια, μεγάλα πανεπιστήμια, τα οποία έχουν μαλακώσει την καρδιά σου και σου έχουν χαρίσει ευαισθησίες, τις οποίες διέκρινα και της θεωρώ πολύτιμες. Ευγένεια στην ψυχή σου, καλοσύνη, επιείκεια, ευπροσηγορία, προθυμία και αγάπη για το ωραίο και το όμορφο, το πνευματικό και το καλό.
Κοντά μου τα τελευταία χρόνια έζησες πολύ ιδιαίτερες και μεγάλες στιγμές. Και όντως σου άνοιξα την ζωή μου ολόκληρη, την καθημερινότητα μου. Δεν έμεινες στην γνώση του προγράμματός μου, αυτού που αναγινώσκουν οι αδελφοί μας κάθε Κυριακή βράδυ από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως μας, αλλά έζησες και αυτά που δεν γράφονται στο πρόγραμμα. Με ακολούθησες παντού, σε όλα τα ταξίδια μου, στις περιοδείες μου. Μαζί περπατήσαμε μέσα στα χιόνια, μαζί πήγαμε στα πιο μικρά χωριά. Έζησες κοντά μου μεγάλες στιγμές. Αξιώθηκες κοντά μου πράγματα που ελάχιστοι διάκονοι θα έχουν την ευκαιρία να αξιωθούν στην διακονία τους. Να λάβεις ευχή από Προκαθημένους Ορθοδόξων Εκκλησιών, να συλλειτουργήσεις με δεκάδες Αρχιερείς, να βρεθείς σε μεγάλες εορτές και πανηγύρεις και μεγάλα γεγονότα, που έζησε η τοπική μας Εκκλησία τα τελευταία χρόνια και ζει. Αλλά και σε μεγάλες θλίψεις. Έγινες μέλος της οικογένειάς μου. Έγινες αδελφός των βιολογικών μου αδελφών , έγινες και εσύ αδελφός και φίλος. Έγινες παιδί της μητέρας μου. Έγινες δικός μας άνθρωπος. Ήσουν κοντά μου στο δικό μου πένθος και στις δικές μου δοκιμασίες. Όλα αυτά δεν είναι στοιχεία για να καυχηθείς, αλλά για να δοξάζεις τον Θεό και να καταλάβεις ότι κουβαλάς πάνω σου πολύτιμες παρακαταθήκες.
Πάνω απ’ όλα όμως αγαπητέ μου π. Νικόλαε, εκτίμησα τον σεβασμό και την αγάπη που έδειξες στους ιερείς μας, στους πρεσβυτέρους, που δεν μπήκε μέσα σου το δηλητηριώδες μικρόβιο της οίησης, της έπαρσης. Δεν αισθάνθηκες ποτέ ότι είσαι αυλικός στην αυλή ενός άρχοντα, αλλά ότι είσαι αδελφός και μέλος μίας οικογένειας και φέρθηκες με σεβασμό και αγάπη σε όλους τους ιερείς μας και αυτό αποτελεί την πολυτιμότερη παρακαταθήκη και σήμερα που βρίσκονται εδώ, είναι με την καρδιά τους και άλλοι που δεν μπόρεσαν να είναι εδώ και λειτουργούν, σε μνημονεύουν με αγάπη τούτη την ώρα. Αυτή η αγάπη των ιερέων της Μητροπόλεως μας, είναι για εσένα το ωραιότερο δώρο και πάντοτε να τους σέβεσαι και να τους αγαπάς και να αντλείς δύναμη και κουράγιο από την ζωή τους.
Άκουσες πολλά, είδες πολλά δίπλα μου. Είδες πως χειρίζομαι δύσκολες καταστάσεις. Προβλήματα που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Φτάσαμε να κινδυνέψει ακόμη και η ζωή μας στους δρόμους, όπως πρόσφατα, και άλλες ταλαιπωρίες. Σε όλα αυτά ήσουν πιστός, αφοσιωμένος και όλα αυτά συναποτελούν ένα πολύ ισχυρό βιογραφικό. Όχι για να το κομίσεις μέσα στις κοσμικές συναντήσεις, αλλά για να το προσφέρεις στον Θεό. «Πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Αυτό αγάπησες και θέλησες από μικρό παιδί και αυτό θα κάνεις από σήμερα και για πάντα. Να είσαι δοσμένος στην αγάπη του Θεού και στην αγάπη της Εκκλησίας. Στην αγάπη του Χριστού και στην αγάπη των ανθρώπων. Έχουμε ευλογία στον τόπο μας να έχουμε εκλεκτούς ανθρώπους.
Με έχεις ακούσει συνέχεια, να σου τονίζω πόσο ευλογημένος είναι ο λαός της Φθιώτιδος. Πόσο ευλογημένους άρχοντες. Έχεις δει πόσο τους αγαπώ και πόσο συνεργάζομαι μαζί τους. Και εσύ θα συνεργάζεσαι, θα συμπορεύεσαι, θα είσαι ανοιχτός στον διάλογο, στην αντίρρηση, στην αντίθετη γνώμη. Θα σέβεσαι τους πάντες και θα προσφέρεις τον εαυτό σου στους πάντες και στα πάντα. Γι΄ αυτόν τον λόγο επέλεξα να διακονήσεις ως ιερέας και πάλι κοντά μου. Να είσαι κοντά μου και με επιτελικό τρόπο και εσύ να βάλεις το δικό σου λιθαράκι. Κοντά σε σπουδαίους Πατέρες και αδελφούς. Από όλους έχεις να πάρεις πάρα πολλά, να παραδειγματίζεται η ζωή σου.
Γι΄αυτό λοιπόν, σε ένα από τα πιο σπουδαία έργα που μας αξίωσε ο Θεός αυτή την πενταετία να ολοκληρώσουμε με την αγάπη της τοπικής μας Εκκλησίας και την συνδρομή της Ελληνικής Πολιτείας και ιδίως της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδος, θα σε τοποθετήσω και θα σε διορίσω Διευθυντή του Μουσείου Εκκλησιαστικού Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως, το οποίο θα αναλάβεις μαζί με εκλεκτούς συνεργάτες να το ολοκληρώσεις εσωτερικά, να το ευτρεπίσεις εσωτερικά για να το εγκαινιάσουμε και να το προσφέρουμε στον λαό της Φθιώτιδος. Ένα Κέντρο Έρευνας, Εκπαίδευσης, Τεκμηρίωσης και Διαχείρισης της Εκκλησιαστικής Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς. Ασφαλώς θα έχεις κοντά σου και επιστήμονες ειδικούς και άλλους, αλλά εσύ θα αναλάβεις την Διεύθυνση του Κέντρου. Και ως κληρικός διορισμένος εδώ στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που θα είναι η οργανική σου θέση, θα σε χειροθετήσω σήμερα και ως Σκευοφύλακα της Μητροπόλεως. Άλλωστε αυτά συνδέονται μεταξύ τους και το Μουσείο και με το Σκευοφυλάκιο και το Κειμηλιαρχείο της Μητροπόλεως μας.
Πάνω απ’ όλα παιδί μου, θα είσαι μέσα στην καρδιά σου. Να θυμάσαι πάντα ότι έχεις έναν πατέρα που σε αγαπά και μια αγκαλιά που θα σε στηρίζει και θα σε ενδυναμώνει. Γι’ αυτό μην φοβάσαι και μην δειλιάζεις. Μόνο πίστευε και αγάπα. Αγάπα τον Θεό, αγάπα τον άνθρωπο, αγάπα την διακονία σου και ο Θεός της Αγάπης θα είναι πάντοτε μετά σου, πάσας τας ημέρας της ζωής σου. Είσελθε εις την Χαράν του Κυρίου σου. Ένα νέο ξεκίνημα κάνεις σήμερα και εγώ μαζί σου και με όλους σήμερα πάλι ενθρονίζομαι και κάνω ένα νέο ξεκίνημα για την αγάπη του λαού Θεού, την αγάπη του Χριστού και της Εκκλησίας. Σε συνοδεύουν οι προσευχές και η αγάπη όλων. Όλοι σε αγάπησαν και όλοι σε αγαπούν και θα σε αγαπούν, θα σε στηρίζουν και θα περιμένουν πολλά από εσένα. Και να ξέρεις, ότι αυτή η προσδοκία δεν είναι εύκολο άθλημα. Πολλές φορές θα παρακαλάς να μην σε ξέρει κανένας και να μην περιμένει κανείς τίποτα από εσένα, αλλά δυστυχώς αυτή σου η παράκληση δεν θα εισακουστεί και θα περιμένουμε πολλά από εσένα και είμαι βέβαιος, Άγιε Διευθυντά του Μουσείου Εκκλησιαστικού Πολιτισμού της Μητροπόλεως μας, αγαπητέ μου π. Νικόλαε, είμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθείς».
Ακολούθησε σε κλίμα χαράς, συγκίνησης και ιδιαίτερου ενθουσιασμού η εις πρεσβύτερον Χειροτονία και οι χειροθεσίες του π. Νικολάου!
Για το πολυσχιδές έργο του Σεβασμιωτάτου κ. Συμεών την πενταετία που παρήλθε αναφέρθηκε στον λόγο του, εκ προσώπου του Ιερού Κλήρου, ο Άγιος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτ. π. Νεόφυτος Ραφαηλίδης, ο οποίος ανέφερε:
«Με τη συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία από το πρωί και την εις πρεσβύτερον χειροτονία του Αρχιδιακόνου Νικολάου μέσα σε κλίμα χαράς και κατάνυξης ενώσαμε τις προσευχές μας υπέρ υγείας και μακροημερεύσεώς σας. Η επέτειος σήμερα των πέντε ετών από την ενθρόνιση σας, εορταζομένη συντελεί στην πανηγυρική εκδήλωση των αισθημάτων αγάπης και Σεβασμού του Κλήρου και του λαού προς το πρόσωπό Σας, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και σταθμό ανακεφαλαίωσης της ποιμαντικής Σας δράσης, η οποία είναι «ου σμικρά» και αξία κάθε τιμής. Αποτελεί δε ιστορικό σταθμό άξιο πάσης εξάρσεως.
Πανοσιολογιώτατοι Άγιοι Ηγούμενοι, τίμιο Πρεσβυτέριο, Οσιολογιώτατες Μοναχές, Κύριοι Βουλευτές, κύριε Περιφερειάρχα, Κύριε Δήμαρχε, Ενδοξώτατοι Στρατηγοί, κύριοι εκπρόσωποι Συλλόγων και Φορέων, Αγαπητοί μου αδελφοί.
Όταν στις 16 Νοεμβρίου 2019 ο νέος τότε Μητροπολίτης Φθιώτιδος Συμεών Βολιώτης ανέβαινε στον ιστορικό θρόνο της Φθιώτιδος, που είχαν λαμπρύνει μεγάλοι αρχιερείς προκάτοχοι, εκφώνησε λόγο ειρηνικό και πατερικό, ένα θεολογικό και ποιμαντικό κείμενο, γραφικά και πατερικά τεκμηριωμένο. Οι αρχές και οι θέσεις στον εισβατήριο λόγο του φανερώνουν την καθαρή εκκλησιαστική και πνευματική στάση του, το ειρηνικό και αγαπητικό πνεύμα, το πνεύμα ιεραποστολής και μαρτυρίας, από το οποίο ενεφορείτο και στο οποίο είναι σταθερός και συνεπής όλα αυτά τα χρόνια μέχρι σήμερα.
Στον εισβατήριο λόγο του χρησιμοποιεί με ειδικό βάρος τις φράσεις « Ανοίγει από σήμερα μία νέα σελίδα στο κεφάλαιο της τοπικής μας Εκκλησιαστικής ιστορίας…» και ως προανάκρουσμα του νέου και ελπιδοφόρου που θα ακολουθούσε έγραφε «Έρχομαι για να χτυπήσω τις πόρτες των καρδιών όλων σας. Ανοίξτε μου! Δεν έρχομαι να εισβάλλω με βία. Έρχομαι να σας γνωρίσω.» «Θέλω να είμαι ο Δεσπότης της καρδιάς σας, ο Επίσκοπος και Μητροπολίτης της καρδιάς σας…», «Έρχομαι για να διακονήσω το είναι σας ως Πατέρας και Ποιμένας της καρδιάς σας». Σ΄αυτές τις φράσεις περιέχονται τα πάντα και κάτω από το βάρος αυτής της ευθύνης ζει και εργάζεται. Σ΄αυτές τις καθαρά πνευματικές αρχές, αγωνίζεται τον εσωτερικό προσωπικό του αγώνα και ζει διαρκώς σε μια αγωνία, φοβούμενος «μη αδόκιμος ευρεθή» μπροστά στο Θεό και το λαό που του εμπιστεύθηκε. Εμείς που εργαζόμαστε μαζί του τα πέντε χρόνια, που πέρασαν από την ενθρόνισή του, γνωρίζουμε αυτόν τον αγώνα του και νοιώθουμε την ιερή αυτή αγωνία, αγώνα ανδρός υπευθύνου, πιστού και αφοσιωμένου στο έργό του. Αγώνα ανδρός του οποίου η σύνεση, η αίσθηση του χρέους και η ποιμαντική ευθύνη δεν κατέστη δυνατόν να ανακοπεί ούτε και κατά το διάστημα της πανδημίας του Covid 19.
Από τις πρώτες προτεραιότητες του η εσωτερική αναδιοργάνωση της Διοικήσεως της Ιεράς Μητροπόλεως. Κατήρτισε τον «Κανονισμό συστάσεως και διαθρώσεως υπηρεσιών και θέσεων του ΝΠΔΔ της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος» και εν συνεχεία τον Κανονισμό «Περί ἐκμισθώσεως, ἐκποιήσεως καί ἐν γένει ἀξιοποιήσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος».
Για την καλύτερη και αποδοτικότερη διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως συνέστησε καί λειτουργοῦν υποδειγματικά τά κάτωθι ἀποκεντρωμένα Κέντρα Ἐπισκοπικῆς καί Ἐκκλησιαστικῆς Διακονίας σέ ἕδρες τῶν πάλαι ποτέ διαλαμψασῶν Ἐπισκοπῶν.
α. Ἱερό Ἐπισκοπεῖο Ταλαντίου καί Λοκρίδος στήν παραλία Λιβανατῶν – Σκάλας Ἀταλάντης, Δήμου Λοκρῶν.
β. Ἱερό Ἐπισκοπεῖο Θερμοπυλῶν καί Μενδενίτσης στήν παραλία Καινούργιο
