ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΕΡΙ ΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΚΛΗΣΕΩΝ

Πρός τό Χρι­στε­πώ­νυ­μο Πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος

Θέμα: «Περί τῶν Ἱ­ε­ρα­τι­κῶν Κλή­σεων»

Τέ­κνα ἐν Κυ­ρί­ῳ ἀ­γα­πη­τά,

Κα­τά τήν Γ΄ Κυ­ρια­κή τῶν Νη­στει­ῶν, τῆς Σταυ­ρο­προ­σκυ­νή­σε­ως, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας προ­βάλ­λει στό κέν­τρο τῆς λα­τρευ­τι­κῆς καί πνευ­μα­τι­κῆς ζω­ῆς τόν Τί­μιο καί Ζω­ο­ποιό Σταυ­ρό. Τόν θέ­τει πρός προ­σκύ­νη­ση στό μέ­σον τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Τεσ­σα­ρα­κο­στῆς ὡς ση­μεῖ­ο ἐ­νι­σχύ­σε­ως καί πνευ­μα­τι­κοῦ προ­σα­να­το­λι­σμοῦ, ὄ­χι σάν σύμ­βο­λο ἧτ­τας καί πό­νου, ἀλ­λά ὡς ση­μεῖ­ο νί­κης, ἐλ­πί­δας καί ζω­ῆς. Ὁ Σταυ­ρός ὑ­πεν­θυ­μί­ζει ὅ­τι ὁ δρό­μος τῆς θυ­σί­ας δέν ὁ­δη­γεῖ στήν ἀ­πώ­λεια, ἀλ­λά στό φῶς τῆς Ἀνα­στάσεως, καί ὅ­τι μέ­σα ἀ­πό τήν τα­πεί­νω­ση καί τήν ἐμ­πι­στο­σύ­νη στόν Θεό γεν­νι­έ­ται ἡ ἀ­λη­θι­νή χα­ρά.

Στό φῶς αὐ­τό ἀ­πο­κα­λύ­πτε­ται τό μέ­τρο τῆς ἀ­γά­πης, τῆς προ­σφο­ρᾶς καί τῆς εὐ­θύ­νης. Ἐ­κεῖ ἐν­τάσ­σον­ται καί οἱ ἱ­ε­ρα­τι­κές κλή­σεις, ὡς ἐλεύ­θε­ρη καί συ­νει­δη­τή ἀ­πάν­τη­ση στό κά­λε­σμα τοῦ Χρι­στοῦ. Ἡ Ἱ­ε­ρω­σύ­νη δέν ἀ­πο­τε­λεῖ ἀν­θρώ­πι­νη φι­λο­δο­ξί­α οὔ­τε προ­σω­πι­κή κα­τα­ξί­ω­ση, ἀλ­λά χά­ρι­σμα καί δι­α­κο­νί­α σταυ­ρι­κή, προ­σφο­ρά ζω­ῆς πρός τόν Θεό καί τόν ἄν­θρω­πο. Ὁ νέ­ος πού αἰ­σθά­νε­ται μέ­σα του αὐ­τήν τήν κλή­ση κα­λεῖ­ται νά βα­δί­σει τόν δρό­μο τῆς εὐ­θύ­νης μέ πί­στη, ἐ­λευ­θε­ρί­α καί ἀγά­πη.

Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας, μι­λᾶ μέ ἐμ­πι­στο­σύ­νη καί πα­τρι­κή στορ­γή στούς νέ­ους ἀν­θρώ­πους πού ἀ­να­ζη­τοῦν νό­η­μα ζω­ῆς, πού ἀ­γω­νιοῦν γιά τό μέλ­λον τῆς πα­τρί­δας μας καί πού δέν συμ­βι­βά­ζον­ται μέ μιά πο­ρεί­α χω­ρίς προ­σα­να­το­λι­σμό. Σέ νέ­ους πού ἀ­γα­ποῦν τόν Χρι­στό, σέ­βον­ται τήν πα­ρά­δο­ση, νι­ώ­θουν βα­θιά δε­μέ­νοι μέ τίς ρί­ζες τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ μας καί ἐ­πι­θυ­μοῦν νά προ­σφέ­ρουν οὐ­σι­α­στι­κά στήν κοι­νω­νί­α, μέ­σα σέ ἕνα κό­σμο ἀ­βε­βαι­ό­τη­τας καί πνευ­μα­τι­κῆς κό­πω­σης.

 Ἡ Ἱ­ε­ρω­σύ­νη δέν ἀ­πο­τε­λεῖ φυ­γή ἀ­πό τή ζωή, οὔ­τε ἀ­πο­μά­κρυν­ση ἀ­πό τήν κοι­νω­νί­α. Ἀν­τι­θέ­τως, εἶ­ναι βα­θιά καί ὑ­πεύ­θυ­νη συμ­με­το­χή σέ αὐ­τήν. Ὁ ἱ­ε­ρέ­ας ζεῖ μέ­σα στόν κό­σμο, ἀ­φουγ­κρά­ζε­ται τίς ἀ­γω­νί­ες τῶν νέ­ων, στη­ρί­ζει τίς οἰ­κο­γέ­νει­ες, πα­ρη­γο­ρεῖ τόν πό­νο, στέ­κε­ται δί­πλα στόν ἄν­θρω­πο, στίς χα­ρές καί στίς δο­κι­μα­σί­ες του. Εἶ­ναι λει­τουρ­γός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ταυ­τό­χρο­να λει­τουρ­γός τῆς κοι­νω­νί­ας, γέ­φυ­ρα πί­στε­ως καί ζω­ῆς, πα­ρου­σί­ας καί ἐλ­πί­δας.

Σέ μιά ἐ­πο­χή ὅ­που πολ­λοί νέ­οι αἰ­σθά­νον­ται ὅ­τι τό μέλ­λον εἶ­ναι ἀ­βέ­βαι­ο καί ἡ προ­σφο­ρά δύ­σκο­λη, ἡ Ἐκ­κλη­σί­α προ­τεί­νει ἕνα δρό­μο ζω­ῆς μέ ποι­ό­τη­τα, βά­θος καί ἐ­σω­τε­ρι­κή πλη­ρό­τη­τα. Ὁ νέ­ος πού ἀ­κού­ει μέ­σα του τήν κλή­ση τῆς Ἱ­ε­ρω­σύ­νης δέν ἀρ­νεῖ­ται τή χα­ρά καί τήν εὐ­τυ­χί­α. Τίς βι­ώ­νει σέ βά­θος, μέ­σα ἀ­πό τή σχέ­ση μέ τόν Θεό καί τήν ἀ­νι­δι­ο­τε­λῆ προ­σφο­ρά στόν ἄν­θρω­πο. Ἡ ἱ­ε­ρα­τι­κή ζω­ή, ὅ­ταν βι­ώ­νε­ται μέ ἐ­λευ­θε­ρί­α καί ἀ­γά­πη, χα­ρί­ζει πρῶ­τον εἰ­ρή­νη καρ­διᾶς, δεύ­τε­ρον χα­ρά οὐ­σι­α­στι­κή καί τρί­τον αἴ­σθη­ση σκο­ποῦ.

Ἀ­πευ­θυ­νό­μα­στε, λοι­πόν, σή­με­ρα στούς νέ­ους Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θο­δό­ξους καί τούς προ­τεί­νου­με νά ἀ­κού­σουν τή φω­νή τοῦ Θε­οῦ μέ­σα τους πού τούς προ­σκα­λεῖ νά πλη­σιά­σουν τό Ἱ­ε­ρό Βῆ­μα, νά ἀ­νέ­βουν τά σκα­λιά τῆς Ὡ­ραί­ας Πύ­λης καί νά χει­ρο­το­νη­θοῦν ἱ­ε­ρεῖς μέ φό­βο καί ἀ­γά­πη γιά νά ὑ­πη­ρε­τή­σουν τόν ἑ­αυ­τό τους, τίς οἰ­κο­γέ­νει­ές τους καί τήν κοι­νω­νί­α μας μέ τήν προ­σευ­χή καί τήν τέ­λε­ση τῶν μυ­στη­ρια­κῶν πρά­ξε­ων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ὁ­μοί­ως, ἀ­πευ­θυ­νό­μα­στε τόσο στίς νέες γυ­ναῖ­κες, ὅσο καί στίς συζύγους, νά μή δυσκολέψουν τούς συζύγους τους στήν ἀπόφαση αὐτή, ἀλλά νά τούς παρακινήσουν.

  Μέ­σα σέ αὐ­τήν τήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ φω­νή τοῦ Κυ­ρί­ου ἀκού­γε­ται πάν­το­τε ἐ­πί­και­ρη καί δυ­να­τή: «Ὁ μέν θε­ρι­σμός πο­λύς, οἱ δέ ἐρ­γά­ται ὀ­λί­γοι». Τά λό­για αὐ­τά δέν ἀ­πο­τε­λοῦν ἁ­πλή δι­α­πί­στω­ση, ἀλ­λά πρόσ­κλη­ση εὐ­θύ­νης πρός ὁ­λό­κλη­ρο τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό σῶ­μα. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἔχει ἀ­νάγ­κη ἀ­πό νέ­ους ἐρ­γά­τες, ἀ­πό νέ­ους ἀν­θρώ­πους μέ πί­στη, ὑ­πα­κο­ή, ἦ­θος καί ἀ­γά­πη, πού θά στα­θοῦν μέ θυ­σι­α­στι­κό φρό­νη­μα στόν στί­βο τῆς ζω­ῆς καί θά δι­α­κο­νή­σουν τόν ἄν­θρω­πο μέ­σα στίς προ­κλή­σεις τῆς σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας.

 Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α καί ἡ κοι­νω­νί­α δέν βρί­σκον­ται σέ ἀν­τί­θε­ση. Ὁ ἱ­ε­ρέ­ας κα­λεῖ­ται νά ὑ­πη­ρε­τεῖ καί τίς δύ­ο μέ συ­νέ­πεια καί ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό φρό­νη­μα. Νά σέ­βε­ται τήν πα­ρά­δο­ση καί ταυ­τό­χρο­να νά συ­νο­μι­λεῖ μέ τή σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Νά ἐμ­πνέ­ει μέ τό πα­ρά­δειγ­μά του, νά ἑνώ­νει καί νά καλ­λι­ερ­γεῖ τήν ἐλ­πί­δα σέ ἕ­να κό­σμο πού δι­ψᾶ γιά ἀ­λή­θεια, στα­θε­ρό­τη­τα καί νό­η­μα.

Ἀ­δελ­φοί μας,  ἡ Ἐκ­κλη­σί­α προ­σεύ­χε­ται γιά τούς νέ­ους πού ἀ­να­ζη­τοῦν τόν δρό­μο τους καί κα­λεῖ ὅ­σους ἀ­κοῦν μέ­σα στή συ­νεί­δη­σή τους τή φω­νή τοῦ Χρι­στοῦ νά μή φο­βη­θοῦν. Νά Τόν ἐμ­πι­στευ­θοῦν καί νά προ­σφέ­ρουν τή ζω­ή τους ὡς δῶ­ρο ἀ­γά­πης στήν Ἐκ­κλη­σί­α καί στήν κοι­νω­νί­α. Εἴ­θε ὁ Κύ­ριος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός νά φω­τί­ζει τόν δρό­μο κά­θε νέ­ου ἀν­θρώ­που καί νά χα­ρί­ζει στήν Ἐκ­κλη­σί­α Του ἄξιους, χα­ρού­με­νους καί θε­ο­φό­ρους λει­τουρ­γούς.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί ἀγάπης ἐν Κυρίῳ

            † Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

            † Ὁ Χαλκίδος Χρυσόστομος

            † Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών

            † Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος

            † Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Νικόλαος

            † Ὁ Πατρῶν Χρυσόστομος

            † Ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

            † Ὁ Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης Πλάτων

            † Ὁ Καστορίας Καλλίνικος

            † Ὁ Πολυανῆς καί Κιλκισίου Βαρθολομαῖος

            † Ὁ Δράμας Δωρόθεος

            † Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Σεραπίων

            † Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Εἰρηναῖος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

† Ὁ Σκιάθου Ἰωάννης