Σὲ μία περίοδο κρίσεως, ἐπικρίσεως καὶ κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, ἐπιπτώσεων καὶ ἐκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αἰθάλης πάσχει ἡ μοναδικὴ λαλιά μας, ἡ ἐγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορεῖς νὰ πεῖς καὶ νὰ ἐκφράσεις τὰ πιὸ δύσκολα, τὰ πιὸ κούφια, τὰ πιὸ ὑψηλά. Ὅπως λέει o ποιητὴς Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι ἡ πιὸ παλιὰ καὶ ἡ …πιὸ πλούσια του κόσμου.
Στὰ ἑλληνικὰ μπορεῖς νὰ ἐκφράσεις τὰ πιὸ λεπτά, τὰ πιὸ τέλεια νοήματα τῆς θεολογίας, τῆς φιλοσοφίας, τῆς ποιήσεως. Νὰ ἀποδώσεις ἰδέες, στοχασμούς, σκέψεις, ἔννοιες, μεγάλες, εὐγενικές, ἱερὲς καὶ ὡραῖες. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἐκφράζει περίτεχνα τὸ μεράκι, τὸν καημό, τὸν πόθο τοῦ τεχνίτη, τοῦ καλλιτέχνη, τοῦ ἥρωα, τοῦ Ἁγίου. Συντίθεται ἡ ἀρχοντιὰ καὶ ἡ ταπεινότητα, ἡ μεγαλοπρέπεια καὶ ἡ σεμνότητα, ἡ φιλοκαλία. Ἡ χαρμολύπη, ἡ νηφαλιότητα, ὁ γλυκασμὸς καὶ ἡ λύτρωση. Δὲν εἶναι ἐφάμαρτη ὑπερηφάνεια ἡ ἀγάπη τῆς γλώσσας μας, τῆς πατρίδος μας, τῆς πονεμένης καὶ προδομένης. Προδόθηκε καὶ ἡ γλώσσα ἀπὸ συνεχεῖς ξενικοὺς ὅρους, ποὺ δυστυχῶς καθιερώνονται στὰ παιδιά. Τὸ ὕδωρ, ὁ ἄρτος, ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ θάλασσα ὀνομάζονται ἐδῶ καὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια τὸ ἴδιο. Ὅπως τὰ ἔλεγε ὁ Ὅμηρος. Ἡ γλώσσα μεταφέρει νόημα, ἱστορία, ἦθος καὶ χάρη.
Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ μπορεῖς νὰ ἐκφράζεις μὲ τὴ γλώσσα σου ὅλες τὶς σκέψεις σου. Δυστυχῶς οἱ Νεοέλληνες δὲν διαβάζουν καὶ γι’αὐτὸ ἡ γλώσσα τοὺς εἶναι πολὺ φτωχή. Οἱ νέοι μας πάσχουν ἀπὸ φοβερὴ λεξιπενία. Ἡ πάλη μὲ τὴ γλώσσα εἶναι ἄγνωστη ἀκόμη καὶ σὲ εἰδήμονες. Ἡ τέλεια ἔκφραση θέλει βαθιὰ γνώση τῆς γλώσσας, κρίση, λίχνισμα, μελέτη, ὀρθὴ ἐπιλογή. Λόγια παχιά, στομφώδη, βερμπαλιστικά, βαρύγδουπα, δὲν ἀγγίζουν τὶς καρδιές. Στὰ ἑξήντα μου χρόνια ἔγραψα καὶ εἶπα πολλά. Δὲν γκρινιάζω ἂν ἦταν ὅλα καλά, προσπάθησα ὅμως νὰ εἶναι σωστὰ ἑλληνικά. Ἀγαπῶ τὴ γλώσσα μου. Δὲν ἔμαθα ἄλλη γλώσσα. Δὲν ἔμαθα οὔτε γραφομηχανὴ οὔτε ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή. Ἤθελα νὰ τὴ γράφω στὴ γλώσσα μου, νὰ ὀρθογραφῶ, νὰ καθαρογράφω, νὰ ἀγγίζω τὸ μελάνι. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ ὅτι δὲν ἀγαπῶ νὰ μιλῶ καὶ νὰ γράφω. Ἔχω γράψει χιλιάδες χιλιάδων σελίδες. Ἀγαπῶ πολὺ τὴ γλώσσα μου τὴν Ἑλληνίδα. Καὶ μάλιστα τὴν πολυτονικὴ γλώσσα.
Ἡ ἀγάπη στὴ γλώσσα εἶναι ἱερή. Πιστεύω στὴ δύναμη τῆς γλώσσας. Μπορεῖ νὰ ἐπηρεάζει, νὰ κρίνει, νὰ σχολιάζει, νὰ νουθετεῖ θετικὰ καὶ ὠφέλιμα. Ὅσο ἀκόμη ζήσω, δὲν θὰ πάψω νὰ μιλῶ καὶ νὰ γράφω. Ὅσο θὰ ’χω τὰ λογικά μου. Ἐμένα αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά μου. Μεροκαματιάρης τοῦ λόγου. Μήν, παρακαλῶ, παραποιεῖτε τὴ γλώσσα μας, μὴ τὴ νοθεύετε καὶ μὴ τὴ λησμονᾶτε. Μὲ τὴ γλώσσα δὲν ἐπικοινωνοῦμε ἁπλὰ γιὰ νὰ συνεννοηθοῦμε, ἀλλὰ ἑνώνουμε τὶς ψυχές μας. Χαίρομαι ποὺ μιλῶ καὶ γράφω. Συγχωρέστε μέ. Εὐχαριστῶ ποὺ μὲ διαβάζετε καὶ μοῦ γράφετε. Ἡ γλώσσα εἶναι σταυρὸς πολύτιμο φυλαχτό, βάλσαμο καὶ ἁγιονέρι.
Γράφτηκε από τον/την Ι.Μ. Λαρίσης
