Ὁ γενεαλογικός κατάλογος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πού μᾶς παρέθεσε σήμερα ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος, εἶναι ὁ κατάλογος τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καί καταγωγῆς τοῦ χριστοῦ. Σκοπός τῆς ἐκθέσεως αὐτοῦ εἶναι νά φανεῖ ὅτι ἐκεῖνος πού γεννήθηκε ἀπό τήν Παρθένο Μαρία «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου« εἶναι ὁ Μεσσίας. Ἡ παράθεση τῶν ὀνομάτων ἀρχίζει ἀπό τόν Ἀβραάμ καί καταλήγει στόν Ἰησοῦ. Ἐνδιάμεσα δέ ἀναφέρονται δεκάδες ὀνόματα προγόνων, ἀπό τούς ὁποίους προῆλθε ὁ Ἰησοῦς. Γενεές πολλές μνημονεύονται, καί μέ τόν τρόπο αὐτό ἔμμεσα στρέφεται ἡ προσοχή τοῦ ἀναγνώστη στούς προγόνους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πρός τούς ὁποίους ἀνήκει αἰώνια τιμή, γιατί ἔγιναν ἡ ἁλισυδωτή γέφυρα, στήν ὁποία βάδισε ἡ Διαθήκη τοῦ Θεοῦ πού δόθηκε στόν Ἀβραάμ καί πραγματώθηκε στήν Παρθένο Μαρία.
Ἱερό καθῆκον ἔχει κάθε ἄνθρωπος νά τιμᾶ τούς γεννήτορες, ἀπό τους ὁποίους προῆλθε καί χάριν τῶν ὁποίων ὑπάρχει στή ζωή. Ἡ ἐντολή τοῦ θείου Νόμου εἶναι ρητή: «Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου». Ἐκεῖνοι εἶναι οἱ ρίζες τῆς ζωῆς μας καί ἐάν τούς σεβόμαστε τιμᾶμε τόν ἑαυτό μας. Δυστυχῶς ὅμως ἔχει ἀνατραπεῖ ἡ ἰσορροπία καί στό θέμα αὐτό. Ἡ παλιά πατριαρχική οἰκογένεια, ὅπου ὁ πατέρας ἦταν ἡ κεφαλή δέν ὑπάρχει πιά. Ὁ πολιτισμένος ἄνθρωπος τῆς «προοδευμένης» ἐποχῆς μας δέν χρειάζεται τόν παπποῦ καί τή γιαγιά. Τούς θεωρεῖ παράσιτα καί ἐμπόδια της ζωῆς του, γι᾿ αὐτό τούς ἀπομονώνει στό περιθώριο καί τούς καταδικάζει στόν μαρασμό καί στό ἀσταμάτητο κλάμα τῆς πίκρας. Ἀντιγεροντική χαρακτηρίζεται ἡ ἐποχή μας. Παλιά ἡ οἰκογένεια ἦταν ἕνα, ὁ παπποῦς, ἡ γιαγιά, τά παιδιά καί τά ἐγγόνια. Σήμερα οἱ γέροντες ζοῦν τό δράμα τῆς περιφρονήσεως, ἔστω κι ἄν δέν ἔφτασαν τά παιδιά τους μέχρι τοῦ σημείου νά τούς κλείσουν στό Γηροκομεῖο. Παραμερισμένοι στή γωνιά, ἀμίλητοι, χωρίς στοργή, ἐγκαταλελειμμένοι βυθίζονται σέ μελαγχολικές σκέψεις. Μπορεῖ νά μήν τούς λείπει τίποτα ὑλικό. Τούς λείπει ὅμως ἡ ἀγάπη.
Ἀλήθεια, πόσοι γονεῖς ζοῦν μ᾿ αὐτό τό παράπονο, ὅτι τούς ξέχασαν τά παιδιά τους! Ἐκεῖνοι δέν εἶναι πού στερήθηκαν τά πάντα γιά νά τούς μορφώσουν; Πόσα ξενύχτια στό προσκεφάλι τους, πόσες ἀγωνίες στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς τους, πόσα παρακάλια γιά τήν ἀποκατάστασή τους, καί τώρα τόση πίκρα, ἀντί γιά τήν εὐγνωμοσύνη, περιφρόνηση. Εἶναι νά μήν πικραίνονται οἱ γέροντες γονεῖς;
Ὑπάρχουν βέβαια παιδιά πού ἐκτιμοῦν καί σέβονται τούς γονεῖς τους. Αἰσθάνονται εὐγνωμοσύνη ἀπέναντί τους γιά ὅσα ὑπέφεραν γι᾿ αὐτά καί ἀνταποδίδουν μέ τήν ἀγάπη τους τά πρέποντα. «Ὅταν ὅμως ἔλθη ἡ ὥρα τοῦ γάμου καί μπεῖ στό σπίτι ἡ νύφη ἤ ὁ γαμπρός, ἀρχίζει ὁ πόλεμος καί τό ἄγχος. Τί νά κάνουν τότε τά παιδιά; Νά διαλύσουν τό σπίτι τους; Νά πάρουν τό μέρος τοῦ συζύγου ἤ τοῦ πατέρα; Πῶς νά δώσουν λύση στίς προστριβές γαμπροῦ καί πεθερᾶς;
Πρίν κάθε ἐνέργεια, πρέπει νά σκεφθοῦν τά παιδιά τά δικά τους γεράματα καί τήν ἀγανάκτηση τῶν ἀνυπεράσπιστων γερόντων γονέων τους. Ἡ βαρυγκόμια τῶν γονέων γίνεται πρόξενος μεγάλης συμφορᾶς.
Ἔχουμε χρέος νά τιμοῦμε τούς γονεῖς μας, ὄχι μόνο ὅταν μᾶς δίνουν, ἀλλά καί ὅταν χρειάζονται νά τούς δώσουμε.
Εἶναι χρήσιμοι οἱ γέροντες. Ἔχουν τήν πεῖρα τῆς ζωῆς. Ἡ γεροντική ἡλικία εἶναι ἡ ἡλικία τοῦ θερισμοῦ καί τῆς συγκομιδῆς. Εὐτυχής εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει γέροντα σύμβουλο καί συμπαραστάτη τῆς ζωῆς του. Δέν πρόκειται νά ἀστοχήσει ποτέ.
Σημαντική καί διδακτική εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Αἰνείαα, πού ἀναφέρει ἡ Ἑλληνική Ἱστορία. Ὅταν ὕστερα ἀπό δεκάχρονη πολιορκία ἔπεσε ἡ Τροία στά χέρια τῶν Ἑλλήνων, πρίν κατασκάψουν τήν πόλη, ἐπέτρεψαν στούς κατοίκους νά πάρει ὁ καθένας ἕνα ἀπό τά πολυτιμώτερα ἀντικείμενα τοῦ σπιτιοῦ του καί νά φύγει. Ὁ Αἰνείας ἐγκατέλειψε ταά πάντα καί βγῆκε ἀπό τήν πόλη κρατώντας στά χέρια του ἕνα ἄγαλμα τοῦ Θεοῦ πού εἶχε στό σπίτι, δείχνοντας ἔτσι τήν εὐλάβειά του. Οἱ Ἕλληνες ὅταν τόν εἶδαν, εὐχαριστήθηκαν γιά τήν εὐλάβειά του πρός τούς θεούς καί τοῦ ἐπέτρεψαν νά πάρει κι ἕνα δεύτερο πολύτιμο ἀντικείμενο ἀπό τό σπίτι του. Τότε ὁ Αἰνείας γύρισε σπίιι καί πῆρε στούς ὤμους του τόν τυφλό καί ἄρρωστο γέροντα πατέρα του, ἀδιαφορώντας γιά τά ἄλλα πολύτιμα ἀντικείμενα πού ἔχανε γιά πάντα. Συγκινήθηκαν οἱ Ἕλληνες ἀπό τήν ἀρετή του καί τοῦ ἐπέτρεψαν νά πάρει ὅλα τά ἀντικείμενα τοῦ σπιτιοῦ του.
Ἀδελφοί μου! Μετά τόν Θεό πρέπει νά τιμοῦμε τούς γονεῖς μας. Ἄς παραμερίσουμε κάθε ἰδιοτροπία τους, ἄς ξεχάσουμε κάθε παρεξήγηση κι ὅσο ἀκόμα τούς ἔχουμε στή ζωή, ἄς τούς χαρίσουμε ἀγάπη. Στόν καθένα μας ἀπευθύνεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού λέει: «Τέκνον, ἀντιλαβοῦ ἐν γήρᾳ πατρός σου καὶ μὴ λυπήσῃς αὐτὸν ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ. Κἄν ἀπολείπῃ σύνεσιν, συγγνώμην ἔχε καὶ μὴ ἀτιμάσῃς αὐτόν» (Σοφ. Σειράχ γ΄ 12).
Ἄς κάνουμε τά Χριστούγεννα χαρούμενα, ὄχι μόνο γιά τά παιδιά, ἀλλά καί γιά τά ξεχασμένα γηρατειά.
