ΑΓΙΟΣ ΠΑΠΑ-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ

«Φῶς τῶν ἐν σκότει…» (Ρωμ. 2, 19)

Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ὅπως ἡ ὡραιότητα τοῦ οὐρανίου στερεώματος ποτέ δέν κουράζει μέ τίς λεπτές καί πολυποίκιλες ἀνταύγειες καί ἀποχρώσεις της, ἀλλά πάντοτε παραμένει τό μέγα τοῦ Σύμπαντος μυστήριο, ἔτσι καί τοῦ νοητοῦ στερεώματος τό πολύφωτο ἀστέρι, ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος Γκαγκαστάθης, ὁ ἀγγελοφρούρητος καί ἀγγελομίμητος ἱερέας τοῦ χωριοῦ Πλάτανος τῶν Τρικάλων καί ἀπό τή μέρα τῆς γέννησής του (1-8-1902) μέχρι τή μέρα τῆς ὁσιακῆς κοίμησής του (29-1-1975) καί στό ἑξῆς παραμένει στήν ἀέναη ροή τοῦ χρόνου πηγή ἀνεξάντλητης πνευματικῆς ὡραιότητας καί μυστικῆς γοητείας.

Μέ τήν ὁσιακή κοίμησή του ὑψώθηκε ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό καί μέ τήν ὕψωσή του αὐτή ἀνέβασε τόν κόσμο στόν Θεό. Γι’ αὐτό εἶναι πνευματικός φάρος, ὁρόσημο τῆς χάρης, τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ. Ἐκείνη τήν ἁγία ἡμέρα (29-1-1975) ὁ οὐρανός χαμήλωσε, ἄνοιξε τίς πύλες του, γιά νά δεχθεῖ τήν ψυχή τοῦ ὁσίου ἱερέα. Ἐκείνη τήν ἡμέρα οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν τήν κλίμακα τοῦ οὐρανοῦ, κρατώντας τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς ἁγιότητας τοῦ ἱερέα καί τόν ἐγκωμίαζαν.

Σήμερα γιορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν, τῶν φρουρῶν καί φίλων τοῦ ἁγίου Παπᾶ-Δημήτρη χαίρει καί εὐφραίνεται μαζί τους στόν Παράδεισο, γιατί καί ‘κείνου ἡ ζωή στή γῆ ἦταν παράδεισος. Γι’ αὐτό καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀναγνώρισε τήν ἁγιότητά του στίς 9 Ἰουλίου τ. ἔ. Ἡ Ἱερά Μονή ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Ζάρκου, ὅπου εἶναι θησαυρισμένα τά ἱερά λείψανα, δώρησε ἱκανό τεμάχιο στόν Ἱερό Μητροπολιτικό μας Ναό. Ὦ! Ποία τιμή! Ὦ! Ποία δόξα! Ὦ Ποία πνευματική εὐφροσύνη, ἀλλά καί εὐθύνη μᾶςἐπεφύλαξε τοῦ Θεοῦ ἡ ἀγάπη! Ἄς γονατίσουμε ὑπαρξιακά ἐνώπιόν του, γιατί ἔχει νά μᾶς διδάξει πολλά. Ὁ ταπεινός αὐτός λευΐτης τοῦ Πλατάνου ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι:

1. Τό φῶς τοῦ κόσμου

Ὁ ἄνθρωπος μᾶς διδάσκει μέ τή βιοτή καί τή διδασκαλία του ὁ ἅγιος δέν εἶναι αὐτόφωτος. Πηγή τοῦ πνευματικοῦ του φωτός εἶναι ὁ αἰώνιος Θεός. Ὁ ἀνθρώπινος λόγος, χωρίς τόν φωτισμό τοῦ Θεοῦ, εἶναι χλωμός, ἀδύνατος καί πενιχρός, γι’ αὐτό καί δέν μπορεῖ νά φωτίσει τά κολοσσιαῖα ὑπαρξιακά προβλήματα τῆς ζωῆς, τά ὁποῖα θά ἔμεναν ἄλυτα δίχως τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί συγκεκριμένα γιά τόν ἁπλοϊκό τελευταῖο ἅγιό μας καί χωρίς τή μέγιστη παρρησία πού εἶχε στούς Παμμέγιστους Ταξιάρχες του, τούς φίλους του Ταξιάρχες, πού ἀκούγοντας τίς προσευχές του, πόσες φορές δέν τόν προστάτεψαν σέ δύσκολες στιγμές ἀπό ποικιλονύμους ἐχθρούς τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος τῆς ἐποχῆς του.

Ὁ Χριστός «φῶς εἰς τόν κόσμον ἐλήλυθεν». Καί τό φῶς Του αὐτό δέν εἶναι ἀόριστο, εἶναι συγκεκριμένο. Εἶναι τό Εὐαγγέλιό Του! Εἷναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος πού ἔμεινε μετά τήν Ἀνάληψή Του παρών στήν Ἐκκλησία «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι». Αὐτό τό Θεῖο Φῶς, τόν Ἰησοῦ Χριστό, δέχθηκε ὁ ἅγιος Παπᾶ-Δημήτριος Γκαγκαστάθης, γι’ αὐτό καί ἔγινε ὁ πνευματικός καθρέφτης πού τό διέθλασε στούς συγχωριανούς του πρῶτα καί μετά σέ ὅλο τόν κόσμο Ἑλλάδα καί Ἐξωτερικό.

Μά ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος καί πρίν ἀκόμη ἐκπληρώσει τό κοινό χρέος (θάνατο) εἶχε γίνει ἀκλόνητος στῦλος καί πύργος τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι ζητοῦσαν τήν συμβουλή του, τήν προσευχή του στόν Κύριο καί στούς φίλους του ἁγίους Ταξιάρχες. Καί μόνο πού τόν ἔβλεπε κάποιος ἔτρεχε νά πάρει τήν εὐχή του, φιλώντας τό ἅγιο χέρι του καί τά παιδάκια τίς καραμέλες πού εἶχε πάντα στή τσέπη του ὄχι γιά ‘κεῖνον, ἀλλά γιά τά παιδάκια πού μέ τόν τρόπο αὐτό τά ὁδηγοῦσε στήν Ἐκκλησία. Αὐτή εἶναι ἡ ἐξατομικευμένη ποιμαντική. Μέ ὅλες του τίς ἅγιες πράξεις καί κυρίως τήν ἐλεημοσύνη στούς φτωχούς ἔγινε ὁδοδείχτης στήν πορεία τῶν χριστιανῶν του.

2. Ἀναγκαιότητα τοῦ θείου φωτός

Ὁ ἅγιος Πενταπόλεως Νεκτάριος σέ κάποια βραδινή σύναξη εἶπε σέ μία δόκιμη ἀδελφή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος στήν Αἴγινα τά ἑξῆς: Παιδί μου πήγαινε στήν Ἐκκλησία καί χωρίς νά ἀνάψεις κάποιο φῶς, φέρε μου ἀπό τό Ἀναλόγιο τό τάδε βιβλίο. Ἐκείνη, φυσικό ἦταν νά μή τό βρεῖ λόγῳ τοῦ σκοταδιοῦ, τοῦ εἶπε: Γέροντα δέν τό βρῆκα, γιατί δέν ἔβλεπα. Καί τότε ἐκεῖνος ὁ μέγας ἅγιος μίλησε σ’ αὐτές γιά τή θεία φώτιση! Καί ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος δέν λησμονοῦσε νά διαβάζει στόν ἅγιο Νεκτάριο τούς χαιρετισμούς του.

Καμμιά ἀλήθεια τῆς ζωντανῆς πίστης μας δέν εἶναι δυνατή χωρίς τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, γιατί, ὅπως ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἡ ἁμαρτία «σκοτοῖ τόν λογισμόν καί ἀμαυροῖ τήν διάνοιαν». Ἐάν τό φῶς τῆς λυχνίας μᾶς ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια στόν δρόμο μας, τό πνευματικό φῶς εἶναι ἐκεῖνο πού δίνει νόημα καί σκοπό στή ζωή μας. Ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος εἶχε αὐτό τό φῶς, γι’ αὐτό καί φώτιζε ὅλον τόν κόσμο.

3. Πῶς ἀποκτιέται τό θεῖο φῶς;

Ἡ γλώσσα τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, ἡ γλώσσα τῆς πίστης, εἶναι μυστική. Δέν διαβάζεται μέ τά μάτια, ἀλλά μέ τήν ψυχή. Γι’ αὐτό ὁ ἄνθρωπος θά πρέπει πάντοτε νά ζητάει τή συνδρομή τῆς θείας χάρης μέ τά θεοποιά μυστήρια. Μέ τή χειραγώγηση τῶν ἀγαπημένων του ἁγίων, μέ τήν ταπείνωση, τήν προσευχή, διότι ὁ Κύριος σέ ‘κείνους πού ἀφήνουν ἐλεύθερους τούς ἑαυτούς τους στή χάρη Του, χαρίζει «νοῦν Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. 2, 16).

Ὁ ἅγιος πατέρας μας παπᾶ-Δημήτριος πρίν μιλήσει γιά τόν Θεό στό ποίμνιό του καί σ’ ὅλο τόν κόσμο, εἶχε μιλήσει ὁ ἴδιος μαζί Του καί μέ τίς πρεσβεῖες ταυτόχρονα τῶν ἀγαπημένων του ἁγίων Ταξιαρχῶν, γι’ αὐτό καί τά λόγια του καί τά ἔργα του εἶναι ἀθάνατα! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τό φῶς καί οἱ χριστιανοί οἱ καλεσμένοι σ’ αὐτό τό φῶς, οἱ φωτισμένοι ἀπ’ αὐτό τό φῶς, τό φῶς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πού φωτίζει τόν Παράδεισο καί τῆς Ἀναστάσεώς Του πού εἶναι τό φῶς τῆς Βασιλείας Του.

Ἄς ἀκολουθήσουμε τά διαβήματα τοῦ ἁγίου παπᾶ-Δημητρίου καί ὡς πρός τήν πίστη-διδασκαλία του καί ὡς πρός τά ἔργα του καί, εἴθε, ὡς πρός τήν ἁγιότητά του. Καί τοῦτο γιατί τά δικά μας «εἶναι ὅλα ἀξιομνημόνευτα ὄχι, ὅμως, καί ὅλα ἀξιομίμητα». Μή, πρός Θεοῦ, οἱ ἱερεῖς, κυρίως, δώσουμε τήν ἐντύπωση στόν λαό μας, ὅτι δέν πιστεύουμε. Προσωπικά δέν ἀποδέχομαι αὐτή τήν κατηγορία. Πιστεύουμε, ἀλλά, δυστυχῶς, ἔχουμε χάσει τόν δρόμο μας. Τί θά μᾶς συμβούλευε ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος, ὁ ὀλιγογράμματος αὐτός ἱερέας; Ἐπιστρέψατε στή γνήσια ὀρθόδοξη Παράδοσή μας καί προχωρήστε ἄφοβα τήν ὁδό της.

Μή πρός Θεοῦ συμβεῖ αὐτό πού ἔχει λεχθεῖ γιά κάποιον βασιλιά πού ἤθελε ὁ ἀξιότερος γιός του νά τόν διαδεχθεῖ. Ἔδωσε στόν καθένα ἀπό μία ἄδεια ἀποθήκη καί τούς εἶπε ὁ καθένας νά γεμίσει τή δική του. Ὁ ἕνας τή γέμισε μέ μπάλες ἄχυρο. Ὁ ἄλλος κρέμασε στή μέση μία λάμπα καί φωτίστηκε ὅλη ἡ ἀποθήκη. Ἐμεῖς τί θά ἐπιλέγαμε τά ἄχυρα ἤ τό φῶς; Ὁ ἅγιος παπᾶ-Δημήτριος τί θά μᾶς συμβούλευε; Τό φῶς! Τό φῶς!

Στίς 29 Ἰανουαρίου 1975 ὁ ἅγιος ἔφυγε γιά τόν οὐρανό. Κηδεύτηκε τήν ἑπομένη 30 τοῦ ἴδιου μήνα καί θάφτηκε πίσω στό Ἱερό τοῦ ναοῦ τῶν ἁγίων Ταξιαρχῶν. Ἡ ἀνακομιδή τῶν ἁγίων λειψάνων του ἔγινε στά μέσα –πάντως πρίν τίς 21– Ὀκτωμβρίου 1981. Τά πῆρε ἡ μοναχή, τότε, κόρη του Ἰσιδώρα καί τά πῆγε στή μονή Κορμπόβου, ὅπου μόναζε. Στίς 20 Φεβρουαρίου 1995 ἡ μοναχή Ἰσιδώρα ἔγινε ἡγουμένη στήν Ἱερά Μονή ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Ζάρκου καί τώρα βρίσκονται ἐκεῖ.

Ἅγιε παπᾶ-Δημήτριε πρέσβευε γιά ὅλον τόν κόσμο. Ἔχεις καί τή δύναμη καί τή χάρη. Τήν εὐχή Σου ἅγιέ μας.