Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, την Τρίτη της Διακαινησίμου 22 Απριλίου, τέλεσε την ακολουθία του Όρθρου και τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Καρποχωρίου, καθότι πανηγυρίζει το Ιερό Παρεκκλήσιο αυτού επ’ ονόματι των αγίων νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.
Κατά την ομιλία του προς το εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, ερμηνεύοντας με θεολογικό και ποιμαντικό λόγο το νόημα της Αναστάσεως του Κυρίου, όπως αυτή αποτυπώνεται στην τέταρτη εμφάνισή Του μετά την Ανάσταση, κατά την πορεία προς Εμμαούς. Στο πλαίσιο της πανηγύρεως, ο λόγος του δεν παρέλειψε να αναδείξει τη μαρτυρία των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, οι οποίοι με την πίστη και το μαρτύριό τους έγιναν ζωντανά τεκμήρια της Αναστάσεως και της δόξας του Αναστημένου Χριστού μέσα στην Εκκλησία.
“Το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα που διαβάσαμε στη Θεία Λειτουργία μας είναι και παράλληλα το τέταρτο εωθινό Ευαγγέλιο. Είναι από το «Κατά Λουκάν» ιερόν Ευαγγέλιο. Αναγράφεται εκεί η επιβεβαίωση της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η φανέρωσή Του.
Ο Κύριός μας, έκανε έντεκα φανερώσεις μετά την Ανάστασή Του, είτε στους μαθητές Του είτε σε οικεία Του πρόσωπα. Βέβαια, σύμφωνα όχι μόνο με τα Ευαγγέλια αλλά και κυρίως με το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, φανερώθηκε και άλλες φορές παρόν ως Αναστημένος στους μαθητές Του – στους πεντακόσιους αδελφούς, στους Εβδομήκοντα. Αρκετές φορές είχαμε παρουσία του Κυρίου μας. Επίσημα όμως, είναι καταγεγραμμένες έντεκα, γι’ αυτό και έχουμε τα έντεκα εωθινά Ευαγγέλια, μαζί με τα έντεκα εξαποστειλάρια και τα έντεκα εωθινά που ψάλλουμε τις Κυριακές του έτους. Η σημερινή, είναι η τέταρτη παρουσία του Αναστημένου Χριστού, κατά σειρά.
Σύμφωνα όμως με τη διδασκαλία της Εκκλησίας, εκτός από αυτές τις έντεκα, ουσιαστικά είναι δώδεκα οι παρουσίες του Κυρίου μας. Διότι πρώτα απ’ όλους παρουσιάστηκε στη μητέρα Του, στην Κυρία Θεοτόκο. Αυτό βέβαια δεν αναφέρεται ρητά στα ιερά Ευαγγέλια, αλλά δεν σημαίνει πως δεν συνέβη. Δεν καταγράφεται επίσημα, διότι θα μπορούσε εύκολα να αμφισβητηθεί από τους ανθρώπους ως μη αντικειμενική μαρτυρία, αφού ήταν η μητέρα Του. Γι’ αυτό και η Εκκλησία το αποσιωπά, παρότι το γνωρίζει. Έτσι λοιπόν έχουμε έντεκα επίσημες φανερώσεις.
Η σημερινή, που καταγράφεται στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, είναι η τέταρτη κατά σειρά. Μας λέει το ανάγνωσμα, ότι πήγε ο Πέτρος στο μνημείο και είδε τα οθόνια κείμενα, τα νεκρικά σάβανα του Κυρίου, και το σινδόνι μέσα στον τάφο, αλλά και το κενό μνημείο.
Αρχίζει έπειτα ο Απόστολος Λουκάς, αυτή την πολύ όμορφη διήγηση: είναι η τρίτη ημέρα, γι’ αυτό και το διαβάζουμε σήμερα Τρίτη. Είναι η τρίτη ημέρα από την Ανάσταση του Κυρίου, και ο Λουκάς, μαζί με τον Κλεόπα – έναν από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους – πορεύονται προς Εμμαούς. Συζητούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα στα Ιεροσόλυμα: τη σύλληψη του Κυρίου, το πάθος Του, τη σταυρική Του θυσία, το ότι δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στους περισσότερους, και βέβαια, για τα πρώτα σημάδια που άρχισαν σιγά – σιγά να εμφανίζονται περί της Αναστάσεώς Του.
Η αμφιβολία, όπως και η έκσταση, κατείχε τις καρδιές των μαθητών. Υπήρχαν πολλά ερωτηματικά αν πράγματι έγινε η Ανάσταση του Κυρίου. Καθώς λοιπόν συζητούσαν μεταξύ τους – η πόλη Εμμαούς υπάρχει μέχρι σήμερα και απέχει έντεκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα – και καθώς πήγαιναν πεζοί, παρουσιάστηκε να συμπορεύεται μαζί τους ένας άγνωστος για αυτούς. Άρχισαν να του εξιστορούν τα γεγονότα των Ιεροσολύμων. Ο ξένος τους ρώτησε: «Ποια είναι αυτά τα γεγονότα;» Εκείνοι απάντησαν: Μα δεν άκουσες; Ήταν το Πάσχα των Εβραίων και πολλοί που δεν έμεναν στα Ιεροσόλυμα ανέβαιναν στην πόλη για να προσκυνήσουν στον Ναό του Σολομώντος και να τελέσουν το Πάσχα τους. Επειδή θεώρησαν ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν άγνωστος και είχε έρθει από άλλο μέρος του Ισραήλ για να προσκυνήσει κι αυτός, άρχισαν να του εξηγούν. Μέσα στην εξιστόρησή τους διακρίνεται η αμφιβολία τους – ας μην πούμε η απιστία. Γι’ αυτό και ο Κύριος τούς επιτιμά: «Ω ανόητοι και βραδείς στην καρδία στο να πιστεύετε σ’ όλα όσα έγραψαν οι Προφήτες για τον Μεσσία, ότι δηλαδή θα πάθει και θα αναστηθεί εκ νεκρών!»
Συνέχισαν λοιπόν, μέχρι που έφτασαν στους Εμμαούς, στο σπίτι όπου θα διανυκτέρευαν. Ο Κύριος, που ακόμα δεν τους είχε αποκαλυφθεί, έκανε πως θέλει να προχωρήσει πιο πέρα. Εκείνοι τον πίεσαν να μείνει μαζί τους το βράδυ. Ήδη είχε βραδιάσει και η ημέρα έφθανε στο τέλος της, οδεύοντας προς την επομένη.
Όταν μπήκαν στο σπίτι και κάθισαν να φάνε, ο ξένος πήρε το ψωμί, και «καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς» – από το ρήμα «κλάω» που σημαίνει κομματιάζω – το έκοψε, τεμάχισε τον άρτο. Και τότε, λέγει η Γραφή, όταν είδαν τον Κύριο να τεμαχίζει το ψωμί, τον αναγνώρισαν ως τον Αναστημένο Χριστό. Και αμέσως εξαφανίστηκε από ανάμεσά τους. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό σημείο αυτής της όμορφης διήγησης του Λουκά: μια επιβεβαίωση, ένα πειστήριο της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού. Το βασικό και ουσιαστικό για τη ζωή μας στην Εκκλησία είναι αυτό με το οποίο τελειώνει το ανάγνωσμα. Αυθημερόν επέστρεψαν στα Ιεροσόλυμα, βρήκαν τους μαθητές, και ο Πέτρος τούς επιβεβαίωσε ότι όντως είδε τον Κύριο αναστημένο και εκείνοι, με τη σειρά τους, είπαν ότι Τον είδαν «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου».
Ο Χριστός λοιπόν παρουσιάζεται στον τεμαχισμό του άρτου, δηλαδή μέσα στην Εκκλησία, μέσα στη Θεία Ευχαριστία. Εκεί μπορούμε να βλέπουμε τώρα τον Χριστό. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, ιστορικό πρόσωπο. Ο ιστορικός Ιησούς μάς δίδαξε, θαυματούργησε, εκούσια υπέστη πάθη, σταυρώθηκε, αλλά την τρίτη ημέρα αναστήθηκε και ανήλθε εν δόξῃ στους ουρανούς διά της Αγίας Αναλήψεως. Μας άφησε έναν τρόπο να Τον συναντούμε και να κοινωνούμε μαζί Του: μέσα στη Θεία Ευχαριστία, με το Σώμα Του και με το Αίμα Του. Εκεί παρουσιάζεται αδελφοί, ο Αναστημένος Χριστός και αυτό πρέπει να κρατήσουμε εμείς. Σε κάθε Θεία Λειτουργία που τελείται όλη η Θεία Οικονομία για τη σωτηρία του ανθρώπου, με εξαίρετο γεγονός, το γεγονός της Αναστάσεως, θα πρέπει να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, γιατί εκεί βρίσκεται η παρουσία Του. Η μετοχή στον τεμαχισμό του Άρτου και η συμμετάδοση του Άρτου και του Οίνου στους πιστούς είναι η μετοχή στην Ανάσταση.
Οι Άγιοι μας, που εορτάζουμε σήμερα και τιμάτε κι εσείς στην ενορία σας, είναι νεοφανής μάρτυρες, Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη επίστευσαν στον Αναστημένο Χριστό. Πίστεψαν μέσα στην Εκκλησία, στη Θεία Ευχαριστία. Ομολογούσαν και κοινωνούσαν με τον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό και υπέστησαν αυτά τα μαρτύρια που υπέστησαν, αλλά κυρίως δοξάστηκαν κι αυτοί στη σειρά τους από τον Αναστημένο Κύριο, όταν έπρεπε, για τους λόγους που ο Θεός γνώριζε και μας τους έφερε κοντά μας. Με θαύματα, με παρουσιάσεις, με ενύπνιες καταστάσεις, ως ζώσα παρακαταθήκη ότι κι αυτοί είναι κήρυκες της Αναστάσεως του Χριστού από το 1463 που μαρτύρησαν, μέχρι το 1959, όπου άρχισαν να αποκαλύπτονται και να εντοπίζονται τα ιερά τους λείψανα – ξεχασμένα από τη λήθη του χρόνου – ο Θεός τούς έφερε ξανά κοντά μας. Τους αποκάλυψε, τους έκανε γνωστούς με πολλά θαυμάσια για να επιβεβαιώσουν κι εκείνοι το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού και της αιωνίου ζωής.
Γιατί ο κάθε άνθρωπος που ζει κατά Χριστόν, είναι φίλος Ιησού Χριστού, δεν γνωρίζει θάνατο, δεν γνωρίζει λησμοσύνη, αλλά ζωή και Ανάσταση. Και οι Άγιοί μας αυτό μας διακηρύττουν.
Γι’ αυτό και σας παρακαλώ πάρα πολύ αδελφοί μου, να κοινωνείτε σε κάθε Θεία Λειτουργία. Εκεί βασιλεύει ο Χριστός. Εκεί, στη Θεία Ευχαριστία, είναι ο Αναστημένος Χριστός. Δεν υπάρχει κάπου αλλού.
Εύχομαι η Χάρις του Θεού, διά πρεσβειών των Αγίων, να σας ενδυναμώνει, να σας χαριτώνει, να σας δίνει μετάνοια στη ζωή σας και αγώνα πνευματικό, ώστε να προσπαθείτε να ζείτε τον Αναστημένο Χριστό στη ζωή σας, με τις πρεσβείες και του Αγίου Οσιομάρτυρος Νικολάου και των Αγίων που εορτάζουμε σήμερα”.
