Ο Μεγάλος Άγνωστος

του Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Δρ. Θ. Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Κασσανδρείας            

Η  Δευ­τέ­ρα με­τά την Κυ­ρια­κή της Πεν­τη­κο­στής είναι αφιερωμένη στην ε­ορ­τή του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Την εορτή αυ­τή τι­μούν με τον τρό­πο τους ό­λος ο πο­λι­τι­κός και πνευ­μα­τι­κός κό­σμος κα­θ’ ό­τι τυγ­χά­νει και η­μέ­ρα αρ­γί­ας, άχρι καιρού. Πό­σοι ό­μως α­πό μας τους χριστιανούς γνω­ρί­ζου­με κά­τι γι’ Αυ­τόν τον Με­γά­λο Ά­γνω­στο; Το Ά­γιο Πνεύ­μα πα­ρα­μέ­νει στις συ­νει­δή­σεις ό­λων μας ξέ­νος, εί­τε από α­δι­α­φο­ρί­α, εί­τε και από διάφο­ρες συγ­και­ρί­ες της πο­λυ­κύ­μαν­της ε­πο­χής μας.

Σ’ αυ­τές τίς ε­λά­χι­στες γραμ­μές θα προ­σπα­θή­σου­με να γνω­στο­ποι­ή­σου­με ό­σον εί­ναι δυ­να­τόν Αυ­τό τον ο­ποί­ο θα γι­ορ­τά­σου­με για μια α­κό­μη φο­ρά.  Βέ­βαι­α για να εί­μαστε ει­λι­κρι­νείς πολ­λά που μας συμ­βαί­νουν  στην καθημερινότητα τα αγνοούμαι,  θεωρώντας τα ως μυ­στή­ρια. Πο­λύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο αγνοούμαι και αυ­τή α­κό­μη τη ζω­ή μας, καθότι  η αν­θρώ­πι­νη ζω­ή εί­ναι ένα μυ­στή­ριο. Κα­νέ­νας δεν την ε­λέγ­χει πλήρως ως τα α­πύθ­με­να βάθη της. Ό,τι γνω­ρί­ζου­με α­π’ αυ­τή είναι για να μας βο­η­θά­ει να συ­νει­δη­το­ποι­ού­με την ά­γνοι­α μας. Η ζω­ή  μας  προσφέρει συ­νε­χώς εκ­πλή­ξεις. Α­πό την πο­λύ­τι­μη υ­γεί­α ως και την αρρώστια. Α­πό τη λύ­πη μέ­χρι και τη χα­ρά. Α­πό τον πλού­το ως και τη φτώ­χεια. Α­πό τη ζω­ή  ώς το θά­να­το. Ό­λα εναλλάσσονται ώς μια α­στρα­πή. Η α­βε­βαι­ό­τη­τα, το άγνωστο και η α­γω­νί­α κυ­ρια­ρχούν στην καθημερινότητα μας, χωρίς να γίνεται λόγος για τη χα­ρά και την ευ­τυ­χί­α.

Και ό­μως μέ­σα σέ ό­λα αυ­τά υ­πάρ­χει μια δύ­να­μη, που τα κα­τευ­θύ­νει όλα. Εί­ναι ο «παν­τα­χού πα­ρών και τα πάν­τα πλη­ρών, ο θη­σαυ­ρός των α­γα­θών και ζω­ής χο­ρη­γός», ό­πως ομολογούμε στην προ­σευ­χή του «Βα­σι­λεύ Ου­ρά­νι­ε». Εί­ναι το πνεύ­μα της α­λή­θειας. Εί­ναι το τρί­το πρό­σω­πο της Α­γί­ας Τριά­δος. Εί­ναι Αυ­τό που χο­ρη­γεί και κα­τευ­θύ­νει την ζω­ή ό­λων μας και που λαμβάνουμε κατά την ώρα της τέλεσης της βαπτίσεώς μας.

Αυ­τό λοιπόν το Ά­γιο Πνεύ­μα κα­τηύ­θυ­νε τις ε­πτά οικουμενικές συ­νό­δους, διατηρώντας ζων­τα­νή την πα­ρά­δο­ση της Εκ­κλη­σί­ας μας. Αυ­τό ενυπάρχει  στη εκκλησιαστική λα­τρεί­α, είναι το πνεύμα το Άγιον που πα­ρη­γο­ρεί, α­πο­κα­λύ­πτει, το­νώ­νει, ζω­ο­γο­νεί ό­νει­ρα κι ελ­πί­δες. Τέλος αυτό εμ­πνέ­ει πί­στη στους πιστούς δια μέσου των αιώνων.

Το Πνεύ­μα το Ά­γιο κα­τεύ­θυ­νε και κα­τευ­θύ­νει τον υλικό και πνευματικό κόσμο. Ο Πα­ρά­κλη­τος, κρα­τά­ει στα χέ­ρια Του τη ζω­ή και την ι­στο­ρί­α του κα­θε­νός μας. Αυ­τός έχει τη δύναμη να ζω­ο­ποι­ή­σει και να μεταμορφώσει την αν­θρω­πό­τη­τα.

Δυ­στυ­χώς όμως ο άν­θρω­πος της πολυτάραχης ε­πο­χής μας εί­ναι επηρεασμένος α­πό άλλου ­είδους πνεύ­μα­τα, που δι­α­στρέ­φουν και νε­κρώ­νουν τα εγκεφαλικά του κύτταρα.   Παρασυρμένος λοιπόν α­πό το πνεύ­μα του μί­σους και της φι­λαρ­χί­ας, της α­ναρ­χί­ας και της τυ­ραν­νί­ας, της φαυ­λο­κρα­τί­ας και της υ­πο­κρι­σί­ας, και της ψευ­τιάς   ψάχνει εναγωνίως το φως.

 Ποια είναι όμως η λύση του δράματος; Την απάντηση μας την δίνει η Εκκλησία. Αυτή  έχει τη δύναμη να ανατρέψει όλα αυτά, εάν ο πιστός θε­λή­σει να ζή­σει βα­θιά, α­πο­κα­λυ­πτι­κά κι α­λη­θι­νά τη ζω­ή του, εμ­πι­στευ­όμενος, και εμ­πνεόμενος από το πνεύ­μα της α­γά­πης, της α­λή­θειας και της ε­λευ­θε­ρί­ας.

Καιρός λοιπόν να βιώσουμε την ε­ορ­τή αυτή του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος    λαμβάνοντας Πνεύ­μα Ά­γιο, που  πλου­σι­ο­πά­ρο­χα προ­σφέ­ρε­ται σε ό­λους μας. Εί­ναι το μό­νο πνεύ­μα που α­νή­κει σέ ό­λους μας. Εί­ναι η ζω­ή του κα­θε­νός μας. Και με τον φω­τι­σμό Του μπορούμε  ο καθένας μας να νι­κή­σουμε καθετί το  φθαρ­τό – σκο­τει­νό γε­μί­ζοντας την ψυχή μας με αγιασμό.

Ό­σοι ό­μως για μια α­κό­μη φο­ρά, για οποιοδήποτε λόγο, δεν επικαλεστούν την χάρι του θα παραμεί­νουν  στο χά­ος και στη σύγ­χυ­ση της Βα­βέλ. Μια  σύγ­χυ­ση διαταράσσοντας  το προσωπικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.

 Τέ­λος ο άν­θρω­πος του σή­με­ρα εάν θέ­λει να βρει παρηγοριά δεν έχει παρά να επικαλεσθεί και εγ­κολ­πω­θεί  το Πνεύ­μα το Ά­γιο που αφειδώς προσφέρεται και ιδιαίτερα το διήμερο αυτό των δυο μεγάλων εορτών.