του Σεβασμιότατ ου Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη
Η Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής (ΜατθαίÎ �υ 8,28 – 9,1) μας θυμίζει την ταραγμένη εποχή μας, όπου άνθρωποι δαιμονισμένοι δημιουργούν τεράστια προβλήματα στην ειρηνική πορείαν της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας αποτελεί και τη μόνη μας ελπίδα για επιβίωση. Όσο εργαζόμαστε ειρηνικά κι αδελφικά ο ένας για τον άλλον για να βελτιώσουμε τους όρους συμβιώσεως μας τόσο περισσότερο πορευόμαστε προς καλύτερες συνθήκες για την επιβίωση μας. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στο γάμο, διαφορετικά θα κάνουμε όπως κάνουν οι περισσότεροι πλούσιοι άνθρωποι που σε κάθε δέκα γάμÎ �υς τους οι μισοί χωρίζουν και οι άλλοι μισοί που δεν χωρίζουν, κάθε μέρα τσακώνονται.
Στην χώρα των Γαδαρηνών, αντί οι κάτοικοι της περιοχής αυτής να υμνούν και να δοξάζουν τον Θεόν, που βρέθηκε ο Ιησούς Χριστός ανάμεσά τους, θεραπεύοντας τους δύο δαιμονισμένους συνανθρώπους τους, ζητούν με απειλές από τον Ιησού να απομακρÏ �νθεί από την περιοχή τους.
Η εποχή μας υποφέρει με τα κοινωνικά της προβλήματα, όπως τα προβλήματα της φτώχειας, της ανασφάλειας, τις μολυσματικές ασθένειες του εμπόλα και του aids και της μαλάριας, προβλήματα ανεργίας, μεταναστών και προσφύγων. Αυτά τα προβλήματα μεγαλώνουν απειλητικά για όλους μας γιατί απουσιάζει από τη ζωή μας ο Χριστός ή καλύτερα γιατί ζούμε μακριά από το Χριστό. Δεν έχουμε ακόμη φθάσει στην αναμενόμενη κοινωνική αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Οι εμπόλεμες συρράξεις δεν είναι το καλύτερο μέσον για ν α λύσεις σήμερα κοινωνικά προβλήματα, σε κάθε πόλεμο σήμερα χάνουν ακόμη και οι νικητές, γιατί κι αυτοί ακόμη ζουν την τραγωδία, αρκετοί γονείς να θάβουν πρόωρα τα παιδιά τους.
Ο Χριστός έρχεται συνέχεια κοντά μας κι εμείς συνέχεια απομακρυνόμαστε.
Μπροστά στην αγωνία του αύριο η Εκκλησία μας έρχεται με το Ευαγγελικό μήνυμα του Χριστού να μας θυμίσει τον σκοπό του ανθρώπου στη γη, πώς να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού, πώς να γίνει μέτοχος της αιώνιας ζωής, πώς να γίνει μόνιμος κάτοικος του Παραδείσου, πώς να αποφεύγει την αιώνιο κόλαση, πώς να αποφύγει τον αιώνιο πόνο, και την αιώνια δυστυχία, πώς να καταφέρει ο άνθρωπος να ζει για πάντα κοντά στο Θεό με τα αγαπημένα του πρόσωπα. Η επιλογή είναι δική μας.
΄Οταν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού κι αγωνιούμε για τα μέλη της οικογενείας μας, που υποφέρουν, και γι’ αυτούς που βρίσκονται δίπλα μας και χρειάζονται την βοήθειά μας, όταν δηλαδή προσφέρουμε με πολύ αγάπη τη βοήθειά μας προς όσους μας έχουν ανάγκη, τότε ανοίγουμε το δρόμο που μας οδηγεί στην Βασιλεία τω ν Ουρανών, στον Παράδεισον.
Η αδιαφορία μας κι η άρνησή μας να συμβάλουμε γόνιμα και δημιουργικά στη λύση των προβλημάτων των συνανθρώπων μας σημαίνει ότι ήδη αποφασίζουμε να ζήσουμε μακρυά από το Θεό, πορευόμενοι την οδόν της κολάσεως.
Η Εκκλησία μας, με τις Θείες Ακολουθίες της και τα ΄Αγια Μυστήριά της, μας προετοιμάζει να πορευθούμε τη ζωή της αγιότητας. Μας προβάλλει καθημερινά μορφές αγίων που πρέπει να τους έχουμε ως παράδειγμα της δικής μας ζωής.
΄Ετσι η ελπίδα της εν Χριστώ σωτηρίας κι η είσοδός μας στην Βασιλεία των Ουρανών θα είναι μια πραγματικότητα για όλους μας.
