Την Δευτέρα 13 Αυγούστου το απόγευμα ξεκίνησαν, όπως κάθε χρόνο, στην Ημαθία οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την μεγάλη εορτή της Παναγίας.
Τελέστηκε η Μικρή Παράκληση και η ακολουθία των Εγκωμίων προς την Υπεραγία Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο.
Ακολούθησε η περιφορά του Επιταφίου.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Ἴθυνον ἡμᾶς, πρός λιμένας σωτηρίους, Κόρη, τούς χειμαζομένους ἐν κλύδωνι, ψυχοφθόρων παραπτώσεων δεινῶν».
Ψάλαμε ἀπόψε τήν τελευταία Παράκληση πρός τήν Παναγία Παρθένο.
Δεκατρεῖς ἡμέρες τώρα ἡ ζωή μας κινεῖτο γύρω ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Οἱ Παρακλήσεις της γέμιζαν μέ τή χάρη της τά ἀπογεύματα τοῦ Αὐγούστου καί τό μητρικό της χάδι μᾶς δρόσιζε ἀπό τόν καύσωνα τῆς ἡμέρας.
Καί σήμερα, τελευταία Παράκληση τοῦ φετινοῦ Δεκαπενταυγούστου, καθώς προετοιμαζόμαστε γιά νά ἑορτάσουμε τήν ἔνδοξη Κοίμηση τῆς Παναγίας Μητέρας μας, θά τῆς ψάλλουμε μαζί μέ τήν Παράκληση καί τά Ἐγκώμιά της. Εἶναι, βέβαια, δύσκολο νά ξεχωρίσει κανείς αὐτές τίς δύο ἔννοιες, γιατί εἶναι δύσκολο ὅποιος παρακαλεῖ τήν Παναγία νά μήν τήν ἐγκωμιάζει καί ὅποιος τήν ἐγκωμιάζει νά μήν τήν παρακαλεῖ.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἱερός ποιητής τῶν Ἐγκωμίων συμπλέκει μέσα στά εὔοσμα ἄνθη τῶν λέξεων πού ἐπιλέγει γιά νά πλέξει τόν στέφανο τῆς τιμῆς καί τῆς ἀγάπης πρός τήν Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας καί μητέρα τῶν ἀνθρώπων καί ἐκεῖνα τῆς προσευχῆς καί τῆς ἱκεσίας, ὅπως στόν στίχο πού προέταξα.
«Ἴθυνον ἡμᾶς, πρός λιμένας σωτηρίους, Κόρη, τούς χειμαζομένους ἐν κλύδωνι».
Καί τί ζητᾶ ἀπό τήν Παναγία μας; Καί τί θά τῆς ζητήσουμε καί ἐμεῖς, ἀπευθύνοντας αὐτή τήν ἱκεσία πρός τήν οὐράνια μητέρα μας;
Ὁδήγησέ μας, θά τῆς ποῦμε, ἐμᾶς πού ταλαιπωρούμεθα καί ὑποφέρουμε ἀπό τίς τρικυμίες τῶν παραπτώσεών μας, ἀλλά καί ἀπό τίς τρικυμίες πού ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά ὑπομείνουμε γιά νά δοκιμάσει τήν ἀντοχή μας, γιά νά δοκιμάσει τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη μας στήν ἀγάπη του, σέ λιμάνια σωτήρια. Μήν μᾶς ἀφήσεις νά καταποντισθοῦμε, μήν μᾶς ἀφήσεις νά πνιγοῦμε, ἀλλά ἐσύ, Παναγία, μέ τή μητρική σου ἀγάπη ὁδήγησέ μας ἐκεῖ ὅπου θά εἴμεθα ἀσφαλεῖς καί προστατευμένοι ἀπό τά κύματα καί τίς τρικυμίες τῆς παρούσης ζωῆς.
«Ἴθυνον ἡμᾶς, πρός λιμένας σωτηρίους, Κόρη, τούς χειμαζομένους ἐν κλύδωνι».
Καί ποιός ἀπό ἐμᾶς, ἀδελφοί μου, δέν αἰσθάνεται τή ζωή του, τήν καθημερινότητά του σάν ἕνα ταξίδι στό πέλαγος; Ποιός δέν αἰσθάνεται νά τόν ἀπειλεῖ ἡ τρικυμία τῶν προβλημάτων πού ἀντιμετωπίζει, εἴτε πρόκειται γιά προσωπικά, εἴτε γιά οἰκογενειακά εἴτε γιά ἐπαγγελματικά εἴτε ἀκόμη καί γιά ἐθνικά; Ποιός δέν αἰσθάνεται τή ζάλη τῶν πειρασμῶν καί τῶν δοκιμασιῶν νά τόν ταλαιπωροῦν καί νά τόν πιέζουν, χωρίς νά γνωρίζει πρός ποιόν νά ἀπευθυνθεῖ γιά νά βρεῖ βοήθεια;
Ὅμως ἔχουμε βοήθεια καί ἔχουμε τή δυνατότητα νά σωθοῦμε ἀπό τήν τρικυμία πού μᾶς βασανίζει. Γιατί ἡ Παναγία μας μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει σέ λιμάνια σωτηρίας.
Ἡ μητρική της ἀγκάλη εἶναι τό πρῶτο λιμάνι πού θέτει στή διάθεσή μας. Γιατί ὅποιος προσφεύγει στήν Παναγία μας, ὅποιος τήν παρακαλεῖ, ὅποιος γονατίζει μπροστά στήν ἱερή της εἰκόνα καί τήν ἱκετεύει γιά ὅ,τι τόν ἀπασχολεῖ, γιά ὅ,τι τόν ταλαιπωρεῖ καί τόν βασανίζει, αὐτός σηκώνεται πιό ἤρεμος καί πιό γαλήνιος, γιατί ἐμπιστεύθηκε τό πρόβλημά του στήν Παναγία μητέρα του, πού δέν ἀπογοητεύει ποτέ κανέναν.
Ἡ χάρη καί οἱ πρεσβεῖες τῆς Παναγίας εἶναι τό δεύτερο λιμάνι πού μᾶς προσφέρει ἡ Κυρία Θεοτόκος. Ἀκοίμητη καί ἄγρυπνη μεσίτρια καί πρέσβειρα μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων ὀνόμασαν τήν Παναγία μας. Καί ὄχι τυχαῖα, γιατί πάντοτε παρίσταται στόν θρόνο τοῦ Υἱοῦ της ὄχι μόνο γιά νά μεταφέρει τά δικά μας αἰτήματα καί νά λάβει τή χάρη, ἀλλά καί γιά νά προσθέσει στά δικά μας καί τά δικά της αἰτήματα γιά μᾶς, γιατί Ἐκείνη γνωρίζει καλύτερα ἀπό ἐμᾶς ποιό εἶναι τό συμφέρον τῆς ψυχῆς μας καί τό ζητᾶ γιά χάρη μας ἀπό τόν Υἱό της.
Τό τρίτο λιμάνι στό ὁποῖο μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ὁ Υἱός της. Μακριά ἀπό τόν Χριστό καμία ἀνθρώπινη ψυχή δέν μπορεῖ νά βρεῖ τή γαλήνη, γιατί Ἐκεῖνος εἶναι ὁ δημιουργός της καί ὁ λυτρωτής της καί μόνο κοντά του μπορεῖ νά ἀναπαυθεῖ. Καί ὁ συντομότερος καί ἀσφαλέστερος δρόμος γιά νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος στόν Χριστό εἶναι ἡ Παναγία Μητέρα του, αὐτή πού μᾶς ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια καί βεβαιότητα στή σωτηρία πού Ἐκεῖνος μόνο προσφέρει.
Καί τό τέταρτο λιμάνι εἶναι, ἀδελφοί μου, ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖ πού μποροῦμε νά ἀπολαύσουμε τήν ἀσφάλεια τῆς σωτηρίας μας, χωρίς νά ὑπάρχει κίνδυνος νά ναυαγήσουμε. Καί ἐκεῖ ὄντως μπορεῖ καί θέλει ἡ Παναγία μας νά μᾶς ὁδηγήσει, ἐκεῖ πού εἶναι ὁ τελικός προορισμός μας, γιατί τίποτε δέν τήν εὐχαριστεῖ περισσότερο ἀπό τό νά μᾶς βοηθήσει νά γίνουμε ἀληθινά τέκνα τοῦ Υἱοῦ της, ἀξιοποιώντας τή σωτηρία πού Ἐκεῖνος μέ τήν ἐνανθρώπισή του καί μέ θυσία του μᾶς χάρισε.
Γι᾽ αὐτό, πατέρες καί ἀδελφοί μου, καί ἱκετεύουμε ἀπόψε τήν Παναγία: «Ἴθυνον ἡμᾶς, πρός λιμένας σωτηρίους, Κόρη, τούς χειμαζομένους ἐν κλύδωνι, ψυχοφθόρων παραπτώσεων δεινῶν».
Καί εὔχομαι ἀπό καρδίας νά μᾶς ὁδηγήσει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὅλους μας «πρός λιμένας σωτηρίους» καί νά καταπαύσει γιά χάρη μας τόν κλύδωνα τῶν δεινῶν καί ψυχοφθόρων παραπτώσεων.
Ἡ περίοδος αὐτή τοῦ Δεκαπενταυγούστου εἶναι ἡ πλέον κατάλληλη περίοδος γιά νά ὁδηγηθοῦμε, ἀδελφοί μου, μέσω τῆς Παναγίας μας στά λιμάνια αὐτά, στά ὁποῖα κανείς καταπαύει, βρίσκει τόν ἑαυτό του, βρίσκει τόν προορισμό του, λύει τά προβλήματά του, πού εἶναι πάμπολλα καί καθημερινά. Φθάνει ὅμως νά ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη σέ Ἐκείνη, διότι «πολλά ἰσχύει δέησις Μητρός πρός εὐμένειαν Δεσπότου». Μεγάλη εἶναι ἡ προστασία πού μᾶς προσφέρει ἡ Παναγία μας, ὅταν ὅμως τήν ἐμπιστευόμεθα, ὅταν ὅμως καταφεύγουμε σέ Ἐκείνη, πού εἶναι καί λιμένας σωτηρίας ἀλλά εἶναι καί Ἐκείνη πού πρεσβεύει γιά μᾶς.
Τήν περίοδο αὐτή τοῦ Δεκαπενταυγούστου, μέσα ἀπό τίς Παρακλήσεις, τή Μικρή καί τή Μεγάλη, μέσα ἀπό τά Ἐγκώμια πού θά ψάλλουμε καί ψάλλονται σέ πολλούς ναούς, τί ἄλλο, ὅπως εἶπα, κάνουμε παρά νά καταφεύγουμε σέ Ἐκείνη καί νά τήν παρακαλοῦμε καί νά τήν ἐγκωμιάζουμε, γιατί εἶναι μεγάλη ἡ προστασία της, εἶναι μεγάλη ἡ προσφορά της.
Χάρη στήν Παναγία μας, ἀδελφοί μου, σώθηκε τό ἀνθρώπινο γένος, μέ τήν ταπείνωσή της, μέ τήν ὑπακοή της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καί ἐμεῖς, ἐάν θέλουμε πράγματι νά ζήσουμε, νά βιώσουμε αὐτή τήν περίοδο, πού εἶναι τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ, πού εἶναι ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία, καίτοι μετέστη στόν οὐρανό, δέν ἔφυγε ἀπό τά ἐγκόσμια, καί πάντοτε εἶναι κοντά μας, πάντοτε μᾶς ἀκούει καί πάντοτε μᾶς προστατεύει, ἄς καταφεύγουμε σέ Ἐκείνη γιά νά βροῦμε τή σωτηρία μας. Ἀμήν.
