Την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου στην Πατρίδα του Δήμου Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Ἰδού οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον».
Στόν ναό τοῦ Σολομῶντος εἰσέρχεται σήμερα ὡς βρέφος σαράντα ἡμερῶν ὁ Χριστός, στήν ἀγκάλη τῆς Παναγίας Μητέρας του, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου.
Καί ὅμως αὐτό τό βρέφος πού σέ ἄλλη περίπτωση θά περνοῦσε ἀπαρατήρητο μέσα στόν κόσμο πού προσευχόταν στόν ναό, τώρα γίνεται τό κέντρο τῆς προσοχῆς, γίνεται τό πρόσωπο τῆς ἡμέρας.
«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν», προφητεύει ὁ πρεσβύτης Συμεών πού σπεύδει νά ὑποδεχθεῖ «τό σωτήριον» τοῦ Κυρίου. Σπεύδει νά δεῖ ἀπό κοντά αὐτόν πού τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Θεός ὅτι θά ἀξιωθεῖ νά δεῖ πρίν νά ἀπέλθει ἀπό τόν κόσμο, τόν Μεσσία καί Λυτρωτή του.
«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν».
Πῶς εἶναι ὅμως δυνατόν «τό σωτήριον» τοῦ Κυρίου, ὁ Μεσσίας καί Λυτρωτής τοῦ κόσμου νά κεῖται καί «εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν»; Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων νά ὁδηγεῖ ἄλλους στή σωτηρία καί ἄλλους στήν καταστροφή;
Εἶναι δυνατόν, ἀδελφοί μου, γιατί ὁ Θεός πού ἀποφασίζει νά σώσει τόν ἄνθρωπο εἶναι Θεός-Πατέρας, δέν εἶναι Θεός-δυνάστης. Εἶναι Θεός πού σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ πλάσματός του πού αὐτός δημιούργησε καί αὐτός τοῦ χάρισε. Εἶναι Θεός πού δέν πιέζει κανέναν νά τόν ἀκολουθήσει μέ τή βία, γιατί δέν μπορεῖ ποτέ ἡ βία νά εἶναι προϋπόθεση γιά τήν εὐτυχία.
Ὁ Θεός στέλνει στόν κόσμο τόν Υἱό του γιά νά προσφέρει στόν ἄνθρωπο τή σωτηρία. Τοῦ ἁπλώνει τό χέρι γιά νά τόν τραβήξει ἀπό τόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας πού εἶχε πέσει καί νά τοῦ δώσει τήν εὐκαιρία νά βγεῖ ἀπό ἐκεῖ. Τόν πλησιάζει, ταπεινώνεται, γίνεται ὅμοιος μέ αὐτόν, τόν ἀναζητᾶ, ἀλλά ἀφήνει στόν ἄνθρωπο τήν ἐπιλογή. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν», τοῦ λέγει. Τόν καλεῖ, ἀλλά δέν τόν ἐκβιάζει, δέν τόν ἀναγκάζει. Τοῦ προσφέρει τή σωτηρία, ἀλλά δέν τόν ὑποχρεώνει νά τή δεχθεῖ.
«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν», προφητεύει ὁ πρεσβύτης Συμεών. Καί ἡ προφητεία του ἐπιβεβαιώνεται τότε καί τώρα. Ἐπιβεβαιώνεται στήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ καί στή διάρκεια τῶν εἴκοσι αἰώνων πού ἔχουν περάσει ἀπό τότε. Ὁ κάθε ἄνθρωπος κάνει τίς ἐπιλογές του. Ὁ πρεσβύτης Συμεών μαζί μέ τήν Ἄννα στόν ναό τοῦ Σολομῶντος τόν ἀναγνωρίζουν ὡς Μεσσία καί εὐφραίνονται γιά τήν τιμή τῆς οὐράνιας αὐτῆς συναντήσεως. Ὁ Ἡρώδης ἀκούει γιά τήν ὕπαρξή του ἀπό τούς μάγους καί σπεύδει νά τόν θανατώσει. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀκοῦν τό κήρυγμά του καί ἄλλοι τόν πιστεύουν καί τόν ἀκολουθοῦν, καί ἄλλοι πάλι σπεύδουν νά κραυγάσουν τό «ἆρον, ἆρον σταύρωσον αὐτόν».
«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν». Ἡ προφητεία τοῦ πρεσβύτου Συμεών βρίσκει τήν ἐκπλήρωσή της σέ κάθε ἐποχή. Δέν εἶναι ὁ Χριστός πού ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στήν πτώση. Ὁ Χριστός μᾶς ὁδηγεῖ ὅλους στήν ἀνάσταση. Τήν πτώση τήν ἐπιλέγουν ὅσοι δέν θέλουν νά πιασθοῦν ἀπό τό χέρι πού ἁπλώνει ὁ Χριστός πρός τό μέρος τους. Ὅσοι νομίζουν ὅτι ὁ Χριστός τούς δεσμεύει καί τούς χειραγωγεῖ. Ὅσοι δέν θέλουν νά πιστεύσουν ὅτι ὁ Χριστός μᾶς πλησιάζει μόνο ἀπό ἀγάπη. Ὅσοι δέν θέλουν τόν Χριστό στή ζωή τους. Γιατί ὁ Χριστός ταυτίζεται μέ τήν ἀνάσταση. Ἡ δική του ἀνάσταση εἶναι ἡ δική μας ἀνάσταση, γιατί αὐτός εἶναι, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε, «ἡ ζωή καί ἡ ἀνάστασις». Ἡ ἀπουσία του ἀπό τή ζωή μας εἶναι ταυτόσημη μέ τήν πτώση μας. Καί ὁ Χριστός δέν φεύγει ἀπό τή ζωή μας, ἐάν ἐμεῖς δέν τοῦ ζητήσουμε νά φύγει.
«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν».
Ἀδελφοί μου, ἡ φωνή τοῦ πρεσβύτου Συμεών ἀκούεται καί σήμερα στούς ναούς μας γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἐδῶ καί μᾶς περιμένει νά τόν ὑποδεχθοῦμε μέ τήν πίστη ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας. Μᾶς περιμένει νά τόν ὑποδεχθοῦμε, ὅπως τόν ὑποδέχθηκε ὁ πρεσβύτης Συμεών καί ἡ προφῆτις Ἄννα. Μᾶς περιμένει νά τόν δεχθοῦμε στήν ψυχή μας καί νά ἑνωθοῦμε μαζί του. Μᾶς περιμένει νά ἐμπιστευθοῦμε τή σωτηρία μας στήν ἀγάπη του, ἀκολουθώντας τό θέλημα καί τίς ἐντολές του.
Ἄς ἀκολουθήσουμε, ἀδελφοί μου, τήν ἐπιλογή τοῦ πρεσβύτου Συμεών, ἄς ἀνοίξουμε τήν ψυχή μας στόν Χριστό, γιά νά γίνει καί γιά μᾶς ἡ δική μας ἀνάσταση, γιά νά γίνει «τό σωτήριον τοῦ Κυρίου». Ὁ Συμεών ἐπί χρόνια πολλά περίμενε γιά νά δεῖ καί νά ἀπολαύσει αὐτή τή συνάντηση μέ τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, μέ τόν Μεσσία, ὅπως τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος. Σήμερα ὅμως, ἀδελφοί μου, τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Ὁ Χριστός μᾶς περιμένει. Ὁ Συμεών τόν περίμενε γιά χρόνια, ἀλλά τώρα ὁ Χριστός σέ κάθε θεία Λειτουργία καί κάθε ἡμέρα μᾶς καλεῖ κοντά του. Σέ λίγο θά βγεῖ τό Ἅγιο Ποτήριο, θά βγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καί ὁ διάκονος θά πεῖ «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Γιατί; γιά νά δεχθοῦμε τόν Χριστό, γιά νά ἀπολαύσουμε τόν Χριστό, γιά νά ζήσουμε μέ τόν Χριστό. Ἄν ὅμως ἐμεῖς δέν πλησιάσουμε, μένουμε μακράν τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος θέλει νά μᾶς σώσει, θέλει νά μᾶς δώσει τή σωτηρία καί τήν ἀνάσταση. Ἀπό ἐμᾶς, λοιπόν, ἐξαρτᾶται.
