Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου στην Μητρόπολη Βεροίας

Την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου στην Πατρίδα του Δήμου Βεροίας.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :

«Ἰδού οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰ­σραήλ καί εἰς σημεῖον ἀντιλε­γό­μενον».

Στόν ναό τοῦ Σολομῶντος εἰσέρ­χεται σήμερα ὡς βρέφος σαράντα ἡμερῶν ὁ Χριστός, στήν ἀγκάλη τῆς Παναγίας Μητέρας του, σύμ­φω­να μέ τήν ἐντολή τοῦ Μω­σαϊ­κοῦ νόμου.

Καί ὅμως αὐτό τό βρέ­φος πού σέ ἄλλη περίπτωση θά περνοῦσε ἀπαρατήρητο μέσα στόν κόσμο πού προσευχόταν στόν ναό, τώρα γίνεται τό κέντρο τῆς προ­σοχῆς, γίνεται τό πρόσωπο τῆς ἡμέρας.

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀ­νά­στασιν πολλῶν», προφητεύει ὁ πρεσβύτης Συμεών πού σπεύδει νά ὑποδεχθεῖ «τό σωτήριον» τοῦ Κυ­ρίου. Σπεύδει νά δεῖ ἀπό κοντά αὐτόν πού τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Θεός ὅτι θά ἀξιωθεῖ νά δεῖ πρίν νά ἀπέλθει ἀπό τόν κόσμο, τόν Μεσ­σία καί Λυτρωτή του.

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνά­στασιν πολλῶν».

Πῶς εἶναι ὅ­μως δυνατόν «τό σω­τήριον» τοῦ Κυρίου, ὁ Μεσσίας καί Λυτρωτής τοῦ κόσμου νά κεῖται καί «εἰς πτῶ­σιν καί ἀνάστασιν»; Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἀπεσταλ­μέ­νος τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων νά ὁδηγεῖ ἄλλους στή σωτηρία καί ἄλλους στήν κατα­στρο­φή;

Εἶναι δυνατόν, ἀδελφοί μου, για­τί ὁ Θεός πού ἀποφασίζει νά σώσει τόν ἄνθρωπο εἶναι Θεός-Πατέρας, δέν εἶναι Θεός-δυνάστης. Εἶναι Θε­­­ός πού σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ πλάσματός του πού αὐτός δη­μιούργησε καί αὐτός τοῦ χάρισε. Εἶναι Θεός πού δέν πιέζει κανέναν νά τόν ἀκολουθήσει μέ τή βία, γιατί δέν μπορεῖ ποτέ ἡ βία νά εἶ­ναι προϋπόθεση γιά τήν εὐτυχία.

Ὁ Θεός στέλνει στόν κόσμο τόν Υἱό του γιά νά προσφέρει στόν ἄν­θρωπο τή σωτηρία. Τοῦ ἁπλώ­νει τό χέρι γιά νά τόν τραβήξει ἀπό τόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας πού εἶχε πέσει καί νά τοῦ δώσει τήν εὐ­καιρία νά βγεῖ ἀπό ἐκεῖ. Τόν πλη­σιάζει, ταπεινώνεται, γίνεται ὅ­μοι­ος μέ αὐτόν, τόν ἀναζητᾶ, ἀλ­λά ἀφήνει στόν ἄνθρωπο τήν ἐπι­λογή. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκο­λουθεῖν», τοῦ λέγει. Τόν καλεῖ, ἀλλά δέν τόν ἐκβιάζει, δέν τόν ἀναγκάζει. Τοῦ προσφέρει τή σωτηρία, ἀλλά δέν τόν ὑποχρεώ­νει νά τή δεχθεῖ.

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνά­­στασιν πολλῶν», προφητεύει ὁ πρεσβύτης Συμεών. Καί ἡ προ­φη­τεία του ἐπιβεβαιώνεται τότε καί τώρα. Ἐπιβεβαιώνεται στήν ἐπο­­χή τοῦ Χριστοῦ καί στή διάρ­κεια τῶν εἴκοσι αἰώνων πού ἔ­χουν περάσει ἀπό τότε. Ὁ κάθε ἄν­θρωπος κάνει τίς ἐπιλογές του. Ὁ πρεσβύτης Συμεών μαζί μέ τήν Ἄννα στόν ναό τοῦ Σολομῶντος τόν ἀναγνωρίζουν ὡς Μεσσία καί εὐφραίνονται γιά τήν τιμή τῆς οὐ­ράνιας αὐτῆς συναντήσεως. Ὁ Ἡ­ρώ­δης ἀκούει γιά τήν ὕπαρξή του ἀπό τούς μάγους καί σπεύδει νά τόν θανατώσει. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀκοῦν τό κήρυγμά του καί ἄλλοι τόν πι­στεύουν καί τόν ἀκολου­θοῦν, καί ἄλλοι πάλι σπεύδουν νά κραυ­γά­σουν τό «ἆρον, ἆρον σταύ­ρω­σον αὐ­τόν».

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνά­στασιν πολλῶν». Ἡ προφητεία τοῦ πρεσβύτου Συμεών βρίσκει τήν ἐκπλήρωσή της σέ κάθε ἐπο­χή. Δέν εἶναι ὁ Χριστός πού ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στήν πτώση. Ὁ Χριστός μᾶς ὁδηγεῖ ὅλους στήν ἀνά­σταση. Τήν πτώση τήν ἐπιλέ­γουν ὅσοι δέν θέλουν νά πιασθοῦν ἀπό τό χέρι πού ἁπλώνει ὁ Χρι­στός πρός τό μέρος τους. Ὅσοι νομίζουν ὅτι ὁ Χριστός τούς δε­σμεύει καί τούς χειραγωγεῖ. Ὅσοι δέν θέλουν νά πιστεύσουν ὅτι ὁ Χρι­στός μᾶς πλησιάζει μόνο ἀπό ἀγάπη. Ὅσοι δέν θέλουν τόν Χριστό στή ζωή τους. Γιατί ὁ Χριστός ταυ­τί­ζε­ται μέ τήν ἀνάσταση. Ἡ δική του ἀνάσταση εἶναι ἡ δική μας ἀνά­σταση, γιατί αὐτός εἶναι, ὅπως μᾶς διαβεβαίωσε, «ἡ ζωή καί ἡ ἀνά­στα­σις». Ἡ ἀπουσία του ἀπό τή ζωή μας εἶναι ταυτόσημη μέ τήν πτώση μας. Καί ὁ Χριστός δέν φεύ­γει ἀπό τή ζωή μας, ἐάν ἐμεῖς δέν τοῦ ζη­τήσουμε νά φύγει.

«Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνά­­στασιν πολλῶν».

Ἀδελφοί μου, ἡ φωνή τοῦ πρε­σβύ­­του Συμεών ἀκούεται καί σή­μερα στούς ναούς μας γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἐδῶ καί μᾶς περιμένει νά τόν ὑποδεχθοῦμε μέ τήν πίστη ὅτι αὐ­τός εἶναι ὁ Σωτήρας καί Λυ­τρωτής μας. Μᾶς περιμένει νά τόν ὑπο­δε­χθοῦμε, ὅπως τόν ὑποδέχθηκε ὁ πρεσβύτης Συμεών καί ἡ προφῆτις Ἄννα. Μᾶς περιμένει νά τόν δε­χθοῦμε στήν ψυχή μας καί νά ἑνωθοῦμε μαζί του. Μᾶς περιμένει νά ἐμπιστευθοῦμε τή σωτηρία μας στήν ἀγάπη του, ἀκολουθώντας τό θέλημα καί τίς ἐντολές του.

Ἄς ἀκολουθήσουμε, ἀδελφοί μου, τήν ἐπιλογή τοῦ πρεσβύτου Συ­μεών, ἄς ἀνοίξουμε τήν ψυχή μας στόν Χριστό, γιά νά γίνει καί γιά μᾶς ἡ δική μας ἀνάσταση, γιά νά γίνει «τό σωτήριον τοῦ Κυ­ρίου». Ὁ Συμεών ἐπί χρόνια πολλά περίμενε γιά νά δεῖ καί νά ἀπολαύσει αὐτή τή συνάντηση μέ τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, μέ τόν Μεσσία, ὅπως τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος. Σήμερα ὅμως, ἀδελφοί μου, τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Ὁ Χριστός μᾶς περιμένει. Ὁ Συμεών τόν περίμενε γιά χρόνια, ἀλλά τώρα ὁ Χριστός σέ κάθε θεία Λειτουργία καί κάθε ἡμέρα μᾶς καλεῖ κοντά του. Σέ λίγο θά βγεῖ τό Ἅγιο Ποτήριο, θά βγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, καί ὁ διάκονος θά πεῖ «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Γιατί; γιά νά δεχθοῦμε τόν Χριστό, γιά νά ἀπολαύσουμε τόν Χριστό, γιά νά ζήσουμε μέ τόν Χριστό. Ἄν ὅμως ἐμεῖς δέν πλησιάσουμε, μένουμε μακράν τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος θέλει νά μᾶς σώσει, θέλει νά μᾶς δώσει τή σωτηρία καί τήν ἀνάσταση. Ἀπό ἐμᾶς, λοιπόν, ἐξαρτᾶται.