Την Κυριακή που μας πέρασε, ακούσαμε το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Τελικής Κρίσεως. Σίγουρα, κάθε συνειδητοποιημένο Χριστιανό τον καταβάλλει ένα περίεργο αίσθημα όταν αντιλαμβάνεται εκείνη τη φοβερή ώρα, η οποία όλο ένα και πλησιάζει. Ερωτήματα του τύπου «πως θα είναι εκείνη η ημέρα; Πως θα είναι η κόλαση και πως η Bασιλεία των Ουρανών;» περνάνε από το νου μας.
Εν πρώτοις να ξεκαθαρίσουμε ότι δε χωρεί αμφιβολία σχετικά με το εάν έλθει εκείνη η ημέρα, αφού ο ίδιος ο Χριστός το διαβεβαίωσε. Όπως λέγει η παραβολή, λοιπόν, θα καθίσει ο Κριτής επί θρόνου φοβερού και θα ανοιχθούν οι βίβλοι της ζωής, εκεί όπου γράφονται ακριβώς το τι εποίησε ο καθένας στην ζωή και με βάση τα οποία θα κριθεί. Τότε οι μεν δίκαιοι θα καθίσουν εκ δεξιών του Χριστού, οι δε αμαρτωλοί, ή καλλίτερα οι μηδέποτε μετανοήσαντες, εξ ευωνύμων.
Είναι πράγματι φοβερό να σκέφτεται κανείς ότι όχι μόνο θα κριθεί, αλλά και ότι αυτή η κρίση, είτε θα τον οδηγήσει στην αιώνια ζωή, είτε στην αιώνια καταδίκη. Είναι όμως αγαπητοί μου ακόμη πιο φοβερό το να γνωρίζουμε ότι αυτός που τελικά θα μας κρίνει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Είμεθα όντως αυτοκατάκριτοι. Θα σταθούμε μπροστά στο Θεό με την συνείδηση ξεγυμνωμένη γιατί αυτά που καταφέραμε να κρύψουμε από τους ανθρώπους στα μάτια του Θεού είναι ολοφάνερα. Με τι συνείδηση τότε ω ταλαίπωρε άνθρωπέ θα πας κοντά στο Χριστό; Ο Χριστός θα πει σε όλους «Ελάτε» αλλά πολλοί δε θα το ακούσουν, η μάλλον αυτό θα ακούσουν θα είναι «Φευγάτε» γιατί δεν καθάρισαν τα αυτιά τους από το κερί της αμαρτίας, το οποίο μόνοι μας πλάσαμε και βάλαμε.
Εκείνη την ώρα αδελφοί μου ο καθένας θα γνωρίζει σε πόση απόσταση να καθίσει από το Χριστό, άλλοι δίπλα, άλλοι μακρύτερα και άλλοι παντελώς αποξενωμένοι. Όπως λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος «αστήρ γαρ αστέρος διαφέρει». Δίκαια όμως θα ρωτήσει κάποιος «έχει η κόλαση φωτιές και καζάνια;» Η απάντηση είναι όχι, αυτό όμως που θα ζουν οι κολασμένοι είναι χειρότερο από φωτιά. Ξέρετε ποιο είναι αυτό; Είναι η Αγάπη του Θεού. Ενώ ο Θεός προς όλους δίνει την ίδια αγάπη, οι δίκαιοι θα την νιώθουν σαν χάδι και θα χαίρονται, ενώ οι κολασμένοι σαν μαστίγιο. Αυτό ακριβώς το ίδιο χάδι δε θα το αντέχουν γιατί δεν καθάρισαν τους εαυτούς τους από τις πληγές τις αμαρτίας. Όταν το σώμα μας έχει πληγές αντέχουμε να μας αγκαλιάσει κάποιος; Όχι, σφαδάζουμε από τους πόνους. Έτσι διψασμένοι στην κόλαση από αγάπη, θα μας την προσφέρει ο Θεός αλλά εμείς θα νομίζουμε ότι είναι δηλητήριο και θα παραμένουμε διψασμένοι, γιατί δεν αγαπήσαμε ποτέ το Θεό, ούτε τον αναγνωρίσαμε στο πρόσωπο του αδελφού μας. Αυτήν την ίδια αγάπη δεν αντέχει και ο διάβολος.
Αγαπητοί μου, όσο τρομερή και να φαίνεται η ημέρα της Κρίσεως ας μην ξεχνάμε ότι κάθε στιγμή της ζωής μας κρινόμαστε, και όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θα δώσουμε λόγο και για το πιο ασήμαντο πράγμα. Μην λησμονούμε ότι είμεθα υπεύθυνοι όχι μόνο για όσα κάναμε, αλλά και για όσα δεν κάναμε ενώ μπορούσαμε. Ας ετοιμαζόμαστε για την πρώτη προσωπική κρίση που θα ζήσει η ψυχή μας μετά το θάνατο και ας αγωνιζόμαστε για να ακούσουμε κι εμείς το: «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την Βασιλεία των Ουρανών».
Σελίμου Β. Παναγιώτου
