του Αγγέλου Ν. Πάκλαρα θεολόγου για το poimin.gr
Ήταν 27 Μαρτίου 1981, πρωίαν Παρασκευής, όταν έκρουαν πανηγυρικά οι καμπάνες του κωδωνοστασίου του Μητροπολιτικού Ναού Αγ.Στεφάνου Αρναίας, αναγγέλλοντας το χαρμόσυνον γεγονός της εκλογής του νέου Μητροπολίτου Ιερισσού κ. Νικοδήμου Αναγνώστου…
Πρό της εκλογής προηγήθη Αρχιερατική θ.Λειτουργία εις το καθολικόν της Ι.Μονής Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, ιερουργούντος του νεωτέρου τη τάξει, Σεβ. Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου.
Παρόντων 72 αρχιερέων (αναχωρούντος πριν της ψηφοφορίας, του Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου) και αφού απεφασίσθη ο αποκλεισμός της πληρώσεως της συγκεκριμένης Μητροπόλεως διά μεταθετού, ήρχισεν η διαδικασία της εκλογής.
Ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης είχε εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία έχοντας ως συνυποψηφίους του, τους τότε αρχιμανδρίτες Ιάκωβο (νυν μακαριστό Αργολίδος) και Κωνσταντίνο (νυν πρώην Νέας Ιωνίας)
Εις το πρώτο τριπρόσωπον έλαβαν ο αρχιμ.Νικόδημος 50 ψήφους, ο αρχιμ.Ιάκωβος 41 και ο αρχιμ. Κωνσταντίνος 22 ψήφους. Εις το τελικό τριπρόσωπο ο αρχιμ.Νικόδημος έλαβε 44 ψήφους, ο αρχιμ.Ιάκωβος 25, ενώ ευρέθησαν και δύο λευκά.
Δοθέντος του μικρού και του μεγάλου μηνύματος αυθημερόν εις το Καθολικόν των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Ασωμάτων Πετράκη, ο νέος αρχιερέας Ιερισσού Νικόδημος απεδέχθη συγκινημένος την εκλογή του, ευχαριστώντας τον θεόν, την Ιεραρχίαν, τους δύο γέροντές του Μητροπολίτες, Μυτιλήνης Ιάκωβο τον Α’, τον από Δυρραχίου καί τον αγαπημένο του γέροντα, Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο Κλεόμβροτο τον Β’, τον από Σισανίου.
Η χειροτονία του ετελέσθη την 29ην Μαρτίου, Κυριακή Γ’ των Νηστειών, εις τον Ι.Ναόν Αγ.Νικολάου Κάτω Πατησίων Αθηνών, εκεί όπου μέχρι πρότινος είχε διατελέσει ιερ. προιστάμενος, υπό του Μακαρ.Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ, του εκπροσώπου του Οικ.Πατριαρχείου Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Μαξίμου, όστις και ανέγνωσε την δεύτερην ευχήν της χειροτονίας, του αντιπροέδρου της Ι.Συνόδου Μυτιλήνης Ιακώβου και δέκα άλλων αρχιερέων.
Συγκλονιστικός ο λόγος της χειροτονίας του, όπου μεταξύ άλλων ο νέος Μητροπολίτης Ιερισσού ανέφερε: Όντως αξία η τιμή .Παμμέγιστον το δώρημα της αρχιερατικής αξίας. Υπεραγγελικόν το λειτούργημα . “Υιέ ανθρώπου, ως σκοπόν και φύλακα έθηκά σε επί τον λαόν του Ισραήλ”, αναφωνεί ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαίας.
Την Κυριακήν Ε’ των νηστειών ελειτούργησε εις τον Ι.Ναόν Αγ.Νικολάου Αχαρνών δια να αποχαιρετίση τους ευλαβείς χριστιανούς της ενορίας του, αλλά και τους συνεφημερίους του.
Μετά ολίγων ημερών έδωσεν και την καθιερωμένην διαβεβαίωσιν του, ενώπιον του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Αρχιεπ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ.
Ενεθρονίσθη εις την έδραν της Ι.Μητροπόλεως του εν Αρναία, την 16ην Απριλίου 1981, την 4ην απογευματινήν, Πέμπτη προ της Κυριακής των Βαίων, παρόντων πολλών αρχιερέων και πλήθους πιστού λαού από Αθήνα, θεσσαλονίκη και την γενέτειρά του, νήσον Μυτιλήνη.
Την ποιμαντορικήν ράβδον ενεχείρισε εις τον νεοεθρονισθέντα ο τοποτηρητής Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Κωνσταντίνος ο Γ’, ο Καρδαμένης, ο οποίος του είπε χαρακτηριστικώς, “εδώ θα βρείτε Σεβασμιώτατε, έντονον και βαθύ το θρησκευτικόν συναίσθημα, ζωντανήν την πίστην και θα δείτε μεγάλην αγάπην προς τον συχνόν και πυκνόν εκκλησιασμόν, εκδηλουμένην επί έργων αγαθών και συμπεριφοράν παραδοσιακήν, νοτιζομένην από την λεπτήν αύραν του Αγίου Όρους…
Λάβετε λοιπόν την ποιμαντορικήν ταύτην ράβδον και χωρείτε όπου ο θεός κελεύει…”
Εν συνεχεία εις τον Ι. Μητρ. Ναόν του Αγ.Στεφάνου ανεγνώσθη από άμβωνος υπό του γραμματέως της Ι.Συνόδου αρχιμ.Γερμανού Παρασκευόπουλου (του μετέπειτα Μητροπολίτου Ηλείας) η πράξις της Ι.Συνόδου και το προεδρικόν διάταγμα της αναγνωρίσεως του νέου Μητροπολίτου.
Στόν πολυσέλιδο επιβατήριο λόγο του έλεγε χαρακτηριστικώς, “εκπληρώ το άγιο θέλημα του θεού και ότι η θεία Χάρις, η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύει και τα ελλείποντα αναπληροί και ότι τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω θεώ εστί, προσέρχομαι μετά παρρησίας τω θρόνω της θείας Χάριτος ίνα λάβω έλεον και χάριν εύρω εις εύκαιρον βοήθειαν και αναλαμβάνων το πύρινον άροτρον επί το γεώργιον της νοητής αμπέλου του Κυρίου, της εν Χαλκιδική Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, εις την οποίαν αποστέλλει με γεωργόν και ποιμένα ο Κύριος εις το εκζητήσαι τα πρόβατά του, εν καιρώ, εκ των χειρών μου.”
Κατακλείοντας τον θεολογικόν, ενθρονιστήριον λόγον του ο νέος ποιμενάρχης Ιερισσού Νικόδημος, ανέφερε: “Ο δε θεός της ειρήνης, ο αναγαγών εκ νεκρών τον ποιμένα των προβάτων, τον μέγα εν αίματι διαθήκης αιωνίου , τον Κύριον ημών Ιησούν, καταρτίσαι υμάς εν παντί έργω αγαθώ εις το ποήσαι το θέλημα Αυτού, ποιών εν υμίν το ευάρεστον ενώπιον Αυτού διά Ιησού Χριστού, ω η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν.”(Εβρ. ιγ’ 20-21)
Οριζόμενος δύο φορές ως τοποτηρητής, υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος, δια την χηρεύουσα Μητρόπολιν Σερρών κ Νιγρίτης το ενδιαφέρον του και οι υπηρεσίες που προσέφερε εις την εν λόγω μητρόπολιν ήτο μνημειώδεις και υποδειγματικές…
Η δε ταπείνωσις του πρωτοφανής. Διηκόνει ο ίδιος προσωπικώς όχι μόνον κατά την εορτήν των ονομαστηρίων του, αλλά και εις πολλά άλλα γεύματα, που παρέθετε η Ι.Μητρόπολίς του…
34 έτη μετά, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και εις τι να γίνει μνείαν, όσον αφορά την αρχιερατικήν προσφοράν και διακονίαν του μακαριστού Γέροντος Ιεράρχου;
Εις τον φλογερόν ζήλον και ένθερμον πόθον που πυράκτωνε όλην του την ύπαρξιν, όταν ως ιερουργός ίστατο έμπροσθεν του φρικτού θυσιαστηρίου;
Εις τα βροντώδη και ρηξικέλευθα κηρύγματά του με τα οποία καθήλωνε και καλούσε εις αφύπνισιν και διαρκήν εγρήγορσιν και μετάνοιαν το ποίμνιόν του;
Εις την αρίστην και αξιοζήλευτον θεολογικήν του κατάρτισιν, την συγγραφήν δεκάδων βιβλίων, την ερμήνευσιν εξ ολοκλήρου της θ.Αποκαλύψεως, ή τα θεολογικά συνέδρια και τας ιερατικάς συνάξεις που συγκαλούσε προς επιμόρφωσιν του ιερού κλήρου του;
Εις τους ποταμούς των δακρύων του, που έρρεαν επί των παρειών του, κάθε φορά που αναφέρετο πρός το υπερτετιμημένο πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου;
Εις το αμέτρητον έλεος, την μακροθυμίαν, συγχωρητικότηταν, σιωπήν και ανεξικακίαν του έναντι των αχαρίστων, συκοφαντών και όλων αυτών που επλήγωναν, εμάτωναν και αδικούσαν εν παντί τρόπω, την ευαίσθητην και πολυεύσπλαχνην ψυχήν του;
Διά του λόγου του αληθές και αδιασάλευτη απόδειξις του μεγέθους της μεγαλοψυχίας του, ήτο και το κάτωθεν περιστατικό:
Οταν πριν πολλά έτη κάποιοι “καλοπροαίρετοι” άνθρωποι συκοφάντησαν και κατηγόρησαν ανηλεώς, ψευδώς και άνευ λόγου και αιτίας έναν συνεργάτη και πνευματικό τέκνο του Γέροντος Επισκόπου Νικοδήμου, η απάντηση του Σεβ.Μητροπολίτου προς τους συκοφάντες, ήτο αφοπλιστική και κεραυνόπλικτη αφήνοντας τους ενεούς και “στύλη άλατος”, συντρίβοντας αυτούς “ως σκεύη κεραμέως”, απαντώντας τους δε, επι λέξει και δίχως να εξετάση την αλήθεια, ή το ψεύδος των κατηγοριών, ότι ” οι πόρτες της Μητροπόλεως Ιερισσού θα παραμένουν εσαεί και διά παντός ανοικτές διά το συγκεκριμένο άτομο…!!!”
Όλο το ανυπέρβλητο μεγαλείο της ανεξικάκου, αγαθούς και αγαπώσης καρδίας του, που ” συνέθλιψε”,αποστόμωσε και κατίσχυνε τους υπεναντίους…
Και η απάντησις του αυτή δεν ήτο επίδειξη καλοσύνης και μακροθυμίας, αλλά ως άριστος και τέλειος γνώστης των ψυχών, που είχε δίπλα του, γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε το χαρακτήρα τους και τις προθέσεις των συνεργατών του αλλά και των πνευματικών του τέκνων.
Ήξερε ποιοί τον αγαπούσαν ειλικρινώς και ποιοί ήσαν διπλοπρόσωποι και άριστοι ηθοποιοί της υποκριτικής τέχνης…
Ήτο από τριών ετών μέσα εις τους κόλπους της Εκκλησίας και ήτο ενδεδυμένος το ιερόν ράσον του-το οποίο και ετίμησε όσο ουδείς άλλος- επι εξήκοντα περίπου έτη. Δια τούτο είχε το χάρισμα και την προορατικότητα 
να αντιλαμβάνεται ποιοί, τον πλησίαζαν με αγαθή και ειλικρινή προαίρεση και ποιοί με δόλο, συμφέρον και ιδιοτέλεια.
Να κάμουμε ακόμη αναφορά εις την άμετρον ηθικήν και υλικήν βοήθειαν προς την νεολαία, τη νέα “ζύμη” όπως έλεγε και τους ευγενείς λόγους παραμυθίας του εις τους ορφανούς και πτωχούς αδελφούς της μητροπόλεως του;
Εις την πρωτοφανήν ακτημοσύνην και αφιλαργυρίαν που τον διακατείχε μοιράζοντας τον μισθό του, τα άμφια του, τις αρχιερατικές μίτρες και τα εγκόλπιά του “εις τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος;”
Εις το πρωτοφανές έργον του ως προς την ανακαίνισιν, ανέγερσιν και εγκαινιασμόν δεκάδων Ναών, του Αγαπείου ιδρύματος εν Γαλατίστη, δύο μητροπολιτικών μεγάρων, Ιερών Μονών, πνευματικών κέντρων, γηροκομείου, ιδρύματος αγάπης,εκκλησιαστικών κατασκηνώσεων και ανακαινίσεως εκ βάθρων του Ιερού Προσκυνήματος Μ.Παναγίας εν τη επαρχία του;
Εις την μοναδικήν εις τα χρονικά ανέγερσιν εκ τέφρας εντός ενός έτους (!) του ισοπεδωμένου από την πυρκαιά Μητροπολιτικού Ναού Αγ.Στεφάνου Αρναίας;
Εις τον χωρισμόν αρχιερατικών περιφερειών δια την καλύτερην και άριστην διαποίμανσιν της μητροπόλεως του;
Εις την κάλυψιν όλων των κενών εφημεριακών θέσεων, χειροτονών δεκάδες κληρικούς, θεολόγους ως επί τω πλείστον, ενώ παραλλήλως διορίζων έμπειρους Ιεροκήρυκες εις κάθε αρχιερατικήν περιφέρειαν;
Εις την παραδειγματικήν υπομονήν, καρτερικότηταν, γενναιότηταν, ανδρείαν, ψυχικόν σθένος, ειλικρινήν μετάνοια και πλήρην σιωπήν με τα οποία αντιμετώπισε, καθ’ όλην την διάρκεια της δοκιμασίας του, την εννεάμηνη ασθένειάν του;
Εις το άμεπτον ήθος του, την ακέραιη υπευθυνότητα του, την επιθυμία και την αγωνία του, όλα τα έργα του να αγγίζουν την τελειότητα, καθώς και την ασάλευτον και ακλόνητον πίστιν του εις την αιώνιαν ζωήν και ανάστασιν των νεκρών, αυτό και το οποίον εζήτησε να χαραχθή επάνω εις το σεπτόν μνήμα του;
Δοξολογούσε και ευχαριστούσε κάθε πρωί και βράδυ δια μία ακόμην ημέραν που του εδώρησε ο θεός, δια να αναπνεύση, να ποιμάνη, να διοικήση, να θαυμάση τα μεγαλεία του Δημιουργού Του, να συνομιλήση με το ποίμνιον του και να αφουγκραστή τα προβλήματα τους. Δεν αμελούσε ποτέ όμως και τα λειτουργικά του καθήκοντα αφού λειτουργούσε σχεδόν επί καθημερινής βάσεως, τελώντας όλες τις ακολουθίες της ημέρας, απο όρθρου βαθέος εως νυκτός, αναγινώσκων ακόμη και το απόδειπνον έστω και πολύ αργά την νύκτα, εντός του οχήματος του και πολλάκις δε και έξωθεν του επισκοπείου του, κατά την επάνοδό του, παρά το ότι ήτο φανερώς ταλαιπωρημένος απο το υπερφορτωμένο και βεβαρυμένο καθημερινό του πρόγραμμα…
34 έτη μετά την εκλογή του και δυόμιση περίπου έτη μετά την μακαρίαν κοίμησίν του και την εις ουρανούς αναβάσεως του, δεν δυνάμεθα να ξεχάσουμε, δεν λησμονούμε…
Όχι, διότι κάποιοι αρχιερείς, διαβαίνοντας το σύντομο πέρασμά τους από αυτή την ζωή, καθίστανται πρότυπα παραδειγματισμού, εκκλησιαστικού ήθους, αταλαντεύτου πίστεως, ανιδιοτελούς προσφοράς και θυσίας.
Δεν λησμονούμεν, διότι αυτό μας “επιττάσει” η συνείδησίς μας και το ουδέποτε εξοφλούμενο χρέος τιμής, σεβασμού και ευγνωμοσύνης μας απέναντι εις τον μεγάλον αυτόν αρχιερέαν, τον ευσεβή άνθρωπον, τον αληθινόν πατέρα, τον ανυπόκριτον συμπαραστάτην και αρωγόν όλων ημών.
Εμείς που γίναμε άμεσοι αποδέκτες της αμετρήτου προνοίας του, της ανεκλαλήτου πατρικής αγάπης του, αλλά και των κραταιών θεμελίων που μας μετέδωσε, ίνα εδραιωθούμε εν τη πίστει και εν τη Εκκλησία του Χριστού, διά την οποία ” πύλαι άδου, ου κατισχύσουσιν Αυτής”
Δεν σβήνουμε ποτέ από την μνήμη μας την παντάξια μνήμην του διά να μην συγκαταλεγούμε μετά των αχαρίστων, ιδιοτελών και αγνωμόνων ανθρώπων, συχνόν φαινόμενον εις τους εκκλησιαστικούς κύκλους, όπου -όσο και εάν ακούγεται οξύμωρον και λυπηρόν- υπάρχει μνησικακία, ζηλοφθονία, συκοφαντία, υποκρισία και πλεόνασμα εκδικητικότητας…Ευτυχώς όμως “έστι δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά…”
Εμείς εν παντί καιρώ θα κάνουμε αναφοράν του αγίου ονόματός του και θα πληροφορούμεν ποικιλοτρόπως την διακονίαν του…Όχι φυσικώς διότι το χρειάζεται η μακαρία ψυχήν του…Άλλωστε το πολυσχιδές και ευλογημένον έργον του επί τριάκοντα έτη, ήδη μαρτυρεί του λόγου του αληθές…
Απτή και μικρά απόδειξις τούτου, ήτο όταν ο γράφων επιστρέφων εκ του Αγιωνύμου Όρους και διασχίζοντας οδικώς πρίν αρκετό διάστημα, την πόλιν της Αρναίας διαβαίνοντας τον κεντρικόν δρόμον, έμπροσθεν του μητροπολιτικού Ναού του Αγ. Στεφάνου, διεκρίνετο εν αστραπή οφθαλμού, το ιλαρόν φώς της αμυδρής φλόγας του κανδηλίου του και ολίγα κεράκια τα οποία εφώτιζαν ισχνώς, μέσα εις την πυκνήν ομίχλην, το πανσέπτον μνήμα του Γέροντος Νικοδήμου…
Ευχαρίστησα εκ βάθους καρδίας τον Ελεήμονα κ Ζωοδότην Κύριον διότι υπάρχουν ακόμη -έστω και μετά την παρέλευσιν τριών περίπου ετών- ευσεβείς άνθρωποι και ευλαβείς κάτοικοι της Αρναίας, επώνυμοι και ανώνυμοι,
οι οποίοι ενθυμούνται με σεβασμό , ευγνωμοσύνη, τιμή και συγκίνησιν τον ταπεινό και μειλίχειο ποιμενάρχη τους και επισκέπτονται το ιερό μνήμα του, ανάβοντας ενα κεράκι ευγνωμοσύνης εις μνήμην του…
Εις μνήμην του Αρχιερέως που ανάλωσε όλο του το ζην εις την διακονία της Εκκλησίας και του ποιμνίου του, προσπαθώντας, όσο ήτο εφικτό να τους οδηγήση εις οδόν σωτηρίας, ανοίγοντας με τον μοναδικό αυτόν τρόπο την είσοδό τους εις την βασιλεία των ουρανών…
Δοξολογούμε αδιαλλείπτως τον Άγιον θεόν που μας εχάρισεν αυτό το ανέλπιστον δώρον της πνευματικής και υικής συνδέσεως μας επι τρεις δεκαετίας με τον μακαριστό Ιεράρχη, αοίδιμο Νικόδημο, τον Ιεράρχη της καταλλαγής, της σεμνότητος, της πραότητος, της λειτουργικής μεγαλοπρεπείας, της ανυποκρίτου αγαθότητος, της συγκινητικής δοτικότητος και αγάπης προς όλους ανεξαιρέτως, πλουσίους και πτωχούς, πιστούς και απίστους, φίλους και πολεμίους…
Θεοχαρίτωτη η θύμησις του, άσβεστη δια παντός η νοητή και υλική φλόγα της ακοιμήτου κανδήλας, της αύλου παρουσίας του και του πανσεβασμίου μνήματός του.
Αντίδωρον της πατρικής του αγάπης, η ουδέποτε λήθη της πανσέπτου μνήμης του σεβαστού ονόματος του…
Εύχεσθε και προσεύχεσθε Άγιε Γέροντα, υπέρ ημών από τα “παλάτια του ουρανού”, εκεί όπου “ορθρίζει γαρ το πνεύμα σας προς το επουράνιον θυσιαστήριον του Ναού του Αγιού Του” και εκεί όπου επαναπαυέται η ευγενής, λευκανθισμένη και ευλογημένη πανάγια ψυχή σας.
Αιωνία, αξιομακάριστος και αέναη η μακαρία θύμησίς σας.
