Την Κυριακή του Παραλύτου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Ορθρο και προεξήρχε της Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ν. Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού πλαισιωμένος από τους Ιερείς του Ναού.
Στο κήρυγμά του πήρε αφορμή από την καρτερία και υπομονή του παραλυτικού,που επί 38 ολόκληρα χρόνια περίμενε καρτερικά και υπομονετικά να θεραπευθεί απο τα νερά της κολυμβήθρας Βηθεσθά. Όμως η θεραπεία του ήλθε από τον Χριστό,που ίσως θέλησε μ’ αυτόν τον τρόπο να αμοίψει την υπομονή του.
Η υπομονή είναι μια αρετή,που όλο και περισσότερο σπανίζει σήμερα μέσα στην αγχώδη εποχή μας. Σήμερα που όλοι τρέχουμε,όλοι βιαζόμαστε,όλοι αγωνιάμε. Γι’αυτό δεν είναι άσκοπο να πλησιάσουμε αυτήν την πολύ πρακτική και πολύ χρήσιμη αρετή ή μάλλον στάση ζωής. Γιατί υπομονή δεν απαιτείται μόνο μπροστά στους πόνους,τις δυσκολίες, τις θλίψεις,αλλά είναι μια γενική στάση ζωής.
Σ’αυτην την χρονική και περατή ζωή μας παρουσιάζεται κάθε τόσο μια ένταση ανάμεσα σ’αυτό που υπάρχει και σ’αυτό που θα θέλαμε να υπάρχει. Ανάμεσα σ’ό,τι πραγματοποιήθηκε και σ’ό,τι απομένει να πραγματοποιηθεί. Ανάμεσα σ’αυτό που έχουμε και σ’ αυτό που θα θέλαμε να επιτύχουμε. Η υπομονή είναι εκείνη,που μετριάζει και κάνει υποφερτή την ένταση.
Η υπομονή έχει πολλές εκφάνσεις: Υπομονή με οριςμένες καταςτάςεις,γεγονότα,
Όλα αυτά, συνήθως, σαν την σμίλη του καλλιτέχνη θέλουν από την άμορφη, πολλές φορές, μάζα του εσωτερικού μας κόσμου, να δημιουργήσουν ένα καλλιτέχνημα. Όταν, βέβαια, αντιμετωπιστούν με υπομονή και εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Τον πιστό τον εμπνέει η υπομονή των Αγίων και των Μαρτύρων.Η υπομονή του Θεού με μας τους ανθρώπους. «Δι’υπομονής» λοιπόν «τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα» (Έβρ. ιβ, 1) μας προτρέπει και ο Απόστολος. Και ο αγώνας είναι πολύπλευρος και πολυμέτωπος. Γι ‘ αυτό «υπομονής έχετε χρείαν» (Έβρ. Ι, 36) μας παραγγέλλει πάλι ο Απόστολος. Όμως «ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται». (Ματθ. ιδ, 13). 
