Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
Τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Tό Πάσχα γιορτάζει ὅλη ἡ φύση. Ὅλη ἡ δημιουργία συμμετέχει στό φῶς τῆς Ἀνάστασης καί ὁ ἀναστάς Χριστός γίνεται “τό φῶς τοῦ κόσμου”. Στήν χαρά αὐτή “εἰσέλθετε πάντες, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον…. καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει. Κἀκείνω δίδωσι καί τούτῳ χαρίζεται. Καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται, καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ…” (Κατηχητικός Λόγος τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου). Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του ἐπεμβαίνει στόν κόσμο. “Χθές συνεθαπτόμην σοι Χριστέ, συνεγείρομαι σήμερον ἀναστάντι σοι” καί αὐτή ἡ “συνέγερση” πραγματώνεται μέ τήν μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου.
Μή μέ ρωτήσετε νά σᾶς πῶ τί εἶναι θάνατος καί ἀνάσταση, μή μέ ρωτήσετε νά σᾶς πῶ τί εἶναι θάνατος καί ζωή, φθορά καί ἀφθαρσία. Ἀδυνατῶ! Ἀλλά ἄν ἐπιμένετε νά σᾶς δώσω ἕνα ἀπειροελάχιστο δεῖγμα τοῦ τρόπου καί τοῦ μέσου γιά νά νικήσουμε τόν θάνατο, θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά δανεισθῶ ἕνα μικρό κομμάτι τοῦ Ντοστογιέφσκυ ἀπό τό ἀριστούργημά του ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ. Τό ἀπόσπασμα πού θά σᾶς ἀναφέρω ἔχει τόν τίτλο “Τό κρεμμυδάκι” (ἐκδ. Γκοβόστη, μέρος β´, βιβλίο 7ο, σελ. 218).
Λέει, λοιπόν, ὅτι «μιά φορά καί ἕναν καιρό ζοῦσε μιά κακιά γυναίκα. Πέθανε χωρίς νά κάνει κάποιο καλό καί οἱ διάβολοι τήν πέταξαν στή φλογισμένη λίμνη. Ὁ φύλακας ἄγγελός της ὅμως προσπάθησε νά θυμηθεῖ κάποια καλοσύνη της, γιά νά τή βοηθήσει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θυμήθηκε καί τό ‘πε στόν Θεό, ὅτι κάποτε αὐτή ἔβγαλε ἀπό τό περιβόλι της ἕνα φρέσκο κρεμμυδάκι καί τό ‘δωσε σέ μιά ζητιάνα. Ὁ Θεός τοῦ ἀπήντησε τότε: “Πάρε τό ἴδιο κρεμμυδάκι καί πήγαινε πάνω ἀπό τή λίμνη. Βάστα το ἀπό τή μιά ἄκρη καί ἄν πιαστεῖ ἀπό τήν ἄλλη τότε τράβα την. Ἄν τά καταφέρει, ἄς πάει στόν Παράδει- σο. Ὅμως ἄν σπάσει τό κρεμμυδάκι, θά πεῖ πώς καλά εἶναι κεῖ πού εἶναι”.
Ἔτρεξε ὁ ἄγγελος στή γυναίκα καί τῆς λέει: “Πιάσου, πιάσου γερά ἀπό τό κρεμμυδάκι καί γώ θά σέ τραβήξω”. Κι ἄρχισε νά τήν τραβάει προσεχτικά. Τήν εἶχε βγάλει ὁλάκερη σχεδόν ἀπ’ τή λίμνη, μά μόλις εἶδαν οἱ ἄλλοι ἁμαρτωλοί πώς τήν τραβᾶνε ἔξω, γαντζώθηκαν ὅλοι πάνω της γιά νά βγοῦν καί αὐτοί μαζί της. Μά ἡ γυναίκα ἦταν κακιά, μέγαιρα σωστή, κι ἄρχισε νά τούς κλωτσάει φωνάζοντας: “Ἐμένα, ἐμένα θέλουν νά βγάλουν κι ὄχι ἐσᾶς. Δικό μου εἶναι τό κρεμμυδάκι καί ὄχι δικό σας”. Μόλις τό ‘πε αὐτό, τό κρεμμυδάκι ἔσπασε. Κι αὐτή ξανάπεσε στή λίμνη… Κι ὁ ἄγγελος ἔβαλε τά κλάματα κι ἔφυγε!”
Σᾶς ἀνέφερα τό διήγημα αὐτό, γιά νά τό συμπληρώσω μέ μιά φράση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: “Ἀπέθανεν, ἵνα σώσῃ, ἀνῆλθεν, ἵν’ ἑλκύσῃ πρός ἑαυτόν κάτω κειμένους ἐν τῷ τῆς ἁμαρτίας πτώμασι…” (ΕΠ 3: 396-400). Μέ ἄλλα λόγια ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός ἀνέ-βηκε στούς Οὐρανούς γιά νά μᾶς τραβήξει κοντά Του μέ ἕνα ἁπλό κρεμμυδάκι. Ἐπάνω Του κρέμεται ὅλη ἀνθρώπινη ἁμαρτία μας καί ὅλη αὐτή ἡ περίοδος μᾶς ἔμαθε βιωματικά ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός θά ὑποστεῖ τόν θάνατο γιά ὅλους μας μέχρι τό τέλος.
Συμμετοχή ἤ ἀπόρριψη; Στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού τή βεβαιό-τητά της μᾶς ἀναγγέλλει ἡ Ἀνάσταση, ἤ μοιράζεσαι τό κρεμμυ-δάκι πού σοῦ δίνει ὁ Θεός μέ τούς ἄλλους ἤ τραβᾶς τήν ὁδό τῆς ἀπωλείας.
Χριστός ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
