Συναξάρι 28ης Φεβρουαρίου

† Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν καί ὁμολογητοῦ Βασιλείου.

Ὁ  Ὅ­σι­ος Βα­σί­λει­ος ὁ  Ὁ­μο­λο­γη­τής ἔ­ζη­σε καί ἔ­δρα­σε ἐ­πί τοῦ εἰκονομάχου αὐ­το­κρά­το­ρος Λέ­ο­ντος Γ΄ τοῦ  Ἰ­σαύ­ρου (717-741 μ.Χ.). Ἀ­πό νεαρά ἡ­λι­κί­α ὁ Ὅσιος ἀφιερώθηκε στό ἀσκητικό βίο καί ἐκάρη μοναχός. Ἔγινε μαθητής καί ὑποτακτικός τοῦ Ὁσίου Προκοπίου τοῦ Δεκαπολίτου († 27 Φεβρουαρίου).  Ἀρ­χι­κά ζοῦ­σε σέ κά­ποι­ο ἐ­ρη­μη­τή­ρι­ο καί ἀ­φοῦ προ­η­γου­μέ­νως ἐκαλ­λι­έρ­γη­σε μέ ἐ­πι­μέ­λει­α τήν ἀ­σκη­τι­κή ζω­ή, ἀρ­γό­τε­ρα, ὅ­ταν ἀ­νέ­κυ­ψε ἡ αἵ­ρε­ση κα­τά τῶν ἱερῶν εἰ­κό­νων, ἀ­ντι­στά­θη­κε μέ πνευματική ἀνδρεία στούς εἰ­κο­νο­μά­χους. Γιά τό λόγο αὐτό συ­νε­λή­φθη­, ἐτι­μω­ρή­θη­κε καί ὑπέστη πολλές βασάνους. Ὅ­ταν ἀπέ­θα­νε ὁ τύ­ραν­νος, ἀ­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε. Καί ἀ­φοῦ βγῆ­κε ἀ­πό τή φυ­λα­κή, ἐφρό­ντι­ζε γι­ά τήν καλλιέργεια τῆς ἀρχαίας ὑγείας τῆς εὐσέβειας πα­ρα­κι­νώ­ντας πολλούς πρός τήν ἀ­ρε­τή καί ἐ­πα­να­φέ­ρο­ντάς τους πρός τήν ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη.

Ἔτσι ἀφοῦ ἀγωνίσθηκε ὁ Ὅσιος Βασίλειος, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

† Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν καί ὁμολογητοῦ Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου.

Ὁ Ὅσιος Κασσιανός ἐγεννήθηκε στήν Ρώμη ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί ἐπιφανεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐφρόντισαν νά τόν ἀναθρέψουν μέ παιδεία καί νουθεσία Κυρίου. Ἡ γνωριμία καί ἡ συναναστροφή του, ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, μέ Ἁγίους ἀνθρώπους ἐπέδρασε εὐεργετικά στή διαμόρφωση τῆς προσωπικότητος καί τοῦ ὅλου τρόπου ζωῆς του. Ἐσπούδασε τήν ἐπιστήμη τῆς φιλοσοφίας καί τῆς ἀστρονομίας καί ἐμελέτησε ἰδιαίτερα τά συγγράμματα τῶν Πατέρων καί τήν Ἁγία Γραφή.

Ὁ Ὅσιος ἀκολούθησε τό μοναχικό βίο, γενόμενος μοναχός σέ μιά σκήτη, καί ἐπισκέφθηκε τά μοναστήρια τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Θηβαΐδας, τῆς Νιτρίας, τῆς ᾿Ασίας καί τῆς Καππαδοκίας. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει χαρακτηριστικά: « Ὁ Ἅγιος μετέβη εἰς διαφόρους τόπους καί συνήντησε ἁγίους καί γνωστικωτάτους Ὁσίους καί τάς ἀρετάς ὅλων συναθροίζει εἰς τόν ἑαυτόν του, ὡς ἄλλη φιλό-πονος μέλισσα, ὥστε καί αὐτό ἔγινε εἰς τούς ἄλλους τύπος καί παράδειγμα παντός εἴδους ἀρετῆς. Ὅθεν ἀνώτερος τῶν παθῶν γενόμενος καί τόν νοῦν καθαρίσας, ἐγνώρισε τήν τελείαν κατά τῶν παθῶν νίκην».

Στόν πρῶτο τόμο τῆς Φιλοκαλίας περιλαμβάνονται δυό λόγοι τοῦ Ὁσίου Κασσιανοῦ, «Πρός Κάστορα Ἐπίσκοπον, περί τῶν ὀκτῶ της κακίας λογισμῶν, γαστριμαργίας, πορνείας, φιλαργυρίας, ὀργῆς, λύπης, ἀκηδίας, κενοδοξίας καί ὑπερηφανείας» καί «Πρός Λεόντιον ἡγούμενον, περί τῶν κατά τήν Σκήτην ἁγίων Πατέρων καί λόγος περί διακρίσεως», πού δείχνουν τήν καθαρότητά της ζωῆς του, τό ὀρθόδοξο φρόνημά του καί προξενοῦν μεγάλη ὠφέλεια. Ὁ δέ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος πλέκει δίκαιο ἐγκώμιο στόν Ὅσιο Κασσιανό στόν περί ὑπακοῆς Λόγο του.

Ὁ Ὅσιος Κασσιανός ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη[1].

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέστορος.

Ὁ Ἅ­γι­ος Μάρ­τυς Νέ­στο­ρας καταγόταν ἀπό τήν Πέργη τῆς Παμφυλίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί ἔ­ζη­σε κατά τούς χρόνους τοῦ βα­σι­λέως Δε­κί­ου (249-251 μ.Χ.) καί τοῦ ἡγεμόνος Πο­πλί­ου. Ἐγεννήθηκε ἀπό εὐσεβεῖς καί φιλόθεους γονεῖς καί ἀ­φοῦ ἔ­μα­θε ἀ­πό αὐ­τούς τά ἱ­ε­ρά γράμ­μα­τα, ἀ­πο­στό­μω­νε τούς Ἕλ­λη­νες μέ τίς θεῖ­ες γρα­φές καί ὁδηγοῦσε πολλούς πρός τήν ἀλήθεια. Ὅ­μως κα­τη­γο­ρή­θη­κε, ἐπειδή ἦταν Χριστιαναός, συ­νε­λή­φθη ἀ­πό τόν Ἄρ­χο­ντα Εἰ­ρή­ναρ­χο καί ὁ­δη­γή­θη­κε στόν ἡγεμόνα ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁμολό­γη­σε τόν Χρι­στό ὡς Θε­ό Ἀ­λη­θι­νό καί Δη­μι­ουρ­γό τοῦ κό­σμου. Τό μαρτύριο ἄρχισε. Πρῶ­τα τόν ἐκτύ­πη­σαν μέχρι θανάτου. Ἔ­πει­τα τόν ἔ­γδα­ραν καί τέ­λος, ἐ­πει­δή δέν ἀρνιόταν τόν Χρι­στό, τόν ἐκάρ­φωσαν ἐπά­νω σέ σταυ­ρό. Καί ὅ­σο ἦ­ταν κρε­μα­σμέ­νος ἐδί­δα­σκε στούς πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους τήν ὁ­δό τῆς ἀ­λή­θει­ας. Ἔ­τσι, δοξολογώντας τόν Θεό, ἐ­ξέ­πνευ­σε καί ἔλαβε τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ἕξ Μαρτύρων, τῶν ἐξ Αἰγύπτου.

    Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἐτελειώθησαν διά ξίφους στήν Αἴγυπτο. Ἴσως νά εἶναι οἱ αὐτοί πού ἐμαρτύρησαν μετά τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Οὐάρου († 19 Ὀκτωβρίου) στήν Ἀλεξάνδρεια. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος ᾿Αβιρκίου.

    Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἀβίρκιος ἤ Ἀβρίκιος ἐτελειώθη διά ξίφους. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Μακαρίου, Ρουφίνου, Ἰούστου καί Θεοφίλου.

    Οἱ Ἅγιοι ἐμαρτύρησαν στή Ρώμη τό ἔτος 250 μ.Χ. ἐπί αὐτοκράτορος Δεκίου (249-251 μ.Χ.)[2].

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Καιραλίου, Πουπουλίου, Γαΐου καί Σεραπίωνος.

    Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν στήν Ἀλεξάνδρεια[3]. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Προτερίου, ἀρχιεπισκόπου ᾿Αλεξανδρείας.

Ὁ  Ἅ­γι­ος Προ­τέ­ρι­ος ἔ­ζη­σε στό χρό­νι­α των βα­σι­λέ­ων Μαρ­κι­α­νοῦ καί Πουλ­χε­ρί­ας. Ἦταν πρεσβύτερος στήν Ἐκκλησία τῆς Αλεξανδρείας καί ἔλαβε μέρος μέ τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἀλεξανδρι-νῆς Ἐκκλησίας στήν Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού συνῆλθε, τό ἔτος 451 μ.Χ., στήν Κωνσταντινούπολη, κατά τούς χρόνους τῶν βασι-λέων Μαρκιανοῦ καί Πουλχερίας.

Ἡ Σύνοδος κατεδίκασε τόν μονοφυσίτη Πατριάρχη Ἀλεξαν-δρείας Διόσκουρο. Μετά τήν καθαίρεση τοῦ Διοσκούρου, ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Ἅγιος Προτέριος (452-457 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος διέπρεψε στή Σύνοδο καί ἔφραξε τά στόματα τῶν δυσσεβῶν αἱρετικῶν.

Ὅταν ὁ Ἅγιος ἐπέστρεψε στήν Ἀλεξάνδρεια οἱ ὀπαδοί τοῦ Εὐτυχοῦς καί τοῦ Διοσκούρου  προκαλοῦσαν στάσεις καί ρήξεις καί ἐμπόδιζαν νά κατέρχεται τό σιτάρι στήν Ἀλεξάνδρεια καί νά διέρχεται διά Πηλουσίου, μέ σκοπό νά πεινάσουν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀλεξάνδρειας καί νά στραφοῦν κατά τοῦ Ἁγίου. Ὅμως ὁ αὐτοκράτορας Μαρκιανός, κατόπιν παρακλήσεως τοῦ Ἁγίου, διέταξε τή διέλευση τοῦ σιταριοῦ διά τῆς Ἀλεξάνδρειας καί ἔτσι ἐσώθηκε ἡ πόλη ἀπό τήν πείνα.

Μετά τό θάνατο τοῦ Μαρκιανοῦ οἱ αἱρετικοί ἐθρασύνθησαν καί κατέφυγαν σέ σατανικές ἐπινοήσεις, γιά νά ἐκπληρώσουν τά ἀσεβῆ σχέδιά τους καί νά ἐκθρονίσουν τόν Ἅγιο. Ἐπικεφαλῆς αὐτῶν ἐτέθηκε ὁ ἱερεύς Τιμόθεος ὁ Αἵλουρος, ὁ ὁποῖος μέ μύρια τεχνάσματα κατόρ-θωσε νά διεγείρει κατά τοῦ Ἁγίου Προτερίου τούς ἁπλοϊκούς μο-ναχούς τῆς Ἀλεξάνδρειας, περιερχόμενος κατά τή διάρκεια τῆς νύχτας τά κελλιά τῶν μοναχῶν, λέγοντας ὅτι εἶναι ἄγγελος, καί προτρέπων αὐτούς νά μήν ἔχουν κοινωνία μέ τόν Ἅγιο.

Οἱ μοναχοί παρεσύρθησαν καί προκάλεσαν μεγάλη ταραχή μαζί μέ τούς αἱρετικούς, ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀπουσία τοῦ στρατιωτικοῦ δικοικητοῦ τῆς πόλεως Διονυσίου. Ὁ Ἅγιος ἀναγκάσθηκε νά φύγει, ἀλλά ἐπανῆλθε στήν Ἀλεξάνδρεια καί ἐκρύφθηκε μέσα σέ κολυμβήθρα ἑνός ναοῦ. Οἱ διῶκτες του τόν ἀνακάλυψαν καί τόν κατέσφαξαν μέ ὀξεῖς καλάμους, τό ἔτος 454 μ.Χ., ἐνῶ ἀνεκήρυξαν Πατριάρχη τόν Τιμόθεο. Τό ἱερό λείψανο τό προσέδεσαν μέ σχοινί καί τό ἔσυραν στούς δρόμους τῆς πόλεως. Τέλος, τό παρέδωσαν στά ζῶα καί τό ἐπίλοιπο τό κατέκαψαν. Καί ὁ νέος Πατριάρχης κατατολμοῦσε ὅλα αὐτά κατά τή διάρκεια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, χωρίς αὐτό νά τόν ἐμποδίζει νά τελεῖ τίς Ἀκολουθίες τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου.

Ὅταν ἐπληροφορήθηκε τά γενόμενα ὁ διάδοχος τοῦ Μαρκιανοῦ αὐτοκράτορας Λεών ὁ Μέγας ὁ Θρᾶξ ( 457-474 μ.Χ.) διέταξε νά δικα0 σθεῖ ὁ Τιμόθεος ὁ Αἵλουρος κανονικά καί νά ἐξορισθεῖ στήν Γάγγρα. Ὁμοίως ἐτιμωρήθησαν καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἔλαβαν μέρος στό φόνο τοῦ Ἁγίου Προτερίου. Ἀντί δέ τοῦ καθαιρεθέντος Τιμοθεόυ Πατριάρχης ἐξελέγη ὁ ὀρθόδοξος Τιμόθεος ὁ Σαλοφακίολος (460-482 μ.Χ.). Ὁ Λέων ἐπέβαλε τίς Ἀποφάσεις τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐξεδίωξε τούς μονοφυσίτες Ἐπισκόπους Ἀλεξανδρείας καλί Ἀντιο0 χείας καί διόρισε Ὀρθοδόξους στή θέση αὐτῶν.

Ἔτσι ἔζησε καί ἐμαρτύρησε ὁ Ἅγιος Προτέριος καί ἡ μνήμη αὐτοῦ ἀνθεῖ στό βίο  τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας.     

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων γυναικῶν Κύρας καί Μαράνας.

Τό βίο τῶν Ὁσίων αὐτῶν γυναικῶν συνέγραψε ὁ Θεοδώρητος Κύρου στή Φιλόθεο Ἱστορία του.

Οἱ  Ὁσίες Κύρα καί Μαράνα κατάγονταν ἀπό τή Βέροια τῆς Συρίας[4] καί ἔζησαν στίς ἀρχές τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. Ἡ καταγωγή τους ἦταν ἐπίσημη καί ευγενική, ἀνάλογη δέ καί ἡ μόρφωσή τους. Ἡ ἀφοσίωσή τους ἦταν στραμμένη στήν πνευματική ζωή καί τόν ἡσυ-χαστικό βίο. Ἔτσι ἐγκατέλειψαν τόν κόσμο καί ἔκτισαν ἔξω ἀπό τήν πόλη περιτείχισμα ἀπό πέτρες καί ἐπιδόθηκαν στόν πνευματικό ἀγώ-να. Τή θύρα τοῦ περιβόλου τους τήν ἔκλεισαν μέ πηλό, γιά νά μήν εἰσέρχεται κανένας σέ αὐτόν, καί ἄφησαν μόνο μιά μικρή θυρίδα γιά νά ἐπικοινωνοῦν πρός τούς ἔξω καί νά λαμβάνουν τή τροφή τους. Ἀσκήθηκαν στή σιωπή καί ἔφεραν στά χέρια, τά πόδια, τόν τράχηλο καί τή μέση σίδερα, γιά νά νεκρώσουν τό σῶμα καί νά νικήσουν τούς πειρασμούς.

 Ὁ εὐσεβής πόθος τους τίς ἔφερε στούς Ἁγίους Τόπους καί στό ναό τῆς Ἁγίας Θέκλας στήν Ἰσαυρία, ἀπ’ ὅπου ἐπέστρεψαν πνευμα-τικά ἐνισχυμένες στό ἐρημητήριό τους καί συνέχισαν μέ ταπεινοφρο-σύνη καί ἀγαθοεργίες τή ζωή τους.

Ἔτσι ἀφοῦ ἔζησαν, ἐκοιμήθησαν μέ εἰρήνη καί παρέδωσαν τίς ψυχές τους στόν Νυμφίο Χριστό.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου Βάρσου, ἐπισκόπου Δαμασκοῦ.

 Ὁ Ὅσιος Βάρσος ἦταν Ἐπίσκοπος Δαμασκοῦ καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων ἀποστόλων Νυμφᾶ καί Εὐβού-λου.

    Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Νυμφᾶς καί Εὔβουλος ἦσαν μαθητές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος μνημονεύει τόν μέν Ἀπόστολο Νυμφᾶ, πού διέμενε στίς Κολοσσές ἤ στή Λαοδικεία, στήν πρός Κολασσαεῖς ἐπιστολή[5], τόν δέ Ἀπόστολο Εὔβουλο, πού ἦταν μετά τοῦ Παύλου, στήν πρός Τιμόθεον Β΄ Ἐπιστολή[6]. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Γερμανοῦ, τοῦ ἐκ Ρουμανίας.

    Ὁ Ὅσιος Γερμανός τῆς Ντομπρουζία ἐγεννήθηκε περί τό ἔτος 358 μ.Χ. Ἔγινε μοναχός καί ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στή Ρουμανία. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη μεταξύ τῶν ἐτῶν 405-415 μ.Χ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Θεοστηρίκτου.

    († 17 Φεβρουαρίου). 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰαροσλάβου τοῦ Σοφοῦ.

    († 19 Φεβρουαρίου). 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη σεισμοῦ.

    Ὁ σεισμός ἔγινε στήν Ἀντιόχεια τό ἔτος 1092.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων τεσσαράκοντα χιλιάδων μαρτύρων.

    Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐκάησαν ἀπό τούς Μαμελούκους Τούρκους τόν 13ο αἰώνα μ.Χ. 

†Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας νεομάρτυρος Κυράννας.

Ἡ Ἁγία Νεομάρτυς Κυράννα ἐγεννήθηκε στό χωριό Ἀβυσσώκα ἤ Βυρσό­κα[7], στή σημερινή Ὄσσα τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί φιλόθεους. Στό Μαρτύριό της ἀναφέρεται, ὅτι ἦταν ἐ­ξ­αιρετικά ὄμορφη. Αὐτή ἡ ἐξωτερική ὀμορφιά τῆς Κυράννας, πού δέν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπό τό ἀντικατόπτρι­σμα τῆς ἐσωτερικῆς της ὡραιότητος, ἀποτέλεσε καί τήν ἀ­φ­ορμή, γιά νά ὁδηγηθεῖ στό μαρτύριο, καθώς κάποιος γενί­τσαρος, εἰσπράκτορας τῶν φόρων στό χωριό τῆς Κυράννας, πού τήν ἐρωτεύθηκε, προσπάθησε ἐπανειλημμένα μέ κολα­κεῖες καί δῶρα νά τήν ἑλκύσει καί νά τήν πείσει νά ἀλλα­ξοπιστήσει, γιά νά τή νυμφευθεῖ.

Ἐπειδή ὅμως ἡ Κυράννα δέν ἀποδεχόταν οὔτε τίς κο­λακεῖες, οὔτε πολύ περισσότε­ρο τά δῶρα τοῦ Τούρκου, αὐτός νομίζοντας πώς θά τήν κάμ­ψει μέ τό φόβο, ἄρχισε νά τήν ἀπειλεῖ πώς θά τή βα­σανίσει σκληρά καί τέλος θά τή θανα­τώσει, ἐάν δέν ὑποχω­ρήσει καί δέν ἀρνη-θεῖ τήν πίστη της. Ἀλλά οὔτε αὐτά τά μέσα ἔφεραν τό ποθητό ἀποτέ­λεσμα γιά τό γενίτσαρο, πού τήν ὁδήγησε βίαια στόν κριτή τῆς Θεσ­σα­λονίκης καί ψευδομαρτύρησε ἐναν­τίον της, ὅτι τοῦ εἶχε δη­λώσει πώς θά ἀλλαξο­πι­στήσει, γιά νά τή νυμφευθεῖ, ἀλλά τελικά δέν ἐτήρησε τήν ὑπόσχεσή της. ῾Η Ἁγία Κυράννα μέ πνευματική ἀνδρεία ὁμολόγησε τήν πίστη της στόν Χριστό. Ἔτσι οἱ Τοῦρκοι τήν ὁδήγησαν στή φυ-λακή.

Ὁ γενίτσαρος, πού τήν ὁδήγησε στόν κριτή, ἐζήτησε καί ἔλαβε τήν ἄδεια τοῦ Ἀλῆ ᾿Εφέντη, μπέη τοῦ κάστρου τῆς Θεσσαλονίκης, νά ἐπι­σκέπτεται τήν Ἁγία στή φυλακή, ὅπου προ­σ­παθοῦσε μέ κολακεῖες ἀλλά καί βασανιστήρια νά τή μεταπείσει. Ὅταν ἔφευγε αὐτός,  συνέ-χιζε τίς βασάνους ὁ δε­σμοφύλακας, τόν ὁποῖο ἔλεγχαν γιά τή σκληρό-τητά του τόσο οἱ ὑπόλοιποι φυλακισμένοι, ὅσο καί κάποιος ἄλλος φύλακας Χριστιανός.

Ὁ γενίτσαρος ἐπισκέφθηκε καί πάλι τήν Ἁγία στή φυλακή καί τήν ἐβασάνισε μέχρι θανάτου. Ὁ Χρι­στιανός φύλακας ἐπέπληξε τότε δριμύτατα τό δεσμοφύλακα καί τόν ἀπείλησε, ὅτι θά τόν καταγγείλει στόν πασᾶ, ἐπειδή ἐπέτρεπε νά εἰσέρχονται στή φυλακή παράνομα ἄνθρωποι ξένοι καί νά βασανίζουν τούς φυλακισμένους. ῎Ετσι, ὅταν μετά ἀπό λίγο ὁ γενίτσαρος ξαναῆλθε στή φυλακή, φο­βούμενος ὁ δεσμοφύλακας δέν τοῦ ἐπέτρεψε τήν εἴσοδο. Αὐτός τότε τόν κατήγγει-λε στόν Ἀλῆ Ἐφέντη, ὁ ὁποῖος τόν ἐκάλεσε καί τόν ἐπέπληξε, γιατί παράκουσε τίς διαταγές του. ῞Υστερα ἀπό αὐτό τό γεγονός, ὁ δεσμο-φύλακας ἐπέ­στρεψε ὀργισμένος στή φυλακή καί ἐξέσπασε ἐπάνω στήν Ἁγία Κυ­ράννα, τήν ὁποία ἐκρέμασε καί ἄρχισε νά χτυπᾶ ἀλύπητα. Μπροστά σ᾿ αὐτό τό θέαμα ὅλοι οἱ φυλακισμένοι, ἀκόμη καί οἱ Μωα-μεθανοί, ἄρχισαν νά διαμαρτύρονται καί νά κατα­φέρονται ἐναντίον τοῦ δεσμοφύλακος, ὁ ὁποῖος ἄ­φησε τήν Ἁγία κρεμασμένη καί ἔφυγε. Ἦταν 28 Φεβρουαρίου τοῦ 1751.

Κατά τίς πρῶτες πρωϊνές ὧρες ἕνα θεῖο φῶς ἐκάλυψε ξαφνικά τό σῶμα τῆς Ἁγίας Κυράννας, ἡ ὁποία ἄφηνε τήν τελευ­ταία της πνοή, καί ὕστερα ἐξαπλώθηκε σ᾿ ὅλη τή φυλακή. Μπροστά σ᾿ αὐτό τό θαῦμα οἱ Χριστιανοί εὐχαριστοῦσαν τόν Κύριο, ἐνῶ οἱ Μωαμεθανοί ἐνόμιζαν ὅτι ἦταν φωτιά καί ἐτρομοκρατήθηκαν.

Ὁ Χριστιανός φύλακας, ὁ ὁποῖος πῆγε νά κατεβάσει τήν κρεμα-σμένη Ἁγία, τή βρῆκε νεκρή. Στό μεταξύ τό φῶς εἶχε ὑποχωρήσει, ἀλλά παρέμενε σ᾿ ὅλο τό χῶρο μιά ἄρρητη εὐωδία. ῾Ο φύλακας τότε, περιποιήθηκε τό  ἱερό λείψανο τῆς Μάρτυρος, τό ὁποῖο τήν ἑπόμενη ἡμέρα παρέλαβαν οἱ Χριστιανοὶ καί τό ἐνταφίασαν ἔξω ἀπό τή Θεσσαλο-νίκη. Στό Συναξάρι τῆς Νεομάρτυρος ἀναφέρεται, ὅτι τό σκήνωμα τῆς Ἁγίας ἐνταφιάσθηκε «ἔξω τῆς πόλεως, ἐκεῖ ὅπου ἐνταφιάζονται καί τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν τά λεί­ψανα», δηλαδή στό κοιμητήριο τῆς Ἁγίας Πα­ρασκευῆς.

Ὡς ἡμέρα τῆς μνήμης τῆς Νεομάρτυρος ἀναφέρεται σέ Λαυριωτικό Κώδι­κα ἡ 1η ᾿Ιανουαρίου. Στήν Ὄσσα ὅμως, ἡ Ἁγία Κυράννα ἑορτάζεται στὶς 8 ᾿Ιανου­αρίου. Αἰτία αὐτῆς τῆς ἑορτολογικῆς μετατοπίσεως ἴσως εἶ­ναι τό ὅτι ὁ ἑορτασμός της κατά τίς 28 Φεβρουαρίου συχνά συνέπιπτε μέ τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, περίοδο χαρμολύπης, ἐνῶ στίς 8 ᾿Ια­νου­αρίου ἐπιπλέον  οἱ κάτοικοι τῆς ῎Οσσας ἦταν ὅλοι συγκεντρωμένοι στό χωριό τους ἐξ αἰτίας τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων. Ἡ μνή­μη τῆς Ἁγίας τιμᾶται πανηγυρικά καί ἀπό τούς Ὀσ­σαίους τῆς Θεσσαλονίκης στό ναό τῆς ᾿Αχειροποιήτου κατά τήν Κυ­ριακή μετά τίς 8 ᾿Ιανουαρίου. 

†Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Νικολάου τοῦ Πσκώφ.

    Ὁ Ἅγιος Νικόλαος καταγόταν ἀπό τή Ρωσία καί ἦταν διά Χρι-στόν σαλός. Ἔζησε στήν πόλη Πσκώφ κατά τούς χρόνους τῆς βασι-λείας τοῦ τσάρου Ἰβάν τοῦ Τρομεροῦ καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1576.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!