Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἰωάννου καί Παύλου1.

Ἡ χρονολογία καί τά γεγονότα τοῦ μαρτυρίου τῶν Ἁγίων Ἰωάννου καί Παύλου δέν δύνανται νά ἐξακριβωθοῦν ἱστορικά. Κατά τήν ἁγιολογική παράδοση, ἀποκεφαλίσθηκαν ἐπί τῆς βασι-λείας Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου (361-363 μ.Χ.). Μέ ἄλλους Ἁγίους μνημονεύονται στήν Ἀναφορά τῆς Ρωμαϊκῆς καί Ἀμβροσιανῆς λει-τουργίας.

Ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση τῶν δύο Μαρτύρων ἀρχίζει, ὅπως φαίνεται, στήν Ρώμη μέ τήν ἀφιέρωση στή μνήμη τους, περί τά τέλη τοῦ 6ου αἰῶνος μ.Χ., ρωμαϊκῆς βασιλικῆς. Ἡ βασιλική αὐτή, ἀνεγερθεῖσα κατά τόν 4ο αἰῶνα μ.Χ., ἐπί τῶν ἐρειπίων τριῶν οἰκιῶν τοῦ Καιλίου λόφου2, ἔφερε τόν τίτλο τοῦ Παμμαχίου ἤ, πιθανῶς, καί τοῦ Βυζαντίου.

ΑΓΙΟΣ ΓΑΛΛΙΚΑΝΟΣ

Κατά τήν ἁγιολογική παράδοση3, ὁ Ἰωάννης καί ὁ Παῦλος, εὐνοῦχοι τῆς Κωνσταντίας ἤ Κωνσταντίνης καί τιτλοῦχοι τῆς αὐτο-κρατορίας, ἀκολούθησαν τόν στρατηγό Γαλλικανό σέ πολεμική ἐκστρατεία, κατά τήν ὁποία τόν ἔπεισαν περί τῆς ἀληθείας τῆς Χρι-στιανικῆς πίστεως. Ἀφοῦ ἐπανῆλθε στήν Ρώμη νικητής, ὁ Γαλλικα-νός ἀπαρνεῖται τόν κόσμο τοῦ παλατίου καί ἀποσύρεται στήν Ὠστία. Ἐκεῖ, μετετρέπει τήν οἰκία φίλου ἀνδρός, πού ὀνομαζόταν Ἱλαρῖνος, σέ πανδοχεῖο καί ἀφιερώνεται ἐξ ὁλοκλήρου στήν ἐξυπη-ρέτηση τῶν διερχόμενων πτωχῶν καί ἀσθενῶν. Ὁ αὐτοκράτοροας Ἰουλιανός τόν καλεῖ τότε νά θυσιάσει στά εἴδωλα, ἀλλ’ ἀρνεῖται καί καταφεύγει στήν Αἴγυπτο, ὅπου συλλαμβάνεται καί ὑπόκειται σέ μαρτυρικό θάνατο († 25 Ἰουνίου). Παρόμοιο θάνατο εὑρίσκει καί ὁ Ἱλαρῖνος στήν Ὠστία († 7 Αὐγούστου).

Στή συνέχεια ὁ Ἰωάννης καί ὁ Παῦλος καλοῦνται στό παλάτι, ἀλλά δέν ἀποδέχονται τήν πρόσκληση. Ὁ Ἰουλιανός ἀπέστειλε πρός αὐτούς τόν Τερεντιανό, γιά νά τούς πείσει νά θυσιάσουν, ἀλλά καί οἱ δύο ἀρνήθηκαν μέ πνευματική ἀνδρεία. Ἔτσι, ἀποκε-φαλίσθηκαν ἀμέσως μέσα στήν οἰκία τους, ὅπου καί ἐνταφιάσθη-καν.

Ὁ μυστικός τάφος τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἰωάννου καί Παύ-λου εὑρέθηκε κατά τή βασιλεία τοῦ Ἰοβιανοῦ (363-364 μ.Χ.)4, διαδόχου τοῦ Ἰουλιανοῦ. Τότε ὁ διώκτης τους Τερεντιανός ἀσπάζε-ται τήν Χριστιανική πίστη καί ἀναλαμβάνει νά συγγράψει τό βίο τους5.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Δαυῒδ, τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ.

Ὁ Ὅσιος Δαυῒδ καταγόταν ἀπό τή βόρεια Μεσοποταμία, πού ἦταν μεγάλο μοναστικό κέντρο, καί ἐγεννήθηκε περί τό 450 μ.Χ. Γιά λόγους πού δέν ἀναφέρονται ἦλθε στήν Θεσσαλονίκη μαζί μέ τό μοναχό Ἀδολᾶ. Κατά τό βιογράφο τουν Ὅσιος εσλθε ρχικά στή μο­ν τν Ἁγίων Μαρτύρων Θεοδώρου καί Μερκουρίου, πι­λεγομένη Κουκουλλιατν, τς ποίας τοποθεσία προσ­διορίζεται «ν τ ρκτικ μέρει τς πόλεως πλησίον το τεί­χους ν στι τό παραπόρτιον τν Ἀπροΐτων». Τό προσω­νύμιο «Κουκουλ­λιατν» ἤ «Κουκουλλατν» δηλώνει τούς μο­ναχος πού φε­ραν κουκούλιο, σως κατά διάζοντα τρόπο, ἄν κρίνει κανείς πό τίς σωζόμενες πεικονίσεις το Ὁσίου, δηλαδή ριγμένο στούς μους. Η θέση τς μονς πρέπει νά ναζητηθε βο­ρειο­ανα­το­λικά τς Ἀκροπόλεως, κε που ναγνωρίζεται τό τοπωνύ­μιο «Κπος το Προβατᾶ».

Τά παραδείγματα τν γίων νδρν τς Παλαιᾶς Δια­θήκης, διαιτέρως το προφήτου καί βασιλέως Δαυῒδ, πο­ος «τριετ χρόνον τήσατο, να δοθ ατ χρηστότης καί παι­δεία καί σύνε-σις», θησαν τόν Ὅσιο Δαυῒδ νά ποφασίσει νά καθίσει σέ δέν-δρο ἀμυγδαλέας μέχρι ὁ Κύριος νά τοῦ ἀποκαλύψει τό θέλημά Του καί νά τοῦ χαρίσει σύνεση καί ταπείνωση. Στό τέλος τς τρι­ετίας μφανίσθηκε στόν Ὅσιο Ἄγγελος Κυρίου, ποος τόν διαβεβαίωσε τι εσακούσθηκε παράκλησή του καί δοκιμασία του ς δεν­δρίτου σκητοῦ ληξε. Ὁ Ἄγγελος τοῦ εἶπε νά κατέλθει ἀπό τό δένδρο καί νά συνεχίσει τόν ἀσκητικό του βίο σέ κελλί αἰνῶν καί εὐλογῶν τόν Θεό. Ὁ Ὅσιος ἐκοι­νοποίησε τήν πτασία ατή στούς μαθητές του, ζητώντας τή βοήθειά τους γιά τήν κατασκευή το κελ-λιο. Η εδηση γρήγορα φθασε στόν Ἀρχι­επίσκοπο Θεσσα­λονίκης Δω­ρόθεο καί σέ λη τήν πόλη.

Ὅταν ατοκράτορας ᾿Ιου­στι­νιανός μέ τή Νεαρά 11, το τους 535 μ.Χ., πέσπασε πό τήν κκλησιαστική δικαιοδοσία το Ἀρχιεπισκόπου Θεσσα­λονίκης τίς βόρειες παρχίες το ᾿Ιλλυρικο καί νύψωσε τήν διαίτε­ρή του πατρίδα σέ Ἀρχιεπισκοπή, πό τόν τίτλο τς Νέας ᾿Ιουστινιανς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ταν ­ρι­στείδης, ποος ἄν καί ποδέχθηκε τή μετα­βολή, προσ­πά­θησε μως νά περισώσει τήν πολιτική σημα­σία τς πό­λεως, μέ τήν πα-ναφορά τς δρας το πάρχου το ᾿Ιλλυ­ρικο πό τήν Πρώτη ᾿Ιουστινιανή στή Θεσσαλο­νίκη. ᾿Εν διάσπαση τς κκλησιαστι-κς διοικήσεως δέν ἐμείωνε τήν ξία τς Θεσ­σαλονίκης, μετάθεση τς δρας τς παρχίας συνιστοσε σοβαρό ποβιβασμό τς πόλεως. Τό ατημα λοιπόν τν Θεσσαλονικέων, καθώς καί πι-θυμία το πάρχου Δο­μνίκου, ταν παναφορά τς δρας στή Θεσσαλονίκη, δέα πού νστερνίσθηκε μέ ν­θουσιασμό Ἀρχι­επίσκοπος Ἀριστεί-δης. Στό σημεο ατό ἐζητήθηκε βοήθεια το Ὁσίου Δαυῒδ γιά τή μεταφορά το ατήματος στόν Ἰουστινιανό, διότι Ἀρχιεπίσκοπος, πως Βίος ξηγε, δέν μποροσε «καταλι­πεν τήν πόλιν διοί-κητον» καί νά μεταβε στήν Κωνσταν­τινούπο­λη. ᾿Εκτς τν λλων μως, προτίμηση το Ὁσίου Δαυῒδ δείχνει τή βαρύτητα, λλά καί τίς δυσχέρειες πού προβλε­πόταν τι θά συναντοσε να παρόμοιο ατημα στόν ᾿Ιου­στινιανό, ποος προσφάτως εχε τιμήσει τήν διαίτερή του πατρίδα, Πρώτη ᾿Ιουστινιανή, μέ τίς δρες τς νέας Ἀρχιεπισκοπς καί τς παρχίας. Μετά πό τόσα χρόνια γκλει-σμο Ὅσιος μφανί­σθηκε γιά πρώτη φορά στό φς το λιου. Ἡ μορφή του εχε λλάξει. Τά μαλλιά του εἶχαν μακρύνει μέχρι τήν ὀσφύ αὐτοῦ καί τά γένεια του μέχρι τούς πόδες του, τό δέ ἅγιο πρόσωπό του ἔλαμπε σάν τίς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου. Συνοδευόμενος πό δύο μαθητές του, τόν Θεόδωρο καί τόν Δημήτριο, πέ­πλευσε πρός τή Βασιλεύουσα. Η φήμη μως το Ὁσίου εχε προ­τρέξει. Ἔτσι, ταν φθασε κε, λη Πόλη τόν ποδέ­χθηκε. Ἡ ποδοχή του πό τή Θεοδώρα, σύζυγο το ᾿Ιουστι­νια­νο, καθώς καί ο τιμές καί σεβασμός της πρός τό πρό­σωπο το Ὁσίου, προκάλεσαν τό θαυμα-σμό λων τν παρισταμένων. Ἡ Θεοδώρα ἐκινήθηκε δραστήρια· τσι, ταν πέστρε­ψε Ἰουστινιανός, ποος πουσίαζε σέ πίσημες πο­χρεώ­σεις, ἐφρόντισε νά προκαταλάβει τή γνώμη του θετικά πρ το Ὁσίου Δαυῒδ, μέ ποτέλεσμα ὁ αὐτοκράτορας νά προσκαλέσει τόν Ὅσιο ἐνώπιον τῆς συγκλήτου. Ὁ Ὅσιος παρου-σιάσθηκε στή σύγκλητο κατά τρόπο θεαματικό κρατώντας στά χέ-ρια του φωτιά μέ θυμίαμα πού δέν κατέκαιγε τή σάρκα του. Τό πα-ράστημα το Ὁσί­ου καθώς καί τό προφανές θαμα πέ­βαλε σέ λους κλίμα δέους καί κατανύξεως, στε ὁ βασιλέας πρόθυμα ἱκανοποίησε τό αἴτημά του μέ σπουδή.

Κομί­ζοντας τά γαθά νέα Ὅσιος πέπλευσε γιά τήν Θεσ­σα­λο­νίκη, τήν ποία μως μελλε μόνο πό μακρυά νά ξαναδε, διότι μόλις τό πλοο παρέκαμψε τό κρωτήριο ἐκεῖνος παρέδωσε τό πνεῦμα του στό Θεό. Τό γεγονός συνέβη μεταξύ τῶν ἐτῶν 535 καί 541 μ.Χ.

Η εδηση τς φίξεως το ἱεροῦ λειψάνου το Οσίου κάτω πό τίς συνθκες ατές συγκλόνισε λόκληρη τήν πό­λη τῆς Θεσσα-λονίκης. Τό σκήνωμα το Ὁσίου Δαυῒδ ρχικά κατατέθηκε στόν τόπο, που εχαν ποτεθε παλαιότερα τά ἱερά λείψανα τν Μαρ­τύρων Θεο­δούλου καί ᾿Αγαθό­ποδος, στά δυτικά το λιμανιο. Ο Ἀρχι­επί­σκοπος Ἀριστείδης μέ πολλή θλίψη ρι­σε πάνδημη κηδεία. Τό λείψανο το Οσίου ν­ταφιάσθηκε στή μονή του, τν Ἀπροΐ-των, σύμφωνα μέ τήν πιθυμία του.

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τήν κοίμηση το Οσί­ου, περί τό 685-690 μ.Χ., γινε μία προσπάθεια γιά τή διάνοιξη το τάφου, ταν γούμενος τς μονς τν Ἀπροΐτων Δημή­τρι­ος «θέλησεν πό πολλήν πίστιν λαβεν τι μέρος κ το γίου ατο λειψάνου». Μόλις μως ἐξεκίνησε ργα­σία ατή, πλάκα πού ἐκάλυπτε τόν τάφο σπασε καί ατό ἐθεωρήθηκε ς φανέρωση το θελήματος το Ὁσίου νά μή θιγε. Τό ἱερό λείψανο παρέμεινε στήν ρχική του θέση μέχρι τήν ποχή τν σταυρο­φοριν. Κατά τήν περίοδο τς λατι­νικς κυριαρχίας το μομ­φερρατικο οκου στή Θεσσαλο­νίκη (1204-1222), τό ἱερό λείψανο μεταφέρθηκε στήν ᾿Ιταλία καί τό 1236 παντᾶται στήν Πα­βία, π᾿ που μεταφέρ­θηκε στό Μιλάνο, τό ἔτος 1967.

Τελικά, τό σεπτό λεί­ψανο το­σίου Δαυῒδ μεταφέρθηκε στή Θεσσαλονίκη καί κατα­τέθηκε στή βασιλική το Ἁγίου Δημητρίου στίς 16 Σε­πτεμ­βρίου 1978.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀνθίωνος.

Ὁ Ὅσιος Πατέρας μας Ἀνθίων, ἀφοῦ ἔζησε θεοφιλῶς, ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, ἐπισκόπου Γοτθίας.

Ὁ Ὅσιος Ἰ­ωάν­νης, ὡς ὁ μέ­γας Προ­φή­της Ἰ­ε­ρε­μί­ας, ἀ­φοῦ ἀ­γι­ά­σθη­κε ἀ­πό βρέ­φος, ἐγεν­νή­θη­κε ἀ­πό γο­νεῖς εὐ­λα­βι­κούς, τόν Λέοντα καί τήν Φωτεινή, καί πι­στούς με­τά ἀ­πό τήν ἐ­παγ­γε­λί­α. Καί ἐδό­θη­κε ἀ­πό αὐ­τούς ταυ­τό­χρο­να μέ τή γέν­νη­ση ὡς δῶ­ρο στόν Θε­ό καί ἀ­φι­ε­ρώ­θη­κε στήν ἐκ­κ­λη­σί­α τῆς Ἐ­πι­σκο­πῆς Γοτ­θί­ας κατά τους χρόνους τῆς βα­σι­λεί­ας τοῦ Λέ­ο­ντος τοῦ Ἰ­σαύ­ρου. Ὅ­ταν ὅ­μως ἔ­φθα­σε στό μέ­τρο τῆς πνευ­μα­τι­κῆς καί σω­μα­τι­κῆς ἡ­λι­κί­ας, καί ἔ­πρε­πε αὐ­τός νά ἀ­νέλ­θει στό θρό­νο τῆς ἀρ­χι­ε­ρω­σύ­νης, ἀ­φοῦ ἐψη­φί­σθη­κε ἀ­πό τόν ἴ­δι­ο λα­ό, ἀπεστάλη στήν Ἰ­βέ­ρι­α καί ἐχει­ρο­το­νή­θη­κε ἀ­πό τόν Ἀρ­χι­ε­ρέ­α πού ἦ­ταν ἐ­κεῖ, ἐ­ξ αἰ­τί­ας τοῦ ὅ­τι στήν Κων­στα­ντι­νού­πο­λη ἐ­πι­κρα­τοῦ­σε ἡ αἵ­ρε­ση τῶν Εἰ­κο­νο­μά­χων. Καί ἀ­φοῦ ἐ­πέ­στρε­ψε καί ἄ­ρι­στα δι­α­ποί­μα­νε τό ποί­μνι­ό του, με­τα­φέρ­θη­κε στήν Κων­στα­ντι­νού­πο­λη με­τά τό θά­να­το τοῦ Ἰ­σαύ­ρου. Καί ἀ­φοῦ ἔ­γι­νε δε­κτός ἀ­πό τή βα­σί­λισ­σα Εἰ­ρή­νη, ἐ­πέ­στρε­ψε στό ποίμνιό του.

Παρέμεινε ἁπλός, ταπεινόφρων, φτωχός καί ἀφιλάργυρος, ἀδελφός τῶν ἱερέων, πατέρας τῶν λαϊκών του, ἀλλά κάποια αἱμα-τηρή στάση ἀνάγκασε τόν καλό ποιμένα νά καταφύγει μέ πολλούς Χριστιανούς στήν Ἀμάστριδα τοῦ Εὐξείνου Πόντου. Ἐκεῖ ἔμεινε ἐπί τέσσερα χρόνια καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, μή παύων να ἐλεεῖ μέχρι τήν τελευταία του ἀναπνοή.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πελαγίου, ἐν Κόρδοβᾳ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Πελάγιος ἐγεννήθηκε τό 912 μ.Χ. καί ἐμαρ-τύρησε τό ἔτος 926 μ.Χ. στήν Κόρδοβα τῆς Ἱσπανίας ἀπό τούς Σα-ρακηνούς ἐπί Ἄμπντ-Ραχμάν Γ΄, ἐπειδή παρέμεινε στήν ἀνδρώα εὐ-σέβεια καί δέν ἀλλαξοπίστησε. Εἶναι ὁ προστάτης πολλῶν περιο-χῶν στήν Ἀνδαλουσία καί τήν Γαλικία6.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Διονυσίου, ἀρχιεπισκόπου Σουζδαλίας.

Ὅσιος Διονύσιος ἐγεννήθηκε στή νότια Ρωσσία στήν ἐπαρ-χία τοῦ Κέβου, κατά τίς ἀρχές τοῦ 14ου αἰῶνος μ.Χ., ταν ρημίτης καί δρυτής κοινοβίων, καθώς καί νας πό τούς πρωταγωνιστές τς μοναστικς ναγεννήσεως καί τς γενικς πολιτικς καί πολιτι-στικς φυπνίσεως στήν Ρωσσία τς ποχς του. ταν γινε Ἐπίσκοπος περασπίσθηκε μέ θάρρος τήν ατονομία τς κκλησία πό τήν πολιτική ξουσία καί τήν ρθόδοξη πίστη πό τίς αρέσεις.

Σχετικά μέ τά πρτα το βήματα στό μοναχικό βίο συλλέγουμε τίς πληροφορίες ἀπό διάφορα ρωσσικά χρονογραφήμα-τα. πό ατά τά χρονογραφήματα συνθέτουμε τίς κύριες κατευ-θύνσεις τς πισκοπικς του διακονίας πού ταν στενότατα συνδεδεμένη μέ τίς πολιτικές καί κκλησιαστικές νακατατάξεις τς ποχς του. Σημαντικές πληροφορίες γιά τήν ναγέννηση πού πέφερε στόν μοναχισμό εἶναι, ἐπίσης, ο Βίοι τν μαθητν του.

Σέ νεανική ἡλικία ζησε ς ναχωρητής σέ μία σπηλιά κατά μκος το Βόλγα. παρουσία σέ κείνη τήν ρημο τῆς θαυμα-τουργς εκόνας τς Παναγίας στήν ποία πεικονιζόταν καί ο Ὅσιοι ντώνιος καί Θεοδόσιος το Κιέβου, μς δηγε στό συμπέ-ρασμα τι Διονύσιος προερχόταν ἀπό τή Λαύρα τν Σπηλαίων το Κιέβου. Στίς ρχές το 1330 ἔκτισε σέ κείνη τήν περιοχή τό μοναστήρι τς ναλήψεως, ναδεικνυόμενος σέ ἱκανότατο γού-μενο καί σοφότατο πνευματικό πατέρα.

Ο πιδώσεις το Ὁσίου Διονυσίου στήν σκληρή σκηση καί ο γνώσεις του πάνω στίς Γραφές προσελκύουν κοντά του να μεγάλο ριθμό νέων. Ατοί μέ τή σειρά τους, γύρω στό 1350, θά δρύσουν πολλά κοινόβια μοναστήρια στίς περιοχές το Νόβγκο-ροντ καί τῆς Σουζδαλίας.

Τό 1371, Ὅσιος Διονύσιος ἐτέλεσε τή μοναχική κουρά τς πριγκίπισσας Βασίλισσας – Θεοδώρας, χήρας τοῦ πρίγκηπος τοῦ Νιζνϊυ Νόβγκοροντ νδρέα Κωσταντίνοβιτς, ποία, φο ἐμοί-ρασε λα της τά πλούτη, ποσύρθηκε στό μοναστήρι πού εχε κτίσει δια στίς χθες το Βόλγα. Τό παράδειγμά της κολούθησαν καί λλες εγενες, κολουθώντας τό μοναχικό τυπικό τό ὁποο εχε δώσει Ὅσιος Διονύσιος στήν Θεοδώρα.

Τό γεγονός τι λοι ο μαθητές το Ὁσίου Διονυσίου δρυσαν κοινόβια μοναστήρια, μς δηγε στό συμπέρασμα τι δελφότ-ητα τς μονς πού δρυσε διος στίς ρχές το 1335 ταν να πό τά πρτα κοινόβια τῆς βόρειας Ρωσσίας.

Στίς 19 Φεβρουαρίου 1374, ὁ Ὅσιος Διονύσιος ἐχειροτονή-θηκε Ἐπίσκοπος ταῆς Σουζδαλίας πό τόν Μητροπολίτη λέξιο, το ποίου τίς πόψεις κολούθησε σχετικά μέ τήν πολιτική ἑνο-ποίηση λων τν πριγκήπων κάτω πό τήν γεμονία τς Μόσχας.

ταν Μητροπολίτης λέξιος ἐκοιμήθηκε (1378), Διονύ-σιος μαζί μέ τόν Ὅσιο Σέργιο το Ραντονέζ καί τόν Ὅσιο Θεόδωρο το Σιμωνώφ, ντιτάχθηκαν μέ σκληρότητα ναντίον τς κλογς το μοναχο Μιχαήλ στή χηρεύουσα Μητρόπολη. δραστική εσήγηση το Διονυσίου στή Σύνοδο, τήν ὁποία συγκάλεσε πρί-γκηπας τς Μόσχας Δημήτριος βάνοβιτς, προκάλεσε τήν πισθο-χώρηση το τελευταίου πό τήν ξίωσή του νά χειροτονήσει τόν ποψήφιό του στήν Μόσχα, πράγμα τό ποο θά ταν κανονικό τόπημα καί θά παινισσόταν τήν de facto ατοκεφαλία τῆς Ρωσ-σικς κκλησίας. Μιχαήλ ἐστάλθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, προκειμένου νά χειροτονηθε πό τόν συναινετικό Πατριάρχη Μα-κάριο ν Ὅσιος Διονύσιος ἐφυλακίσθηκε. Μέ τήν διαμεσολά-βηση το Ὁσίου Σεργίου, λευθερώθηκε δίνοντας τήν πόσχεση πώς δέν θά γκαταλείψει τήν Ρωσσία καί ἐγκαταστάθηκε στό Νόβγκο-ροντ. πό κε ἐταξίδεψε στήν Κωνσταντινούπολη καί παρέστη στή Σύνοδο το 1380 που νέος Πατριάρχης Νελος ἐχειροτόνησε ς νέο Μητροπολίτη Κιέβου καί τς Μεγάλης Ρωσσίας τόν ρχιμανδρί-τη Ποιμένα, ναν κ τν ἀπεσταλμένων τοῦ Δημητρίου πού συνό-δευε τόν Μιχαήλ, ποος ἀπέθανε κατά τή διάρκεια το ταξιδίου.

Ὅσιος Διονύσιος προκάλεσε τό θαυμασμό τν Ἑλλήνων Ἐπισκόπων χι μόνο μέ τήν σκητικότητά του, λλά καί γιά τίς νηστεες του, γιά τίς λονύκτιες προσευχές του καί γενικά γιά λες τίς χάρες πού εἶχε ὡς νθρωπο το Θεο. Θαυμασμό προκαλοσε καί γνώση το πάνω στά ερά Κείμενα τς Παλαις καί τς Και-νς Διαθήκης. Πατριάρχης τόν νύψωσε σέ Ἀρχιεπίσκοπο καί μέ τόν τρόπο ατό κατέστη ὁ δεύτερος στήν εραρχία τς Ρωσσικς κκλησίας. Ὅσιος Διονύσιος παρέμεινε στή Βασιλεύουσα μέχρι τά τέλη το 1382. Τό 1381, ἀπέστειλε στήν Ρωσσία μέ τόν Ἕλληνα μοναχό Μαλαχία τόν Φιλόσοφο δυό ντίγραφα τς εκόνος τς Παναγίας τς δηγήτριας, προκειμένου νά τοποθετηθοῦν μία στό ναό το Σωτῆρος στό Νίζνϊυ Νόβγκοροντ καί λλη στόν κάθε-δρικό ναό τῆς Σουζδαλίας.

Τήν 1η ανουαρίου το 1383, Ὅσιος Διονύσιος ταν παρών στήν ξόδιο κολουθία το στάρετς Παύλου Βισόσκϊυ, πού ταν μαθητής του καί γιά τόν χαμό το ποίου κλαψε πολύ, ὅπως μας ναφέρουν διάφορες πηγές.

πό κε ἐπγε στή Σουζδαλία καί στό Νόβγκοροντ, π’ που Ἀρχιεπίσκοπος λέξιος τόν στειλε στό Πσκώφ. κε Ὅσιος Διονύσιος στειλε στούς μοναχούς της μονς Σνετογκόρσκϊυ μία πιστολή σχετικά μέ τό τυπικό του κοινοβιακο μοναχισμοῦ. Τό σπουδαιότερο δέ πρόβλημα πού εχε νά ντιμετωπίσει στό Πσκώφ Διονύσιος ταν αρεση τν Στριγγολνίκων, οἱ ὁποῖοι, κατά τό πρότυπο τῶν Βογομόλων, ἀρνοῦνταν τήν ἐκκλησιαστική ἱεραρχία ὡς ἀντικανονική, ἀρνοῦνταν τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί τό θρησκευτικό ἐνταφιασμό, ἐκτός ἀπό μία παράδοξη ὁμολογία πρός τή γῆ.

πιστρέφοντας πό τό Πσκώφ, Ὅσιος Διονύσιος εχε νά ντιμετωπίσει τό μοναχικό κίνημα ναντίον το Μητροπολίτου Ποιμένος. Προκειμένου νά τόν ξαναγκάσουν σέ παραίτηση τόν ἐφυλάκισαν μέσως μετά τήν πιστροφή του πό τήν Κωνσταντι-νούπολη. Μέ τήν παρέμβαση το Ὁσίου Διονυσίου ἀποκαταστά-θηκε στό θρόνο του καί πάλι.

Τό 1383, συνοδευόμενος πό τόν Θεόδωρο Σιμωνόφσκι (νη-ψιό το Ὁσίου Σεργίου) πιστρέφει στήν Κωνσταντινούπολη ς πρέσβης το μεγάλου πρίγκιπος Δημητρίου καί σύμφωνα μέ τά ρωσ-σικά χρονογραφήματα, προήχθη σέ Μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Ρωσσίας. Ἡ ντικανονικότητα ατς τς κλογς δηγε κάποιους στό συμπέρασμα τι πρόκειτο στήν πραγματικότητα γιά μία συμφωνία κατά τήν ποία Ὅσιος Διονύσιος θά νελάμβανε τή διοίκηση μέχρι τή διευθέτηση το προβλήματος πού πρχε μεταξύ τῶν Ποιμένος καί Κυπριανο πού ἦσαν διεκδικητές το μητροπολι-τικο θρόνου.

Ὁ Ὅσιος Διονύσιος πιστρέφοντας πό τήν Κωνσταντινού-πολη, δέν κατάφερε νά φθάσει στήν Μόσχα, διότι περνώντας πό τό Κίεβο συνελήφθη πό τόν Λιθουανό πρίγκιπα Βλαδίμηρο λ-γκέρδοβιτς καί μετά ἀπό να χρόνο πομονώσεως, ἐκοιμήθηκε στίς 15 κτωβρίου 1385. Ἐνταφιάσθηκε στή Λαύρα τν Σπηλαίων το Κιέβου, που καί εχε ξεκινήσει τό μοναχικό του βίο.

Τά ἱερά λείψανα το Ὁσίου ἐχάθησαν μεταξύ το 1638 καί 1686 χάθηκαν. χει τή φήμη το θαυματουργο καί τό νομά του εναι καταγεγραμμένο στή λίστα λων τν γίων τῆς Λαύρας τν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Στό Συνοδικό τῆς μονῆς τς ναλήψεως μνήμη το Ὁσίου ορτάζεται στίς 26 ουνίου, λλά καί στίς 15 κτωβρίου, μέρα τς κοιμήσεώς του.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσιομάρτυρος Δαυῒδ, τοῦ ἐκ Κυδωνιῶν.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Δαυῒδ καταγόταν πό τίς Κυδωνίες (Ἀϊ­βαλί) τς Μικρᾶς Ἀσίας. Οἱ κάτοικοι τῶν Κυδωνιῶν εἶχαν ἀνα-πτύξει μιά ἰδιαίτερη σχέση μέ τό Ἅγιον Ὄρος καθώς ὑπῆρχαν δύο ἁγιορείτικα μετόχια στήν πόλη τους,να τς μονς ᾿Ιβή­ρων καί να τς μονς Παντοκράτορος. Ἔτσι ὅταν Δαυῒδ γκατέλειψε τή γενέ-τειρά του, πισκέφθηκε τό Ἅ­γιον Ὄρος καί διέμενε κοντά σέ κά-ποιον συμπατριώτη του, δελφό τς Σκήτης τς Ἁγί­ας Ἄννης, που ργότερα κά­ρη καί δι­ος μοναχός.

Ὁ Ὅσιος Δαυῒδ κατά τή διάρκεια τς μοναχικς του πο­λι­τείας, κινούμενος πό θεο ζλο, νέλαβε τήν πρωτο­βουλία, φο πρτα λαβε τήν εὐλογία το γέροντός του, νά πισκε­φθε τήν Σμύρνη, γιά νά συλλέξει χρήματα γιά τήν νοικο­δόμηση τν ρει-πωμένων ναν τς Μεταμορ­φώσεως το Σωτρος καί τς Θεοτόκου στό Ἅγιον Ὄρος. Μετά τήν ποπε­ρά­τωση τν ργασιν στούς δύο ναούς, οκο­δόμησε καί δύο δεξαμενές νερο, καθώς καί μία σειρά κελλιά γιά τούς προ­σκυνητές. Δέν παρέμεινε μως λλο στό Ἅγιον Ὄρος, λλά φλε­γό­μενος πό τόν πόθο το μαρτυρί­ου πισκέφθηκε τήν Μα­γνη­σία, που προκάλεσε τούς Τούρκους, νειδίζοντάς τους γιά τή θρησκεία τους. Ατοί τόν συνέλαβαν καί, φο τόν ἐξυλο­κόπησαν γρια, τόν πέπεμψαν πό τήν πόλη τους. Ἔτσι, χωρίς νά πραγματοποιήσει τήν πιθυμία του πέστρε­ψε στή Σκήτη τς Ἁγίας Ἄννης, που ξομολογήθηκε στόν γέροντά του τόν διακα πόθο του γιά τό μαρτύριο. Ὁ πνευ­ματικός του, φοβούμενος γιά τήν κβα-ση μιᾶς τέτοιας πράξεως, προσ­πάθησε νά τόν πο­τρέ­ψει, χωρίς μως τελικά νά τό πι­τύ­χει. Ὁ Ὅσιος Δαυῒδ πισκέφθηκε στίς Καρυές τόν Ἐπίσκοπο πρώην Χριστου­πόλεως Πα­γκράτιο, πό τόν ποο λαβε τήν ελογία γιά νά προχω­ρήσει στό μαρτύριο, καί κατόπιν λθε στήν Θεσσα­λονίκη. ᾿Εκε ἐπληροφορήθηκε τήν ξώμοση νός μοναχο πό τήν Βατοπεδινή Σκήτη το Ἁγίου Δημητρίου. Ὁ Ὅσι-ος Δαυῒδ τόν πισκέφθηκε καί προσπάθησε νά τόν μεταπεί­σει· μά-ταια μως, γιατί ρνησίθρησκος πέμενε στήν πλάνη του. Ο Τορκοι, ο ποοι ἐφρουροσαν τόν ξω­μότη, συνέλαβαν τόν Ὅσιο καί φο τόν ἐκτύπησαν, τόν παρέδωσαν στόν κριτή, γιά νά δι-κασθε. Ὁ κριτής, φο­βούμενος μήπως Ὅσιος Δαυῒδ κατα­φέ­ρει νά μεταπείσει τόν ξωμότη, διέταξε τήν μεση θανάτω­ση το Οσίου. Τήν ­δια νύχτα λοιπόν, στίς 26 ᾿Ιου­νίου το τους 1813, ­σιος Δαυῒδ Κυδωνιεύς εὑρκε μαρτυρικ θάνατο δι᾿ παγχονισμο.

᾿Ιδιαίτερα τιμᾶται Ὅσιομάρτυς Δαυῒδ στήν Σκήτη τς Ἁγί-ας Ἄννης τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ὁδηγητρίας, ἐν Τιχβίν τῆς Ρωσσίας.

Με βάση την αρχαία παράδοση η ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν είναι έργο του Ευαγγελιστού Λουκά. Ο Απόστολος Λουκάς έστειλε την εικόνα μαζί με το κείμενο του Ευαγγελίου και τις Πράξεις των Αποστόλων ως δώρο στον Θεόφιλο, τον άρχοντα της Αντιόχειας. Αργότερα, κατά τον 5ο αιώνα, ἡ αγία αυτοκράτει-ρα Ευδοκία (+460 μ.Χ.), μετέφερε την ιερά εικόνα από την Αντιό-χεια στην Κωνσταντινούπολη και την κατέθεσε στον περίφημο ναό των Βλαχερνών. Στην περίοδο της εικονομαχίας (726-843 μ.Χ.) η σε-πτή εικόνα ήταν κρυμμένη στη Μονή του Παντοκράτορος. Μετά τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, μεταφέρθηκε πάλι στο ναό των Βλα-χερνών, από όπου, στις 26 Ιουνίου, όπως αναφέρει το Συναξάρι, εξαφανίσθηκε με θαυματουργικό τρόπο 70 χρόνια πρίν την άλωση της Πόλης από τους Μωαμεθανούς.

Η εύρεση της εικόνας της Παναγίας έγινε, το 1382, με τον ακόλουθο θαυμαστό τρόπο: στην περιοχή τοῦ Νόβγκοροντ, κοντά στην λίμνη Ὀνέγκα, κάποιοι αλιείς που ψάρευαν, είδαν ξαφνικά να εμφανίζεται ένα εκτυφλωτικό φως το οποίο τους φώτισε. Ήταν η εικόνα της Παναγίας πού έλαμπε σαν τον ήλιο και η οποία μετά από λίγο εξαφανίσθηκε. Με τον ίδιο τρόπο η εικόνα της Παναγίας εμφανιζόταν θαυματουργικά σε διάφορα μέρη της περιοχής μέχρι πού τελικά βρέθηκε στις όχθες του ποταμού Τιχβίν. Οι κάτοικοι της περιοχής είδαν την εικόνα να στέκεται ψηλά μέσα σε ένα στεφάνι από υπέρλαμπρο φως. Έπεσαν στα γόνατα και παρεκάλεσαν με δάκρυα την Θεομήτορα να κατεβάσει την εικόνα της στη γη. Και εκείνη κατήλθε. Εκεί οι ευλαβείς Χριστιανοί άρχισαν να κτίζουν, προς τιμήν της Παναγίας, ένα μικρό ξύλινο ναό στον οποίο τοπο-θέτησαν την εικόνα της Θεοτόκου. Αλλά ούτε εδώ έμεινε για πολύ ἡ Παναγία. Πάλι εξαφανίσθηκε, για να εμφανισθεῖ κοντά σ’ ένα δα-σοσκέπαστο βουνό που ήταν κοντά στο Τιχβίν. Οι Χριστιανοί άρχισαν να προσεύχονται και τότε η εικόνα κατήλθε στα χέρια τους. Αποφάσισαν να ξεχερσώσουν την περιοχή του δάσους και να χτίσουν εκεί έναν ναό για την εικόνα. Αλλά και πάλι η Παναγία έφυγε και την βρήκαν λουσμένη στο φως δυό βέρστια μακρυά από το βουνό, σ’ έναν τόπο στα ἀνατολικά του ποταμού Τιχβίνκα. Εκεί θα έμενε πλέον οριστικά. Με εντολή του Τσάρου Ιβάν Δ΄ του Τρομε-ρού (1533-1584), που επισκέφθηκε το Τιχβίν για να προσκυνήσει την εικόνα, ιδρύθηκε εκεί το έτος 1560 ανδρικό μοναστήρι, με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ Ποιμένος.

Την ιερά εικόνα της Παναγίας του Τιχβίν περιέφερε ο Στάλιν με αεροπλάνο κατά τη διάρκεια της αεροπορικής επιδρομής των Γερμανών στην Μόσχα στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο και η πόλη δια-σώθηκε.

Αντίγραφο της ιεράς εικόνος του 17ου αιώνα φυλάσσεται στο ιερό προσκύνημα της Αγίας Βαρβάρας του ομωνύμου Δήμου Αττι-κής.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐν Νεάμτς τῆς Ρουμανίας.

ἱερά εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Νεάμτς προσφέρθηκε ὡς δῶρο ἀπό τόν βυζαντινό αὐτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγο (1391-1425) στόν ἡγεμόνα τῆς Μολδαβίας Ἀλέξανδρο τό 1399 καί τοποθετήθηκε στό μοναστήρι τοῦ Νεάμτς τῆς Ρουμανίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν ἑπτά Λιμνῶν, ἐν Καζάν τῆς Ρωσσίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ρωμαίας, ἐν Ρωσσίᾳ.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 153.
2 Λατινικά Coelius ἤ Caelius, ἰταλικά Monte Celio. Ἕνας ἀπό τούς ἑπτά λόφους τῆς Ρώμης, κείμενος πρός βορρᾶν τοῦ Παλατίνου, πρός νότον τοῦ Ἐσκυλίνου, πρός ἀνατολάς τοῦ Ἀβεντίνου, καί πρός δυσμάς τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Λατερανοῦ. Στό λόφο εὑρίσκονται πολλές ἐκκλησίες καί μοναστήρια.
3 Bibliotheca Hagiographica Latina, Bruxellis, 3236-3242.
4 Φλάβιος Ἰοβιανός Αὔγουστος. Υἱός κόμιτος διακρίθηκε στό στρατιωτικό στάδιο. Ἐπί Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, παραιτήθηκε ἀπό τή θέση του, γιά μή θυσιάσει στά εἴδωλα, ἀλλά δέν ἀποπέμφθηκε λόγῳ τοῦ ἐπικείμενου πολέμου κατά τῶν Περςῶνβ. Ὁ στρατός τόν ἀνέδειξε, παρά τήν ἀντίθεσή του, σέ αὐτοκράτορα, μετά τό θάνατο τοῦ Παραβάτου (363 μ.Χ.). Ἀνεκάλεσε τούς ἀντιχριστιανικούς νόμους τοῦ προκατόχου του καί ἐκήρυξε ἀνεξιθρησκεία σχεδόν ἀπόλυτη. Ἐτήρησε σθεναρή στάση κατά τῶν Μακεδονιανῶν καί τῶν Ἀνομίων καί ὑπεστήριξε τόν Μέγα Ἀθανάσιο.
5 Γρηγορίου Νόβακ, Ἰωάννης καί Παῦλος, Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαι-δεία, τόμος 6ος, Ἀθῆναι, 1965, σελ. 1168-1169.
6 Jeffrey A. Bowman, Raguel, The Martyrdom of St. Pelagius.  Mark D. Jordan, Saint Pelagius, Ephebe and Martyr,  στό  Queer Iberia , Max Manitius: Geschichte der lateinischen Literatur des Mittelalters (= Handbuch der Altertumswissenschaft, IX. Abt., 2. Teil, 1. Band). 4. Nachdruck der 1911 erschienen 1. Auflage, München 1974. Ρωμαϊκόν Μαρτυρολόγιον.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Θυρανοίξια Ιερών Παρεκκλησίων από τον Μητροπολίτη Θηβών

Τα θυρανοίξια τριών Ιερών Παρεκκλησίων πραγματοποιήθηκαν στην Μητροπολιτική μας περιφέρεια το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Ιουλίου. Το Σάββατο έγιναν τα θυρανοίξια του Ιερού Ναού των...

Θεμελίωση Παρεκκλησίου προς τιμήν των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην Ι.Μ. Κίτρους

 Την Κυριακή 5 Ιουλίου εορτάστηκε στην Κατερίνη και συγκεκριμένα στο Παρεκκλήσιο του Αγ. Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νεομάρτυρος...

Επίσκεψη του Μητροπολίτη Μεσσηνίας στον Δήμαρχο Καλαμάτας

Επίσκεψη στον Δήμαρχο Καλαμάτας κ. Αθανάσιο Βασιλόπουλο πραγματοποίησε σήμερα Δευτέρα 6 Ιουλίου 2020, ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συνοδευόμενος από συνεργάτες του. Κατά τή...

Συνεχίζονται οι επισκέψεις στο Μουσείο Βυζαντινής Τέχνης και Πολιτισμού Μακρινίτσας

Ξεχωριστή ημέρα υπήρξε το Σάββατο 4 Ιουλίου για το Βυζαντινό Μουσείο στη Μακρινίτσα. Το πρωί οι συντελεστές της παιδικής διαδικτυακής εκπομπής «Λεμονάδα σπιτική» του Ιερού...

Επιλεκτική εφαρμογή των νόμων προκρίνουν κάποια πολιτικά, θεολογικά, εκκλησιαστικά και συνδικαλιστικά στελέχη

Η ΕΛΜΕ Ημαθίας εξέδωσε Δελτίου Τύπου (29/6/2020), στο οποίο αναφέρει ότι η καταγγελία προς την Εισαγγελία, από την Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Νάουσας...

Ο Μητρ. Φθιώτιδος στην τελετή αποφοιτήσεως του Β/Ν Σταθμού «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ»

Στο Νηπιαγωγείο της Ι.Α.Α.-Γ.Φ.Τ.-Ε.Φ.Τ. Αγ. Αναργύρων Αττικής «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ», πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 5 Ιουλίου και ώρα 7:30μ.μ., η τελετή αποφοιτήσεως των νηπιακών τμημάτων, σύμφωνα με...

Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ο Αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Ν. Ιωνίας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος εόρτασε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγ. Αναργύρων Νέας Ιωνίας την Σύναξη της...

Κουρά Μοναχού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά

Την Κυριακή 5 Ιουλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε το θείο λόγο στον εσπερινό στο Καθολικό...

Η 198η Επέτειος της Μάχης του Πέτα

Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, το απόγευμα, στο Μνημείο Πεσόντων Φιλελλήνων, στο Πέτα Άρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος ετέλεσε δέηση, για τους...

Χειροθεσία Αναγνώστη από τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου

«…Στη ζωή δεν συμβαίνουν πάντοτε τα αναμενόμενα. Οι εκπλήξεις δίδουν στον άνθρωπο άλλοτε χαρά κι άλλοτε στεναχώρια. Η σημερινή έκπληξη ήταν ευχάριστη για την...

Ο εορτασμός του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου στην Ι.Μ. Χαλκίδος

Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος χοροστάτησε στον Όρθρο και τέλεσε την Θεία Λειτουργία στο πανηγυρίζον Ι. Εξωκκλήσιο του...

Υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Οσίου Νικάνορος του Θαυματουργού στα Γρεβενά

Την Τίμια Κάρα του Οσίου Πατρός ημών Νικάνορος του Θαυματουργού, από την Ιερά Μονή Ζάβορδας, υποδέχτηκε η πόλη των Γρεβενών, το απόγευμα του Σαββάτου,...

Εκδημία Συνταξιούχου Κληρικού Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ιωάννου Πανέρη

Η Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος με την κατ’ άνθρωπον θλίψη αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημίαν του Συνταξιούχου Κληρικού της Ιεράς Μητροπόλεως μας, μακαριστού Πρωτ. π....

Ο Φθιώτιδος Συμεών στην Ομβριακή Δομοκού

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ. Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ομβριακής Δομοκού, ιερούργησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Συμεών.   Στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, μεταξύ...

Ἁγιολογικό ἀφιέρωμα Β΄ Ἑβδομάδος μηνός Ἰουλίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου, Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 6 Ἰουλίου † Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σισώη, τοῦ Μεγάλου. Ὁ Ὅσιος Σισώης καταγόταν ἀπό τήν Αἴγυπτο...