† Μνήμη τῶν ἁγίων τριάκοντα ὀκτώ καί ἄλλων Ἀββάδων τῶν ἐν τῷ ὄρει Σινᾷ ἀναιρεθέντων.
Ἡ ἱερότητα τοῦ ὄρους Σινᾶ ἦταν ἑπόμενο νά ἑλκύσει σέ αὐτό ψυχές Ὁσίων καί Ἀναχωρητῶν, ἀπό ἐκεῖνες, οἱ ὁποῖες κατά τούς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ, μέσα στούς διωγμούς καί στό θόρυβο τῶν πόλεων, ἐζητοῦσαν τήν ἐλεύθερη λατρεία, τήν ἡσυχία καί τήν προσευχή σέ τόπους ἐρημικούς. Ὁ τόπος ἐκεῖνος δέν ἔδινε βέβαια ἀνέσεις. Ἦταν ὅμως κατάλληλος γιά τήν πνευματική ἀνύψωση τῆς ψυχῆς. Ἐπί πλέον δέ οἱ ἐντυπώσεις πού ἔρχονταν στό νοῦ ἀπό τίς διηγήσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιά τό ὄρος Σινᾶ ἐνίσχυαν τήν ἡσυχία τοῦ τόπου καί τήν ὁλόψυχη ἀφοσίωσή του πρός τόν Θεό.
Ἐπειδή τότε δέν ὑπῆρχε κτισμένο μοναστήρι, οἱ παλαιοί ἐκεῖ-νοι Ἀναχωρητές καί Ἀσκητές ἐχρησιμοποιοῦσαν ὡς κελλία τους σπήλαια ἤ καλύβες, τίς ὁποῖες ἔκτιζαν σέ μικρή ἀπόσταση τήν μία ἀπό τήν ἄλλη.
Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Πατέρες ἐφονεύθησαν ἀπό τούς Βλέμμυες, βάρ-βαρο λαό πού ἐκατοικοῦσε σέ ὅλη τήν ἔρημο, ἀπό τήν Ἀραβία μέχρι τήν Αἴγυπτο καί τήν ᾿Ερυθρά Θάλασσα καί ἄρχισε τίς ἐπιδρομές του τό 373 μ.Χ.
Ἀλλά καί πρίν ἀπό πολλά χρόνια, ἐπί τῆς ἐποχῆς τῆς βασι-λείας τοῦ Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.) καί ὅταν Πατριάρχης Ἀλε-ξανδρείας ἦταν ὁ Πέτρος (300-311 μ.Χ.), ἐφονεύθησαν καί ἄλλοι Ὅσιοι Πατέρες πού ἡσύχαζαν στό ὄρος Σινᾶ. Συγκεκριμένα, στό ὄρος Σινᾶ ἐκατοικοῦσαν καί Σαρακηνοί. Αὐτοί, ὅταν ἀπέθανε ὁ ἀρχηγός τους, ξεσηκώθηκαν καί ἐσκότωσαν πολλούς ἀσκητές. ῞Οσοι ἀπό αὐτούς διέφυγαν τό θάνατο κατέφυγαν σέ ἕνα ὀχύρωμα. Τότε, κατά θεία πρόνοια, φάνηκε τή νύχτα στούς Σαρακηνούς μιά φλόγα πού κατέκαιγε ὅλο τό ὄρος Σινᾶ καί ἔφθανε ὥς τόν οὐρανό. Μόλις εἶδαν τή φλόγα αὐτή οἱ Σαρακηνοί, ἐφοβήθηκαν πολύ, ἄφη-σαν κάτω τά ὅπλα τους καί ἔφυγαν.
Οἱ Ἀσκητές πού ἐφονεύθησαν ἦταν τριάντα ὀκτώ καί εἶχαν διάφορες πληγές στά σώματά τους. Ἄλλων δηλαδή εἶχαν ἀποκοπεῖ οἱ κεφαλές, ἐνῶ ἄλλων μόλις κρατοῦνταν ἀπό ἕνα μικρό τμῆμα δέρματος. Κάποιους μάλιστα οἱ βάρβαροι τούς ἔκοψαν στή μέση καί ἐχώρισαν τό σῶμα τους σέ δύο κομμάτια.
Ἀπό τά φονικά σπαθιά διεσώθησαν δύο Ἅγιοι, ὁ Σάββας καί ὁ ῾Ησαΐας, οἱ ὁποῖοι καί ἔθαψαν τούς φονευθέντες καί ἐδιηγήθηκαν τά σχετικά μέ αὐτούς.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων τριάκοντα τριῶν Πατέρων Ἀβ-βάδων, τῶν ἐν τῇ Ραϊθῷ ἀναιρεθέντων.
Ἕως δύο ἡμέρες μακρυά ἀπό τό ὄρος Σινᾶ, πρός τήν Ἐρυθρά θάλασσα, ἦταν ἡ ἔρημος Ραϊθώ, στό ἐσωτερικό τῆς ὁποίας ζοῦσαν Χριστιανοί Ἀναχωρητές καί Ἀσκητές. Αὐτοί οἱ μακαριστοί Πατέρες διένυαν τόν ἀσκητικό ἀγώνα ἐκεῖ πού εἶναι οἱ δώδεκα πηγές τῶν ὑδάτων καί οἱ ἑβδομήντα στέλεχοι τῶν φοινίκων. Οἱ μοναχοί αὐτοί ἐπραγματοποιοῦσαν παράλληλα πρός τό ἀσκητικό τους ἔργο καί τή μεγάλη ἐντολή τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου στούς ἀλλοεθνεῖς. Ἀλλά τήν ἴδια ἡμέρα, κατά τήν ὁποία ἔγινε ἡ σφαγή τῶν Πατέρων στό Σινᾶ, οἱ βάρβαροι ἀπεφάσισαν νά ἐξολοθροσεύσον καί τούς Πατέρες τῆς Ραϊθώ.
Οἱ τριακόσιοι Βλέμμυες πῆραν αἰχμαλώτους τίς γυναῖκες καί τά παιδιά τῶν Φαρανιτῶν καί πῆγαν στό Κάστρο, ὅπου εἶχαν τήν ἐκκλησία τους οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἐκεῖνοι, μόλις ἀντελήφθησαν τούς βάρβαρους, ἔκλεισαν τήν πόρτα τοῦ ναοῦ καί περίμεναν τό θάνατο. Ὁ προεστώς τῆς μονῆς Παῦλος, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ὅτι καταγόταν ἀπό τήν πόλη τῶν Πατρῶν, ἐθύμισε στούς ἀδελφούς ὅτι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς τους εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ βασιλεία Του καί ὅτι ὑπέρ αὐτῆς ἦσαν ἡ προσευχή τους, ἡ μελέτη τους, οἱ πόθοι καί τά ἔργα τους καί τώρα παρουσιάζεται λαμπρή εὐκαιρία νά ἀποκτήσουν τό στεφάνο τοῦ μαρτυρίου, χύνοντες καί αὐτό τό αἷμα τους ὑπέρ τοῦ Κυρίου καί μισθαποδότου τους. Τούς παρεκίνησε δέ νά εὐχηθοῦν ὑπερ τῶν φονέων τους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν πραγματικά δυστυχεῖς καί ἐξέφρασε τήν ἐλπίδα ὅτι ἡ θυσία αὐτή θά συντελέσει στήν αὔξηση τοῦ δένδρου τῆς πίστεως. Οἱ Πατέρες ἐπεκρότησαν τά λόγια αὐτά καί προσευχήθηκαν. Οἱ Βλέμμυες τότε ἔσπασαν τήν πόρτα, εἰσῆλ-θαν μέσα καί ἔσπειραν τό θάνατο κατά διάφορους τρόπους.
Τίς σφαγές αὐτές καί τίς ἀναιρέσεις διηγοῦνται ὁ μακάριος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής, ὁ ὁποῖος εἶχε διατελέσει ἔπαρχος Κωνστα-ντινουπόλεως, ὁ Ἀμμώνιος μοναχός στή Διήγησή του, πού ἔγραψε μεταξύ τοῦ 373 καί τοῦ 378 μ.Χ., καθώς καί ὁ Ἀναστάσιος μοναχός ὁ Σιναΐτης κατά τόν 7ο μ.Χ. αἰώνα. Ἀρχικά ἡ μνήμη τους ἑορτα-ζόταν στίς 28 Δεκεμβρίου, ἐπικράτησε ὅμως νά ἑορτάζεται σήμε-ρα[1].
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Θεοδούλου, υἱοῦ τοῦ ἁγίου Νείλου, τοῦ σοφοῦ.
῾Ο Ὅσιος Θεόδουλος ἦταν υἱός τοῦ σοφοῦ Νείλου, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἔπαρχος Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά ἄφησε τή δόξα τοῦ κό-σμου καί ἔγινε μοναχός στό ὄρος Σινᾶ μαζί μέ τόν υἱό του. Οἱ Ὅσι-οι ἔζησαν πρό τῶν μέσων τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. ἐπί βασιλείας Θεοδο-σίου Β΄ (408-450 μ.Χ.).
᾿Εκεῖ λοιπόν πού διέμεναν, ὁ Νεῖλος, ὁ υἱός του Θεόδουλος καί ἄλλοι μοναχοί ξαφνικά τούς ἐπιτέθηκαν βάρβαροι καί ἄρχισαν νά τούς κατασφάζουν. ῾Ο Νεῖλος κατόρθωσε νά διαφύγει. Τό υἱό του ὅμως Θεόδουλο τόν πῆραν μαζί τους αἰχμάλωτο. Στήν ἀρχή θέλη-σαν νά τόν φονεύσουν, ἀλλά κατόπιν τόν ἐπώλησαν καί τόν ἀγό-ρασε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Λούζης, ὁ ὁποῖος καί τοῦ ἀπέδωσε τήν ἐλευ-θερία του.
Ἀργότερα ὁ Ὅσιος Θεόδουλος συναντήθηκε μέ τόν πατέρα του, τόν Ὅσιο Νεῖλο, ὁ ὁποῖος εἶχε διαφύγει ἀπό τή σφαγή τῶν Ἀββάδων τοῦ Σινᾶ, καί μετέβη μαζί του σέ ἐρημικό τόπο γιά ἄσκη-ση καί προσευχή. Κατά τήν ἐκεῖ παραμονή τους συνέγραψαν λό-γους καί ἐπιστολές μέ πολύτιμες σπνευματικές συμβουλές περί τοῦ τρόπου κατά τόν ὁποῖο ὀφείλουν νά ζοῦν οἱ μοναχοί, γιά νά ἐπιτύ-χουν τήν ἕνωσή τους μέ τόν Θεό.
Ὁ Ὅσιος Θεόδουλος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη. Τά ἱερά λείψανά τους μετεκομίσθησαν στήν Κωνσταντινούπολη, ἐπί αὐτοκράτορος Ἰουστίνου, ὅπου καί τά κατέθεσαν στό ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.
῾Η σύναξη τοῦ Ὁσίου Θεοδούλου καθώς καί ἄλλων Ἁγίων Ἀσκητῶν ἐτελεῖτο στήν Κωνσταντινούπολη, στό ναό τῶν Ἀπο-στόλων Πέτρου καί Παύλου πού βρίσκεται στό ᾿Ορφανοτροφεῖο.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Στεφάνου, τοῦ κτίσαντος τήν μονήν Χηνολάκκου.
῾Ο Ὅσιος Στέφανος καταγόταν ἀπό τά μέρη τῆς Ἀνατολῆς, ἴσως τήν Καππαδοκία, καί ἦταν ἀπό εὐγενική γενεά. Ἀγαποῦσε τόν ἀσκητικό βίο ἀπό τά νεανικά του χρόνια. Γιά τό λόγο αὐτό ἐπι-σκέφθηκε τά ἱερά μοναχικά καταφύγια πού βρίσκονταν στήν Πα-λαιστίνη, τούς ἀσκητές στόν ᾿Ιορδάνη ποταμό, τίς Λαῦρες τοῦ Ἁγί-ου Σάββα, Εὐθυμίου καί Θεοδοσίου τῆς ἐρήμου, ὅπου ἔμεινε ἀρκετό χρονικό διάστημα καί ἔμαθε τά τῆς μοναχικῆς πολιτείας.
῞Υστερα ἐπανῆλθε, τό 710 μ.Χ., στήν Κωνσταντινούπολη, ἐπί τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ ᾿Ισαύρου (717-741 μ.Χ.). ᾿Εκεῖ φιλοξενή-θηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Γερμανό, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐδώρησε καί τόπο στόν ὁποῖο ἔκτισε τή λεγόμενη Μονή τοῦ Χηνολάκκου, στήν Τρι-γλία, κοντά στή θάλασσα, πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Στεφάνου.
Ἐπί τῆς ἡγουμενίας τοῦ ὁ Ὅσιος Στέφανος διακρίθηκε γιά τήν πατρική του διοίκηση, τήν τάξη τήν ὁποία ἐδημιούργησε, τήν ἀγά-πη πρός ὅλους. ῾Ο Ὅσιος Στέφανος ἔζησε ὑποδειγματικά σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου καί ἀξιώθηκε ἤδη ἀπό τήν παρούσα ζωή νά λάβει ἀπό τό Θεό τά χαρίσματα τῆς οὐράνιας δόξας καί μακα-ριότητος.
Ὁ Ὅσιος Στέφανος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Νίνας τῆς ἰσαποστόλου.
Ἡ Ἁγία Νίνα ἐγεννήθηκε στήν Καππαδοκία, ὅπου ἐκατοικοῦ-σαν πολλοί Γεωργιανοί, καί φέρεται ὡς συγγενής τοῦ Ἁγίου Μεγα-λομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Ὁ πατέρας της, Ζαβου-λών, εὐσεβής καί φημισμένος στρατιωτικός, πρίν ἀκόμη νυμφευφθεῖ, εἶχε φύγει ἀπό τήν πατρίδα του Καππαδοκία, γιά νά προσφέρει τίς ὑπηρεσίες του στόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό. Ἡ μητέρα της, Σω-σάννα, ἦταν ἀδελφή τοῦ Ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Ἰουβεναλίου. Ὁ πατέρας της, φλεγόμενος ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἔγινε, μέ τή συ-γκατάθεση τῆς συζύγου του, μοναχός στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου. Ἡ μητέρα τῆς Ἁγίας Νίνας τοποθετήθηκε ὡς διακόνισσα στό ναό τῆς Ἀναστάσεως. Τήν Ἁγία Νίνα τήν παρέδωσαν στήν εὐλαβέστατη Γερόντισσα Νιοφόρα, γιά νά τήν ἀναθρέψει.
Ὅταν ἡ Ἁγία Νίνα ἐμελετοῦσε τό Εὐαγγέλιο καί ἔφθασε στό κεφάλαιο πού ἔγραφε γιά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὁ λογισμός της ἐσταμάτησε στό χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ. Ἀναρωτήθηκε ποῦ νά βρί-σκεται ἄραγε ἡ ἐπίγεια προφύρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Τῆς εἶπαν, λοι-πόν, ὅτι κατά τήν παράδοση αὐτή φυλασσόταν στήν πόλη Μιτσ-χέτη τῆς Ἰβηρίας (Γεωργίας). Τή μετέφερε ἐκεῖ ὁ ραββῖνος τῆς πόλε-ως πού ὀνομαζόταν Ἐλιόζ, ὁ ὁποῖος τήν εἶχε παραλάβει ἀπό τό στρατιώτη πού τήν ἐκέρδισε στήν κλήρωση κάτω ἀπό τό Σταυρό. Τά λόγια αὐτά ἐχαράχθησαν βαθειά στήν καρδιά της. Καί παρεκά-λεσε τή Θεοτόκο νά τήν ἀξιώσει νά πάει στή Χώρα τῶν Ἰβήρων, γιά νά προσκυνήσει τό χιτῶνα τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ της. Ἡ Παναγία ἄκουσε τήν προσευχή της καί ἐμφανίσθηκε στόν ὕπνο τῆς Ἁγίας. Τήν προέτρεψε νά πάει στήν Ἰβηρία νά κηρύξει τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς προσέφερε ἕνα Σταυρό ἀπό κληματόβεργες, πού θά ἦταν ἡ ἀσπίδα καί ὁ φύλακάς της. Ἡ Ἁγία ἐξύπνησε καί εἶδε στά χέρια της τό θαυμαστό Σταυρό. Τόν ἀσπάσθηκε, ἔκοψε μιά κοτσίδα ἀπό τά μαλλιά της, τήν ἔπλεξε στό Σταυρό καί πῆγε νά συναντήσει ἀμέσως τό θεῖο της Ἐπίσκοπο Ἰουβενάλιο. Ἐκεῖνος διέκρινε τό θέ-λημα τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἔδωσε τήν εὐχή του.
Ἔτσι, μετά ἀπό ἐντολή τῆς Θεοτόκου, ἐκήρυξε τό Εὐαγγέλιο στή Γεωργία[2], περί τόν 3ο μ.Χ. αἰώνα. Ἡ ἀποστολική της δράση καί τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας ὁδήγησαν τούς βασιλεῖς τῆς Γε-ωργίας Μιριάν (265-342 μ.Χ.) καί Νάνα στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἁγία βρῆκε τόν τόπο, ὅπου εἶχε ἐναποτεθεῖ ὁ Χιτώνας τοῦ Χριστοῦ, στόν κῆπο τῶν ἀνακτόρων, καί ἐκεῖ ἀνήγειρε τό ναό τοῦ Ἁγίου Στύλου.
Ἡ Ἁγία Νίνα ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη και ὁ Θεός τήν ἐδόξασε διατηρώντας τό τίμιο λείψανό της ἄφθαρτο[3].
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἁγνῆς.
Εἶναι ἄγνωστο ποῦ καί πότε ἡ Ἁγία Ἁγνή ἐμαρτύρησε, ἡ ὁποία ἐκλείσθηκε στή φυλακή.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀδάμ[4].
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σάββα, τοῦ πρώ-του Ἀρχιεπισκόπου Σερβίας καί κτίτορος τῆς ἱερᾶς μονῆς Χιλαν-δαρίου. 
Ὁ Ἅγιος Σάββας ἦταν υἱός τοῦ ἡγεμόνος τῆς Σερβίας Στεφά- νου Α´ Νεμάνια (στίς βυζαντινές πηγές Νεεμάν) καί τῆς πριγκή-πισσας Ἄννας. Τό λαϊκό του ὄνομα ἦταν Ρέσκο.
Ἡ ἵδρυση καί ἡ ὀργάνωση τοῦ πρώτου Σερβικοῦ κράτους ἀπό τό μέγα ζουπάνο Στέφανο Νεμάνια (1167-1169), τόν πατέρα τοῦ Ἁγίου, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τή συνένωση ὅλων σχεδόν τῶν Σέρβων σέ ἑνιαῖο καί ἀνεξάρτητο ἀπό τή βυζαντινή κυριαρχία κράτος μέ ἐπίκεντρο τή Ρασκία. Ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου Ἰσαάκιος Β´ Ἄγγελος (1185-1195) συνῆψε, τό ἔτος 1190, εἰρήνη μέ τό ζουπάνο τῶν Σέρβων. Ἡ ἵδρυση τοῦ κράτους ἀνέδειξε τήν ἀνάγκη ἀναδιορ-γανώσεως καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἡ ὁποία ὑπέφερε ἀπό τήν ἀνεξέλεγκτη δράση τῶν αἱρετικῶν Βογομίλων. Σύμφωνα πρός τίς ἱστορικές εἰδήσεις, ἄν καί ἡ παγίωση τοῦ χριστιανικοῦ βίου στούς Σέρβους ἦταν ἀναντίρρητη, ἡ ἔλλειψη ἑνιαίας ἐκκλησιαστικῆς διοργανώσεως παρέτεινε τή σύγχυση δικαιοδοσιῶν καί διευκόλυνε τή δράση τῶν αἱρετικῶν. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ υἱός τοῦ ζου-πάνου τῶν Σέρβων Στέφανου ἀποσύρθηκε σέ ἡλικία μόλις δέκα ἕξη ἐτῶν στό Ἅγιον Ὄρος. Ἐκάρη μοναχός στή μονή Βατοπαιδίου καί ἔλαβε τό ὄνομα Σάββας. Ἀργότερα, περί τό 1195, ἵδρυσε μαζί μέ τόν πατέρα του Στέφανο, πού ἔγινε μοναχός καί ὀνομάσθηκε Συμεών († 13 Φεβρουαρίου), τή μονή τοῦ Χιλανδαρίου μέ χρυσόβουλλο τοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξίου Γ´ τοῦ Ἀγγέλου (1195-1203). Στό θρόνο τῆς Σερβίας ἀνῆλθε ὁ νέος ἡγεμόνας Στέφανος ὁ Πρωτοστεφῆς (1195-1228), υἱός τοῦ μοναχοῦ πλέον Συμεών, πού εἶχε νυμφευθεῖ τήν Εὐ-δοκία, θυγατέρα τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξίου Γ´ τοῦ Ἀγ-γέλου (1195-1203).
Ὁ Ἅγιος Σάββας ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἀρχι-επίσκοπο Θεσσαλονίκης Κωνσταντῖνο Μεσοποταμίτη καί τό 1204 ἐπέστρεψε στή Σερβία, ὅπου ἀσχολήθηκε μέ τήν εἰρήνευση, τό φω-τισμό καί τήν ἀναδιοργάνωση τῆς Ἐκκλησίας. Κατά τήν περίοδο αὐτή ὁ Ἅγιος συνειδητοποίησε πληρέστερα τίς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλη-σίας, ἀφοῦ ὁ ἀδελφός του Στέφανος ἐδέχθηκε αὐθαίρετα τό στέμμα τοῦ κράλη τῆς Σερβίας ἀπό τόν Πάπα Ὀνώριο Γ´ (1216-1227). Ὅταν ἐπέστρεψε, τό ἔτος, στό Ἅγιον Ὄρος ἐμελέτησε τό θέμα τῆς διοικη-τικῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας. Τό 1219 μετέβη στή Νίκαια καί ἐπαρουσίασε τίς σκέψεις του στόν αὐτοκράτορα Θεό-δωρο Α´ τό Λάσκαρη (1204-1222) καί τόν Πατριάρχη Κωνσταντι-νουπόλεως Μανουήλ Α´ Σαραντηνό (1217-1222). Οἱ προτάσεις του ἔγιναν δεκτές, ἀλλά ὁ αὐτοκράτορας ἐπέμενε στή χειροτονία τοῦ Ἁγίου Σάββα ὡς Ἀρχιεπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ἀντί τοῦ προταθέντος προσώπου τῆς συνοδείας τοῦ Ἁγίου. Πράγματι, ὁ Ἅγιος ἐχειροτονήθηκε ‘Αρχιεπίσκοπος Σερβίας ὑπό τοῦ Πατριάρ-χου Κωνσταντινουπόλεως Μανουήλ Α´ μετά τή συνοδική ἀνακήρυ-ξη τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.
Σ’ αὐτή τήν ἐνέργεια ἀντέδρασε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος Δημήτριος Χωματηνός, πού ἀμφισβήτησε ὄχι μόνο τήν κανονικότη- τα τῆς χειροτονίας τοῦ Ἁγίου Σάββα, ἀλλά καί τά κανονικά δίκαια τοῦ Πατριαρχείου καί τῆς βασιλικῆς αὐθεντίας.
Ὁ Ἅγιος Σάββας, ἀφοῦ ἐργάσθηκε κατά Θεόν, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη στό Τύρνοβο τό ἔτος 1236. Τό ἱερό λείψανό του βρέθηκε ἄφθορο, ἀλλά ἐκάηκε τό ἔτος 1594 ἀπό τό Σινάν πασᾶ στό Βελι-γράδι.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωαννικίου, ἀρχιεπισκόπου Τυρνόβου.
Ὁ Ἅγιος Ἰωαννίκιος ἔζησε κατά τόν 13ο αἰώνα μ.Χ. Ἐξελέγη Μητροπολίτης Τυρνόβου τῆς Βουλγαρίας καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Ἀκακίου, τοῦ ἐκ Ρωσίας.
Ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος ἔζησε περί τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. στή Ρωσία. Ἔλαβε τό μοναχικό σχῆμα ἀπό τόν Ἰωσήφ τοῦ Βολοκολάμσκ καί ὀνομάσθηκε Ἀλέξανδρος. Τό 1522 ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς περιοχῆς Τβέρ καί Κασίν. Ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη τό ἔτος 1567 καί τό ἱερό λείψανό του μετακομίσθηκε στή μονή τοῦ Ζέλτικωφ.
† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ἰωσήφ, Σεργίου, Ἀντωνίου, Βαρλαάμ, Ἰώβ καί Πέτρου, τῶν ἐκ Ρωσίας.
Ὁ Ὅσιος Ἰωσήφ, κατά κόσμον Ἰβάν Ἱλλαριονόβιτς Καβρί-λωφ, ἐγγενήθηκε τό ἔτος 1888 στή Ρωσία καί ἀσκήτεψε στή μονή Ραῒφσκαγια Πουστύν. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ὁ Ὅσιος Σέργιος, κατά κόσμον Παῦλος Ἰβάνοβιτς Γκουσκώφ, ἐγεννήθηκε τό ἔτος 1875 στό χωριό Μανσούροβο τῆς ἐπαρχίας τοῦ Καζάν. Τό 1898 εἰσῆλθε στή μονή Ραῒφσκαγια Πουστύν καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος (Τσίρκωφ) ἐγεννήθηκε τό ἔτος 1860 καί ἐκάρη μοναχός στή μονή Ραῒφσκαγια Πουστύν τό 1890, ἀφοῦ ἐξε-πλήρωσε τή στρατιωτική του θητείακατά τά ἔτη 1883-1887. Ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ὁ Ὅσιος Βαρλαάμ, κατά κόσμον Βίκτωρ Σεμένοβιτς Ποσίλ-γιουκ, ἐγεννήθηκε τό 1870 στό χωριό Πορπουρόβκυ τῆς ἐπαρχίας Καμένετς-Ποντόλσκϊυ. Τό ἔτος 1901 ἐχειροτονήθηκε διάκονος στήν πόλη τοῦ Γιαροσλάβ καί τό 1910 μετατέθηκε στήν Ἐπισκοπή τοῦ Καζάν, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς οἰκονόμος. Εἰσῆλθε στή μονή Ραῒφσκα-για Πουστύν τό 1912 καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ὁ Ὅσιος Ἰώβ, κατά κόσμον Ἰβάν Ἀντρέεβιτς Προτοποπώφ, ἐγεννήθηκε τό ἔτος 1880 στήν Ὀδησσό. Ἐχειροτονήθηκε διάκονος τό 1917 στήν Ἐπισκοπή τοῦ Καζάν καί τό ἴδο ἔτος εἰσῆλθε στή μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Σβιγιάζσκ. Τό 1918 εἰσῆλθε στή μονή Ραῒφσκαγια Πουστύν καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ὁ Ὅσιος Πέτρος (Τουπικίν) ἐγεννήθηκε τό ἔτος 1906 στό χωριό Ἐλανμπούϊ τῆς ἐπαρχίας Πέρμ. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1930.
Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!
