Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς.

Μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἀκυλίνης.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Ἀκυλίνα καταγόταν ἀπό τήν Βύβλο ἤ Βίβλο1 τῆς Παλαιστίνης, ἦταν θυγατέρα τοῦ ἐπιφανοῦς ἄρχοντος Εὐτολμί-ου καί ἄθλησε, τό 298 μ.Χ.) κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.). Σέ ἡλικία πέντε ἐτῶν βαπτισθεῖσα ὑπό τοῦ ἐπισκόπου Εὐθαλίου, τόσον ἀφοσιώθηκε στόν Θεό καί τή μελέ-τη τῶν Γραφῶν, ὥστε δωδεκαετής ἐδίδασκε τούς ὁμηλίκους της νά ἀπέχουν ἀπό τή λατρεία τῶν εἰδώλων καί νά πιστεύουν στόν Χρι-στό. Ἕνεκα τῆς θεοφιλοῦς αὐτῆς δράσεώς της, καταγγέλθηκε στόν ἀνθύπατο Οὐολοσιανό, συλληφθεῖσα δέ καί ὁδηγηθεῖσα ἐνώπιον αὐτοῦ, ὁμολόγησε τή Χριστιανική πίστη της. Ὁ ἀνθύπατος διέταξε ἀμέσως τήν διά σκληρῶν βασάνων θανάτωσή της. Ἔτσι, ἀφοῦ ἐμα-στιγώθηκε ἀνηλεῶς καί τῆς ἐτρύπησαν τά αὐτιά μέ πυρακτωμένη σούβλα, τήν ἀποκεφάλισαν.

Ἡ Σύναξη τῆς Ἁγίας Ἀκυλίνας ἐτελεῖτο στό ἁγιώτατο αὐτῆς Μαρτύριο2, πού ἦταν στήν περιοχή τοῦ Φιλοξένου3 τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κοντά στό Φόρο καί τό Περιτείχισμα4.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Φηλικούλης.

Ἡ Ἁγία Μάρτυς Φηλίκουλα ἔζησε κατά τούς ἀποστολικούς χρόνους στήν Ρώμη. Ἀρνηθεῖσα νά νυμφευθεῖ κάποιον ὀνόματι Φλάκκο καί νά θυσιάσει στά εἴδωλα, ἐκλείσθηκε στή φυλακή καί ὑπέστη μαρτυρικό θάνατο5.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Τριφυλλίου, ἐπισκόπου Λήδρας.

Ὁ Ἅγιος Τριφύλλιος ἐγεννήθηκε στήν Κύπρο πιθανῶς περί τά τέλη τοῦ 3ου αἰῶνος μ.Χ. Ὡς πατρίδα του θεωρεῖται ἡ Τριμυθοῦντα καί ἡ Λευκωσία. Σέ ἕνα χειρόγραφο Συναξάρι6 ἀναφέρεται πώς ὁ Ἅγιος εἶχε πατέρα ἕναν ἀπό τούς δώδεκα περιφανεῖς ἄνδρες πού ὁ Μέγας Κωνσταντίνος εἶχε μεταφέρει ἀπό τήν Ρώμη στήν Κωνσταν-τινούπολη. Ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη ὁ νεαρός Τριφύλλιος μέ τή μητέρα του Δομνίκη πῆγαν νά προσκυνήσουν στά Ἱεροσόλυμα καί στήν ἐπιστροφή τους ἦλθαν στήν Κύπρο. Ἐδῶ ὁ Τριφύλλιος συνδέ-θηκε μέ τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα καί ἡ μητέρα του ἀργότερα ἔγινε μο-ναχή.

Ὁ Ἅγιος ἐσπούδασε νομικά στήν περιώνυμη σχολή τῆς Βηρυ-τοῦ, ὅπου καί ἐδέχθηκε τό ἅγιο βάπτισμα. Ἐπανελθών στήν Κύπρο ἐχειροτονήθηκε διάκονος ὑπό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος († 12 Δεκεμβρίου), καί διακρίθηκε γιά τή ρητορική δεινότητά του καί τό χάρισμα τοῦ λόγου. Ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Λή-δρας (Λευκωσίας) καί μετέσχε στή Σύνοδο τῆς Σαρδικῆς, πού ἔγινε τό ἔτος 343 μ.Χ. Ὑπῆρξε σφοδρός πολέμιος τῶν αἱρετικῶν ὀπαδῶν τοῦ Ἀρείου, φίλος καί ὑπερασπιστής τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου († 18 Ἰανουαρίου). Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος († 15 Ἰουνίου), ἐπαινώντας τόν Ἅγιο, γράφει ὅτι ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς εὐγλωττότερους κληρικούς τοῦ 4ου αἰῶνος μ.Χ. καί ὅτι ἀνέγνωσε πολλά ἔργα του, ἐκ τῶν ὁποίων κανένα δέν περισώθηκε.

Ὁ Ἅγιος ἦταν ἀπλοῦς στόν χαρακτήρα, ἀκτήμονας, αὐστηρός ἀσκητής καί φιλάνθρωπος καί ἀξιώθηκε ἀπό τό Θεό τοῦ χαρίσμα-τος τῆς θαυματουργίας. Ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη, τό 369 μ.Χ. καί εἶναι πολιοῦχος τῆς Λευκωσίας. Ἡ τιμία κάρα αὐτοῦ φυλάσσε-ται μέ εὐλάβεια στήν ἱερά μονή Κύκκου τῆς Κύπρου.

Σέ μία ἀπό τίς ἀραβικές ἐπιδρομές, ὅπως γράφει ὁ Λεόντιος Μαχαιρᾶς, στό Χρονικό του, γύρω στόν 15ο αἰώνα μ.Χ., Ἄραβες ἐπιδρομεῖς ἄνοιξαν καί τόν τάφο τοῦ Ἁγίου Τριφυλλίου μέ τήν ἐλ-πίδα νά εὕρουν κάποιο θησαυρό. Ἀντί ἄλλου θησαυροῦ εὑρῆκαν τό ἱερό λείψανο τοῦ Ἁγίου πού ἦταν ἀνέπαφο καί εὐωδιάζον. Γεμᾶτοι ἀγριότητα ἀπέκοψαν μέ μαχαίρι τήν τιμία κεφαλή καί ἀμέσως ἀπό τό λαιμό ἔτρεξε ἄφθονο αἷμα. Τότε ἐπῆραν τό ἱερό λείψανο καί τό ἐπῆγαν κοντά στό ναό τῆς Φανερωμένης, ὅπου ἄναψαν φωτιά γιά νά τό κάψουν. Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ τό λείψανο τοῦ Ἁγίου ἔμεινε ἀνέπαφο.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀντιπάτρου, ἐπισκόπου Βόστρων.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπό ποῦ καταγόταν ὁ Ἅγιος Ἀντίπατρος, Ἐπί-σκοπος Βόστρων7, ὁ ὁποῖος ἔζησε κατά τό δεύτερο ἥμισυ τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. Περί τοῦ βίου του δέν γνωρίζουμε κάτι σχετικό, ἀπό τό συγγραφικό του ἔργο δέ διασώθηκαν δύο λόγοι του στόν Εὐαγγελι-σμόν τῆς Θεοτόκου καί τό Γενέθλιον τοῦ Προδρόμου καί ἀποσπά-σματα συγγράμματος κατά τῆς ὑπέρ τοῦ Ὠριγένους Ἀπολογίας8 τοῦ Εὐσεβίου Καισαρείας. Ἡ ἀποδιδόμενη σέ αὐτόν συγγραφή κατά τοῦ Ἀπολιναρίου Λαοδικείας9 ἀποδείχθηκε ὅτι δέν εἶναι ἰδι-κή του.

Ὁ αὐτοκράτορας Λέων Α΄ (457-474 μ.Χ.) συμβουλεύθηκε τόν Ἅγιο, τό 457 μ.Χ., περί τοῦ κύρους τῆς ἐν Χαλκηδόνι Συνόδου, ἀλ-λά ἡ ἀπάντηση δέν διασώθηκε10.

Ὁ Ἅγιος Ἀντίπατρος ἔχαιρε ἐνωρίς τιμῆς ὡς Πατέρας τῆς Ἐκ-κλησίας γιά τόν ἅγιο βίο του καί τήν πίστη του στήν ὀρθή πίστη καί διδασκαλία. Συνδεόταν διά πνευματικῆς φιλίας μέ τόν Ὅσιο Εὐθύ-μιο τόν Μεγάλο ( 437 μ.Χ.). Ὁ ἀββᾶς Γελάσιος ἐδιάβαζε στούς μο-ναχούς τῆς Μεγάλης Λαύρας τῶν Ἱεροσολύμων, κατά τόν ἐκκλησια-σμό τους, τά ὅσα εἶχε γράψει ὁ Ἅγιος καατά τῆς ὠριγενείου κακο-δοξίας. Κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο ἀνεγνώσθησαν ἀποσπά-σματα ἀπό τά κείμενά του.

Ὁ Ὅσιος Ἀντίπατρος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰακώβου, τοῦ ἐξ ἀπάτης τόν ἀντίχριστον προσκυνήσαντος.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπό ποῦ καταγόταν καί πότε ἤκμασε ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος. Τόση ἦταν ἡ ἀγάπη του πρός τόν Χριστό, ὥστε διεμοίρα-σε τά ὑπάρχοντά του στούς πτωχούς καί ἐγκατέλειψε κάθε κοσμική ἀπόλαυση, πλήν τῆς ὑπερηφάνειας, τήν ὁποία ἐπέτειναν οἱ ἔπαινοι τοῦ πλήθους πρός αὐτόν. Ἀποσυρθείς σέ κελλί, ἀσκήτεψε. Ἡ ὑπερη-φάνειά του ὅμως τόν ἀπεμάκρυνε ἀπό τή θεία Χάρη καί ἔτσι ὁ σα- τανᾶς εὑρῆκε τήν εὐκαιρία νά εἰσβάλει στό πνεῦμά του. Παρουσια-σθείς, λοιπόν, ἐνώπιον αὐτοῦ ὁ δαίμονας μεταμφιεσμένος σέ ἄγγε-λο, τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι τήν νύχτα ἐκείνη θά τόν ἐπισκεπτόταν ὁ Χρι-στός. Τυφλωμένος ὁ Ἰάκωβος ἀπό τόν ἐγωϊσμό του, ἐπίστεψε στά λεχθέντα καί ἀφοῦ ἐκαθάρισε τό κελλί του, ἄναψε θυμιάματα καί λαμπάδες καί ἀνέμενε τόν Κύριο. Περί τά μεσάνυχτα κατέφθασε μέ δόξα καί φαντασία πολλή ὁ ἀντίχριστος. Ἀμέσως ὁ Ἰάκωβος ἔσπευ-σε, ἄνοιξε τή θύρα καί τόν προσκύνησε. Κατά θεία ὅμως οἰκονο-μία, αὐτός δέν εἰσῆλθε στό κελλίο, ἀλλ’ ἀφοῦ ἐκτύπησε τόν Ἰάκωβο στό μέτωπο, ἐξαφανίσθηκε. Τότε ὁ Ἰάκωβος ἀντιλήφθηκε τήν ἀλή-θεια καί τό πρωῒ ἔσπευσε κλαίοντας καί θρηνώντας σέ γέροντα μοναχό καί ἐξιστόρησε σέ αὐτόν τά συμβάντα, ἐκλιπαρώντας τή βοήθεια πρός ἐξιλέωσιν τοῦ ἁμαρτήματός του. Ὁ γέροντας, ἀφοῦ τόν ἐπέπληξε γιά τήν ἀνόητη ὑπερηφάνεια του, τόν ἀπέστειλε σέ κοινόβιο, γιά νά ἐξασκηθεῖ στήν ταπεινοφροσύνη. Εὐπειθής ὁ Ἰά-κωβος, διῆλθε ἑπτά ἔτη ὡς ὑπηρέτης τοῦ μαγειρείου τοῦ κοινοβίου καί ἄλλα πέντε ὑπηρετῶν πότε τόν ἕνα καί πότε τόν ἄλλον, ὑπα-κούων ταπεινά σέ ὅλους τούς κανονισμούς τοῦ κοινοβίου. Ἔτσι ὁ Ἰάκωβος ἐταπεινοφρόνησε, ἀπέβαλε τόν ἐγωϊσμό του, ἀποκαταστά-θηκε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί ἀξιώθηκε ἀπό τόν Κύριο τῆς θαυμα-τουργικῆς χάριτος. Ἀφοῦ διῆλθε τό ὑπόλοιπο τοῦ βίου του μέ ὁσιό-τητα καί ταπείνωση, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἄννης καί Ἰωάννου, τοῦ υἱοῦ αὐτῆς.

Ἡ Ὁσία Ἄννα ἔζησε περί τά τέλη τοῦ 9ου καί τά μέσα τοῦ 10ου αἰῶνος μ.Χ. Ἡ μνήμη της ἀναφέρεται στόν Κώδικα Vaticanus graecus 1558 (φφ. 71v-73r), Μηνιαῖο τοῦ μηνός Ἰουνίου τοῦ 16ου αἰῶνος. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει σχετικά στόν Συναξαριστή του: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἄννης καί τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Ἰωάννου. Μήτηρ καί υἱός, Ἄννα καί Ἰωάννης, ὤφθησαν ἄμφω οὐρανῷ οἰκήτορες». Τό Συναξάρι τους ἀποτελεῖ μία ἐπιτομή τῆς Διηγήσεως τοῦ Παύλου Μονεμβασίας (10ος αἰώνας μ.Χ.) ἀπό τό ἔργο του Διηγήσεις περί ἐνάρετων καί θεοσεβῶν Ἀν-δρῶν τε καί Γυναικῶν11. Ἀφορμή τῆς σύνταξης τοῦ Βίου τῶν Ὁσί-ων ὑπῆρξε ἡ συνάντηση τοῦ Παύλου μέ ἕναν ἱερομόναχο καί τά ὅσα τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε σχετικά μέ τήν Ὁσία.

Ὁ ἱερομόναχος αὐτός ἐταξίδευε, διά θαλάσσης, ἀπό τήν Ρώμη πρός τήν Κωνσταντινούπολη. Τό πλοῖο πού τόν μετέφερε, ἀναγκάσθηκε κάποια στιγμή, ἐξ αἰτίας τῶν ἀνέμων, νά κάνει στάση σέ ἕνα ἀκα-τοίκητο καί χέρσο νησί τῆς Ἀδριατικῆς. Ὁ ἱερομόναχος ἐκμεταλλευ-όμενος τήν ἀναγκαστική στάση τοῦ πλοίου ἠθέλησε νά περπατήσει στό ἐσωτερικό τοῦ νησιοῦ. Δέν εἶχε προχωρήσει πολύ, ὅταν, ὅπως ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος, εἶδε ἕνα «ἀποσκίαμα ἀνθρώπου γυμνοῦ» νά τοῦ λέγει: «Εἰ θέλεις θεάσασθαι τήν ἐμήν εὐτέλειαν, …ρίψόν μοι ἕν τῶν ἱματίων σου· γυνή γάρ εἰμί καί γυμνή, ὡς ὁρᾶς, καί οὐκ ἐνδέχεται ὀφθῶναι οὕτως τῇ ἱερατικῇ σου τελειότητι». Ὁ ἱερομόναχος ὑπά-κουσε στήν ἐπιθυμία τῆς Ὁσίας καί τῆς προσέφερε κάποιο ἔνδυμα. Τότε ἡ Ὁσία ἐστράφη πρός τήν ἀνατολή, ἐγονάτισε καί, ἀφοῦ ἐση-κώθηκε, εὐχαρίστησε τόν Θεό πού τήν ἀξίωσε νά συναντήσει κά-ποιον ἱερέα.

Ὁ ἱερομόναχος δέν ἔχασε τήν εὐκαιρία νά ἐρωτήσει γιά τό ποιά εἶ-ναι: «πόθεν εἶ, κυρία μου, καί πῶς ἐνταῦθα ἐλήλυθας καί πόσος χρόνος ἐστίν ἀφ’ οὗ τήν νῆσον ταύτην κατώκησας;». Ἡ Ὁσία τοῦ ἀπάντησε: «Ἐγώ, τίμιε πάτερ, ἐκ τῆς Ἑλλάδος χώρας εἰμί, πόλεως Λαρίσης»· οἱ γονεῖς της ἦταν φτωχοί ἄνθρωποι καί τήν ἄφησαν ὀρφανή σέ μικρή ἡλικία. Μετά τόν θάνατο τῶν γονέων της, κάποιος ἀπό τούς ἄρχοντες τῆς Λάρισας, ἐπειδή τήν ἐσπλαχνίσθηκε, τήν πε-ριμάζεψε στήν οἰκία του, τήν ἀνέτρεψε καί τήν «ἐπαίδευεν ἐπιμε-λῶς, ὡς οἰκείαν αὐτοῦ θυγατέρα». Ὁ Λαρισαῖος ἄρχοντας ἐκτί-μησε τίς ἀρετές τῆς Ἄννας καί τήν ἐνύμφευσε με τον υἱό του «μή βδελυξάμενος τήν πτωχείαν καί δυσγένειαν μου», ὅπως χαρακτη-ριστικά λέγει ἡ ἴδια.

Ἡ ἐπιλογή αὐτή δέν ἄρεσε στούς συγγενεῖς τοῦ γαμβροῦ. Οἱ ἀντιδράσεις τους γιά τόν γάμο μέ μιά φτωχή καί ἄσημη νέα ἦταν ἐντονότατες. Βλέποντας τόν σύζυγό της νά θλίβεται, ἀποφασίζει νά φύγει κρυφά. Ἔτσι, «τοῦ Θεοῦ ὁδηγοῦντος αὐτήν», «ἦλθε εἰς τήν νῆσον ταύτην».

Τά προβλήματα τῆς Ὁσίας ὅμως, δέν σταματοῦν ἐδῶ. Μέ την ἄφιξή της στό νησί διαπιστώνει πώς εὑρίσκεται σέ κατάσταση ἐγκυμοσύ-νης. Κανένας δέν ἦταν δίπλα της, για νά τῆς συμπαρασταθεῖ. Ὁ υἱός της, ἀφοῦ ἐγεννήθηκε, ἐζοῦσε ἐπί τριάντα χρόνια μαζί της. Ὅλα αὐτά τά χρόνια «ἐδυσώπουν τόν Θεόν… ἐλεῆσαι τήν ἐμήν ταπεί-νωσιν καί ἀποστεῖλαι ἱερέα, τελειοῦντα τόν ἐμόν υἱόν διά τοῦ ἁγί-ου βαπτίσματος». Γιά τόν λόγο αὐτό παρακαλεῖ τόν ἱερομόναχο «ἀπελθεῖν ἐν τῷ πλοίῳ καί ἀγαγεῖν τήν ἱερατικήν στολήν, καί ἅγι-ον ἄρτον, ὅπως τόν υἱόν μου φωτίσῃς καί ἁγίαν ποίησῃς λειτουρ-γίαν καί ἀξίωσῃς ἡμᾶς τῆς μεταλήψεως τοῦ τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Ὁ ἱερομόναχος ἔβαλε μετάνοια στήν Ὁσία, ἐπέστρεψε στό πλοῖο καί ἑτοίμασε τά σχετικά τοῦ μυστηρίου τῆς Βαπτίσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας χωρίς νά πεῖ τίποτε σέ κανέναν. Στήν συνέχεια βγῆκε πάλι ἀπό τό πλοῖο, γιά νά συναντήσει τήν Ὁσία. Ἐκείνη τήν ἐπερίμενε καί μέ τήν σειρά της τόν ὁδήγησε στό σημεῖο πού εὑρι-σκόταν ὁ υἱός της Ἡ ἴδια ζητᾶ ἀπό τό παιδί της νά φανερωθεῖ μπροστά στόν ἱερέα τοῦ Θεοῦ: «Ἔξελθε τοίνυν, τέκνον, καί προ-σκύνησον τόν ἐληλυθότα φωτίσαί σε». Ὁ υἱός της ὑπάκουα ἐφα-νερώθηκε καί προσκύνησε, ὅπως τόν συμβούλευσε, τόν ἱερέα. Σέ μία κοντινή πηγή ὁ ἱερομόναχος κατήχησε καί ἐβάπτισε τόν υἱό της δί-νοντας του τό ὄνομα Ἰωάννης. Μετά τήν Βάπτιση, «μετέλαβον ἀμφότεροι τοῦ ἀχράντου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Καθώς οἱ δύο ἅγιες μορφές ἔφευγαν, ἡ Ὁσία Ἄν-να ἐζήτησε ἀπό τόν ἱερομόναχο μιά τελευταία χάρη: «Εἰ θέλεις διηγήσασθαι ἅπερ ὁ Κύριος ἔδειξέ σοι, διήγησαι, ἀποκρύπτων τήν νῆσον, μήπως ἐκ φήμης ἔλθωσι τινές καί εὕρωσιν ἡμᾶς». Ὁ εὐλαβής ἱερομόναχος ἀναφέρει: «Ἐγώ δακρύσας καί προσκυνήσας τῷ Θεῷ τῷ ποιοῦντι τά ξένα καί παράδοξα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, καί πρό-νοιαν ποιουμένῳ τοῖς Αὐτόν ἐξ ὅλης καρδίας ἐκζητοῦσι καί φυ-λάττουσι τά αὐτοῦ θεία ἐντάλματα, ὑπέστρεψα εἰς τό πλοῖον».

Ἡ Ὁσία Ἄννα καί ὁ Ἰωάννης, ἀφοῦ εὐχαρίστησαν τόν ἱερέα, μετά ἀπό λίγο «τάς ἁγίας αὐτῶν ψυχάς εἰς χεῖρας Θεοῦ παρέθεν-το».

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διοδώρου, τοῦ ἐξ Ἐμέσης.

¨Ο Ἅγιος Μάρτυς Διόδωρος καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ἔμεσα καί ἐμαρτύρησε σταυρωθείς.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μυρίων Μαρτύρων.

Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐτελειώθησαν διά ξίφους.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Εὐλογίου, ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας.

Ὁ Σωφρόνιος Εὐστρατιάδης12 καί ἄλλοι θεωροῦν, ὅτι πρό-κειται περί τοῦ Εὐλογίου, Πατριάρχου Ἀντιοχείας, άφοῦ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας, φέρεται κατά τήν 13η Φεβρουαρίου. Ὅμως στούς Πατριαρχικούς καταλό-γους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας δέν ἀναφέρεται τό ὄνομα Εὐ-λόγιος13.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Φιλοθέου, τοῦ Μετεωρίτου.

Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος, ὁ ἐκ Σκλαταίνης (Ρίζωμα), ἔζησε μεταξύ τῶν ἐτῶν 1475-1550. Κατά τό ἔτος 1545 διετέλεσε ἡγούμενος τῆς μο-νῆς Ἁγίου Στεφάνου Μετεώρων. Ἀνακαίνισε τό παλαιό μικρό Κα-θολικό τῆς μονῆς, τόν ναό τοῦ Ἁγίου Στεφάνου και ἐκοιμήθηκε ὁσί-ως με εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀνδρονίκου, τοῦ ἐν Μόσχᾳ ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Ἀνδρόνικος τῆς Μόσχας καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ροστώφ τῆς Ρωσίας καί ἔζησε τόν 14ο καί 15ο αἰώνα μ.Χ. Ἀγάπησε τή μοναχική ζωή καί σέ μικρή ἡλικία εἰσῆλθε στή μονή τς γίας Τριάδος τοῦ Ραντονέζ. Γιά πολλά χρόνια πρξε μαθητής το γί-ου Σεργίου το Ραντονέζ καί τό νομά του συνδέθηκε μέ τήν δρυση το μοναστηριο το Σωτρος τς Μόσχας.

στορία τοῦ μοναστηριοῦ ξεκιν μετά τήν πιστροφή πό τήν Κωνσταντινούπολη το γίου πισκόπου λεξίου, ποος μετάφερε να ντίγραφο τς χειροποιήτου εκόνος το Σωτῆρος. Κατά τό ταξίδι τς πιστροφς πό τήν Κωνσταντινούπολη στήν Μόσχα, πίσκοπος λέξιος πεσε σέ τρικυμία καί παραλίγο νά ναυαγήσει τό πλοῖο. πίσκοπος ταξε νά κτίσει να μοναστήρι, τό ποο θά φιέρωνε στόν γιο στό γεγονός τό ποο ἐτιμοῦσε ἡ Ἐκκλησία κατά τήν μέρα πού διασώθηκε τό πλοο μέ τούς πιβά-τες του. τρικυμία εχε γίνει στίς 16 Αγούστου, μέρα τῆς ορτς τς μετακομιδς τς χειροποιήτου εκόνος το Σωτῆρος στήν δεσσα τς Κωνσταντινουπόλως, τήν ποία κατά τήν παράδοση δέν στόρισε νθρώπινο χέρι. Σέ κπλήρωση το τάματός του πίσκοπος Ἀλέξιος ἀπεφάσισε νά φιερώσει τό μοναστήρι στόν Σωτήρα Χριστό, τό ὁποο ἐκτίσθηκε στίς χθες το ποταμο Γιάου-ζα τς Μόσχας. Μετά πό πόδειξη το γίου Σεργίου το Ραντο-νέζ, λέξιος κάλεσε πό τό μοναστήρι τς γίας Τριάδος τόν Ὅσιο Ἀνδρόνικο καί το μπιστεύθηκε τό ργο τς οκοδομήσεως το νέου μοναστηριοῦ, ν τό 1361 το νέθεσε καί τήν γουμενία.

Ὁ Ὅσιος νδρόνικος φιερώθηκε στήν αὐστηρή ἄσκηση καί λόγῳ τῆς ταπεινοφροσύνης του προσείλκυσε κοντά του πολλούς νέους, ο ποοι θελαν νά πιδοθον στή μελέτη τν Γραφν καί τό μοναχικό βίο. γιος Σέργιος ἐπισκεπτόταν τακτικά πό τό μοναστήρι τς γίας Τριάδος τόν μαθητή του, προκειμένου νά τόν νθαρρύνει στήν σκησή του. Ὁ Ἅγιος Σέργιος στάθμευσε στό μοναστήρι το νδρονίκου καί κατά τή διάρκεια το ταξιδίου του πρός τό Νόβγκοροντ συμφιλίωσε τόν πρίγκιπα Βόριδα μέ τόν πρίγκιπα τς Μόσχας. πάνω στό σημεο το ποχαιρετισμο τν δυό γίων ἐκτίσθηκε να παρεκκλήσιο.

ταν λίγο ργότερα Μητροπολίτης τς Μόσχας λέξιος συνόδευσε τόν μεγάλο πρίγκιπα Δημήτριο στό ταξίδι του πρός τόν ποταμό κα, προκειμένου νά ξεκινήσει τίς διαπραγματεύσεις μέ τόν Χάν, σταμάτησαν στό μοναστήρι το νδρονίκου, γιά νά προ-σευχηθον μαζί στήν Ἀχειροποίητη εκόνα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ὅσιος Ἀνδρόνικος κτινοβολοσε στό πρόσωπό του τίς μεγάλες του ρετές. ζησαν κοντά του οἱ Ὅσιοι Σάββας καί λέ-ξανδρος, Δανιήλ Μαρος καί νδρέας Ρουμπλιώφ, πού σαν μεγάλοι καί γνωστοί εκονογράφοι.

Ὁ Ὅσιος Ἀνδρόνικος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη χι ργότερα πό τό 1404. Τό ἱερό λείψανό του νταφιάσθηκε στό ναό τῆς μονῆς τοῦ Σωτῆρος.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀλεξάνδρου, τοῦ ἐν Μόσχᾳ ἀσκήσαντος.

Ὁ Ὅσιος Ἀλέξανδρος ἐγεννήθηκε στήν Ρωσσία. Ὡς μοναχός ἀκολούθησε τά βήματα τοῦ Ἁγίου Σεργίου τοῦ Ραντονέζ καί ἀργό-τερα ἔγινε ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Σωτῆρος τοῦ Ἀνδρονίκου τῆς Μόσχας. Ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη, τό 1427, καί τό τίμιο λείψανο αὐτοῦ ἐνταφιάσθηκε στή μονή τοῦ Ἀνδρονίκου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀνθίμου, τοῦ Ἰβηρίτου.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος καταγόταν ἀπό τήν Ἰβηρία καί ἔζησε τόν 10ο αἰώνα μ.Χ. Ἐξελέγη Μητροπολίτης στήν Ρουμανία καί ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη, τό 1716.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ εὕρεσις τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου ἱερο-μάρτυρος Νικολάου, τοῦ ἐν Καρυαῖς τῆς Λέσβου.

Ταῖς τοῦ Παρακλήτου καί ταῖς πρεσβείαις τῶν Ἁγίων, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ἑλληνικό ὄνομα τῆς ὑπό τῶν ἰθαγενῶν Γέβελ ἤ Γαβούνα ἤ Γεβών καλουμένης πό-λεως. Ἐθεωρεῖτο ὡς ἡ ἀρχαιοτάτη τοῦ κόσμου, κτισθεῖσα ὑπό τοῦ θεοῦ Ἔλ ἀμέσως μετά τή δημιουργία.
2 Ναός ἐπ’ ὀνόματι αὐτῆς ἀνηγέρθη ἀπό τόν 6ο αἰώνα μ.Χ.
3 Σήμερα Μπίν-μπίρ-διρέκ.
4 Τό Περιτείχισμα αὐτό ἤ Προτείχισμα, ἀναφερόμενο ἀόριστα καί ἀλλοῦ, εἶχε καί ναό τῆς Θεοτόκου καί ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, πρβλ. Μανουήλ Γεδεών, Βυζαντι-νόν Ἑορτολόγιον, σελ. 113.
5 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 143.
6 Εὑρέθηκε στό Κολλέγιο Κλερμόντ τῶν Παρισίων ἀπό τόν ἁγιολόγο Βολλανδιστή Πάμπροχ (Papebroch) τό 1662 καί ἐδημοσιεύθηκε ἀπό τόν ἴδιο τό ἔτος 1698 στό Anale-cta Bollandiana. Ἀναδημοσιεύθηκε τό 1948.
7 Βοσορά (ἑβραϊκά Μπέ-ἐστεράχ) ἤ Βόσρα. Πόλη στήν Χαουράν, ἡ αὐτή μέ τήν Βόστρα τῶν Ἑλλήνων καί Ρωμαίων, τήν ὁποία οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζουν «μητρόπολιν τῆς Ἀραβίας». Στίς Ἑλληνικές ἐπιγραφές ἀπαντᾶ τό ὄνομα Βόστρα. Ἡ Βόσρα ἐνωρίς ἔγινε Ἐπισκοπή καί κατόπιν Ἀρχιεπισκοπή. Ἀπό τά χριστιανικά της μνημεῖα σώζονται μόνο τά ἐρείπια τοῦ ναοῦ τῶν Ἁγίων Σεργίου, Βάκχου καί Λεοντί-ου, ἡ ὁποία ἐκτίσθηκε τό 512 μ.Χ.
8 P.G. 85, 1792-1796 καί 86, 2, 2045-2053, 2077 καί 96, 468, 488-505. Mansi XIII, 177-180 (Πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου).
9 P.G. 85, 1796.
10 Mansi VII, 788.
11 Ὁ Ἐπίσκοπος Μονεμβασίας Παῦλος ἔζησε στήν Κωνσταντινούπολη πιθανότατα ὡς ἐκπρόσωπος τῆς μονῆς του στό ὄρος Λάτρος. Τό 955 μ.Χ. ἀνέλαβε ἐπισκοπικά καθήκο-ντα στήν Μονεμβασιά, ἐξακολούθησε ὅμως νά διαμένει ἐπί μεγάλα χρονικά διαστή-ματα στήν Βασιλεύουσα ( J. WoRTLEY, Les récits édifiants de Paul, évêque de Monembasie et d’autres récits, Παρίσι 1987). Στά μέσα τοῦ 10ου αἰῶνος ὁ Παῦλος συνέταξε μιά σειρά ἀπό ψυχωφελεῖς διηγήσεις, ὅπου ἐξιστοροῦνται πνευματικές ἐμπειρίες καί περιπέτειες προσώπων πού ἔδρασαν στήν Μονεμβασιά, τήν Μικρά Ἀσία καί τήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Παῦλος ἐγνώριζε τίς ἀξιοθαύμαστες αὐτές ἱστορίες ἀπό προφορικές ἀφηγήσεις, ὅπως ἄλλωστε δηλώνεται εἴτε ἔμμεσα, μέ τόν παρατακτικό τρόπο σύνταξης, εἴτε ἄμεσα, μέ τόν εἰσαγωγικό τύπο Διηγήσατό τις. Τά χαρακτηρι-στικά αὐτά παραπέμπουν στίς Πατερικές διηγήσεις καί ἐντάσσουν τά κείμενα τοῦ Παύλου στό γενικό πλαίσιο τῆς ἀναβίωσης τοῦ πρώϊμου μοναχισμοῦ, μιᾶς τάσης πού ἀνιχνεύεται ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 9ου αἰῶνος στόν μοναστικό βίο καί ἐκυριάρχησε στήν ἁγιολογική φιλολογία τοῦ 10ου αἰῶνος.
12 Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σελ. 147.
13 Β. Κ. Στεφανίδου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, σελ. 800.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Ο φιλόσοφος και καλλιτέχνης Άγιος (Όσιος Σωφρόνιος του Εσσεξ – Ο θεολόγος του ακτίστου Φωτός 1897-1993)

Του πρωτοπρεσβυτέρου Χαριλάου Παπαγεωργίου -Προϊσταμένου Καθεδρικού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου Ο Γέροντας γεννήθηκε στην Μόσχα της Τσαρικής Ρωσίας από ορθόδοξους γονείς το 1896 δεύτερο παιδί...

Αγιά Σοφιά: Με απόφαση του τουρκικού ΣτΕ, ανοίγει ο δρόμος για να γίνει τζαμί

Το τουρκικό Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την απόφαση του 1934 με την οποία η τότε τουρκική κυβέρνηση είχε μετατρέψει την Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης...

Άγιος Παΐσιος: Σε μερικές γυναίκες ο Θεός σκόπιμα δεν δίνει παιδιά

Σε μερικές γυναίκες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά λειτουργούν και οι πνευματικοί νόμοι, γιατί δεν κάνουν οικογένεια εγκαίρως. Αρχίζουν να διαλέγουν. «Όχι, αυτός είναι...

Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Δίβρης

Την πρώτη του ποιμαντική επίσκεψη στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Δίβρης, πραγματοποίησε σήμερα το πρωί, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Συμεών, καθότι η προγραμματισμένη...

Λήξη μαθημάτων σχολής αγιογραφίας Μητροπόλεως Σάμου

Μέσα σε κλήμα πνευματικής χαράς και ευφροσύνης πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Ιουλίου , στο Καρλόβασι και Τρίτη 7 Ιουλίου, στο Βαθύ οι εκδηλώσεις λήξεων...

Εθιμοτυπική επίσκεψη πραγματοποίησε ο Δήμαρχος Νεμέας στον Μητρ. Κορίνθου

Εθιμοτυπική επίσκεψη πραγματοποίησε σήμερα Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020, ο Δήμαρχος Νεμέας κ. Κωνσταντίνος Φρούσιος στον Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Διονύσιο στα Γραφεία της Ι....

H Ελαφόνησος εόρτασε την επέτειο της ένωσης του νησιού με την Ελλάδα

Με λαμπρότητα η Ελαφόνησος εόρτασε, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2020, την διπλή επέτειο της ένωσης του νησιού με την Μητέρα Ελλάδα και των εγκαινίων...

Μνημόσυνο αειμνήστου Γέροντος Παγκρατίου στην Ι. Μονή Αγ. Δημητρίου Δρυμού Ακαρνανίας

Στην Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Δρυμού Βονίτσης ιερούργησε την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2020, εορτή του αγίου ιερομάρτυρος Παγκρατίου επισκόπου Ταυρομενίου, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας,...

Ανακοίνωση Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας

Με αφορμή το δημοσίευμα της εφημερίδος «Πελοπόννησος» της 5ης Ιουλίου 2020, και συγκεκριμένα τη συνέντευξη του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου Καλλινίκου Πουλή στη δημοσιογράφο Ανθή Ροδοπούλου,...

Ναυπάκτου Ἱερόθεος: Ἡ παρακαταθήκη τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἁγιορείτου

Αὔριον (11 Ἰουλίου) ἑορτάζεται γιά πρώτη φορά ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἁγιορείτου. Εἶχα προβεῖ σέ ὅλες τίς ἐνέργειες γιά νά εὑρεθῶ αὐτή...

Ένα ταπεινό ευχαριστώ του Μητροπολίτου Φθιώτιδος στον Κελευστή κ. Βασίλειο Κοκορέτση

Με αφορμή το γεγονός, που έλαβε χώρα την Τρίτη 7 Ιουλίου, στο Λιμάνι της Αρκίτσας, με την ηρωική πράξη του Κελευστή του Λιμενικού Σώματος...

Λαμπρό Συλλείτουργο στα Καμπιτσάτα Κεφαλληνίας

Με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου στον ομώνυμο Ιερό Ναό στα Καμπιτσάτα Κεφαλληνίας που είναι προστάτης του χωριού....

Πανήγυρις Μετοχίου Κύκκου

Τον ουρανόθεν αγρευθέντα και καλλίνικο αθλητή και Μεγαλομάρτυρα Άγιο Προκόπιο τίμησε χθες, εόρτια ημέρα της μνήμης του, με λαμπρότητα και την δέουσα μεγαλοπρέπεια, η...

Μνημόσυνο του από Σάμου και Ικαρίας, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος του Β΄

 Φωτογραφικό Υλικό  Επί τη ευκαιρία της συμπληρώσεως 17 ετών από την εις Κύριον εκδημίας του μακαριστού από Σάμου και Ικαρίας, Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος του Β΄...

Ανακοινωθέν Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

Συνῆλθε σήμερα, Πέμπτη 9 Ἰουλίου 2020, στὴ Συνεδρία της γιὰ τὸν μῆνα Ἰούλιο ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 163ης Συνοδικῆς...