Ἀδελφοί μου εὐλογημένοι,
«Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου,
ὁ δρακὶ τὴν πᾶσαν ἔχων κτίσιν (…)
Θεὸς ἐν φάτνῃ ἀνακλίνεται,
ὁ στερεώσας τοὺς οὐρανοὺς πάλαι κατ’ ἀρχάς.
Ἐκ μαζῶν γάλα τρέφεται,
ὁ ἐν τῇ ἐρήμῳ μάννα ὀμβρίσας τῷ λαῷ (…)»
(Δοξαστικὸ τῆς θ΄ ὥρας τῶν Χριστουγέννων)
Ἀρχὴ καὶ ρίζα τῆς ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ Χριστούγεννα, ἡ ἑορτὴ δηλαδὴ τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀποτελοῦν κατὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο τὴν «μητρόπολιν πασῶν τῶν ἑορτῶν».
Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μέσα στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες της χρησιμοποιεῖ πάντοτε χρόνο Ἐνεστῶτα, παροντικὸ χρόνο, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ἂν καὶ σὲ μία χρονικὴ στιγμὴ καὶ γιὰ μία φορὰ ἐγεννήθη ὁ Χριστός, ἐντούτοις κάθε χρόνο, ἐὰν τὸ θέλουμε ἐμεῖς, γεννιέται στὶς καρδιές μας, ἔρχεται στὸν ἄκοσμο κόσμο μας καὶ ἐὰν Τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε ἐμεῖς τὸν μεταποιεῖ, τὸν μετασκευάζει, τὸν μεταμορφώνει, τὸν μεταλλάσσει καὶ Αὐτός, ὁ Ὁποῖος κρατᾶ στὴν φούχτα Του ὁλόκληρη τὴν κτίση, γεννιέται ἀπὸ τὴν ταπεινὴ Κόρη τῆς Ναζαρὲτ γενόμενος ἴδιος μὲ ὅλους ἐμᾶς.
Ὁ Θεὸς ὁ ἄσαρκος Λόγος, ὁ Ὁποῖος κατὰ τὴν Δημιουργία τοῦ κόσμου μέσα στὸ «τίποτα» στερέωσε τοὺς οὐρανούς, ἀνακλίνεται ὡς βρέφος μέσα στὴν φάτνη δίπλα στὰ ἄλογα ζῶα γιὰ νὰ βρεθεῖ ἀνάμεσά μας ἄσημος, ἔσχατος, ταπεινός, ὥστε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ μᾶς διδάξει τὶ μπορεῖ νὰ προσφέρει στὸν ἄνθρωπο ἡ ταπείνωση, ἡ συγκατάβαση, ἡ ἀποδοχή, ἡ συνεργασία, ἡ κοινὴ πορεία μέσα στὸν χρόνο, στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς… Ἐπίσης, νὰ μᾶς δώσει αὐτὴ τὴν μοναδικὴ δύναμη ποὺ Ἐκεῖνος προσφέρει σὲ ἐμᾶς, ἐὰν ἐμεῖς γίνουμε δεκτικοὶ τῆς θεότητός Του καὶ μὲ ὅλη τὴν ἁπλότητά μας Τοῦ προσφέρουμε τὸ εἶναι μας, τὴν καρδιά μας!
Αὐτός, ὁ Ὁποῖος ἔθρεψε τὸν λαὸ στὴν ἔρημο γιὰ σαράντα σχεδὸν χρόνια ρίχνοντας ὡς βροχὴ τὸ «μάννα», τρέφεται τώρα ἀπὸ τὸ γάλα τῆς Παρθένου Μητέρας Του.
Ξέρετε, ἀδελφοί μου, ὁ Κύριός μας ποτὲ δὲν ἄφησε τὸν ἄνθρωπο, τὸ δημιούργημά Του ἐγκαταλελειμένο χωρὶς να τοῦ ἐξασφαλίσει τὶς πνευματικὲς καὶ ὑλικές του ἀνάγκες.
Δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ψυχὴ ζῶσα καὶ σῶμα ὑλικό. Ὅποιος πιστεύει σ’ Αὐτὸν ζεῖ αἰώνια καὶ γιὰ τὶς βιοτικὲς ἀνάγκες ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο ὁλόκληρη τὴν φύση νὰ τὴν ἔχει ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, νὰ τὴν νέμεται καὶ νὰ κυριαρχεῖ σὲ αὐτή.
Δυστυχῶς, ἐμεῖς ἀπομακρυνθήκαμε ἀπὸ τὴν Χάρη καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ καὶ γι’ αὐτὸ ὑποπέσαμε στὶς διάφορες κρίσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι δικά μας κατασκευάσματα.
Ὅμως «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου… ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας», ἂς προσπαθήσουμε λοιπὸν νὰ γευθοῦμε καὶ νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὴ τὴν Χαρά, διότι «λύτρωσιν ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τῷ λαῷ αὐτοῦ».
Ἡ κατὰ πάντα ὅμοια μὲ μᾶς ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται κοντά μας καὶ μεῖς κοντά της διὰ τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας καὶ προπάντων μὲ τὴν Θεία Κοινωνία, ὁπότε ἐμεῖς ἔχοντας τὴν ἴδια μὲ τοῦ Χριστοῦ ἀνθρωπότητα ἀμέσως ἑνωνόμαστε μαζί Του καὶ ἐντασσόμαστε στὸ Σῶμα Του, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία Του, ὁπότε καὶ διαμέσου τῆς ἀνθρωπότητάς Του κοινωνοῦμε μὲ τὴν θεότητά Του καὶ σωζόμαστε.
Ἀδελφοί μου, καλὰ κιμαὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Ὁ Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων Τιμόθεος
