Μέ ἰδιαίτερη ἐκκλησιαστική λαμπρότητα μέσα στήν ἀναστάσιμη καί εὐφρόσυνη περίοδο τοῦ Πάσχα, ἑορτάζεται κι ἐφέτος ἡ μνήμη τῆς ἁγίας καί ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί Ἰσαποστόλου Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, πολιούχου καί προστάτιδος τῆς πόλεως τῆς Νέας Σμύρνης καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.
Προσκεκλημένοι Ἱεράρχες στήν ἐφετινή μας πανήγυρη ἦταν οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες Νικοπόλεως καί Πρεβέζης κ. Χρυσόστομος καί Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. Θεόκλητος.
Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 1ης Ἰουνίου στίς 7, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, τελέσθηκε ὁ Μέγας Πανηγυρικός πολυαρχιερατικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. Θεoκλήτου, ὁ ὁποῖος καί ἐκήρυξε τόν θεῖο Λόγο μετά τήν προσφώνηση τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας κ. Συμεών.
Ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ, ἐκφράζοντας τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό του πρός τόν ἅγιο Νέας Σμύρνης, τόνισε ὅτι ἡ Σμυρνέϊκη ἑορτή τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς ἐντάσσεται κάθε φορά μέσα στό κλῖμα τῆς περιόδου τοῦ Πάσχα. Ἀναστάσιμη ἑορτή μέ ἀναστάσιμη χαρά.
Κατόπιν ἀνέφερε ὅτι ἡ συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα, μιά βιβλική περικοπή ἀπό τό κατά Ἰωάννην εὐαγγέλιο, μᾶς ἀποκαλύπτει τό τί σημαίνει πιστεύω στόν Θεό. Πιστεύω στόν Θεό, δέν σημαίνει ὅτι ἀποδέχομαι τήν ὕπαρξη μιᾶς ἀνώτερης δύναμης. Πιστεύω στόν Θεό σημαίνει ἀναζητῶ τόν Θεό, καθαρίζω τόν ἑαυτό του ἀπό τά πάθη, συναντῶ τόν Θεό καί “λούζομαι” μέσα στή χάρη τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι μιά ἁπλῆ ἀποδοχή. Πιστεύω στόν Θεό σημαίνει ἑνώνομαι μέ τόν Θεό, κι αὐτό πράττω. Δέν ἀνακαλύψαμε ἐμεῖς τόν Θεό, οὔτε “φτιάξαμε” ἐμεῖς τόν Θεό, δέν βρήκαμε τόν Θεό, ἀλλά μᾶς βρῆκε ὁ Θεός.
Στήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Κυρίου μας λέει πώς «ἐφανέρωσά σου τό ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις» (Ἰωάν. 17,6), δηλαδή ὁ Ἰησοῦς ἔκανε γνωστό τόν Θεό στούς ἀνθρώπους. Αὐτό σημαίνει πώς ὁ Θεός φανερώθηκε στήν κατά Χριστόν οἰκονομία, δηλαδή σέ ὅλα τά γεγονότα πού ἀναφέρονται στόν δεσπότη Χριστό. Πιστεύουμε λοιπόν σέ Ἐκεῖνον πού ἐκήρυξαν οἱ εὐαγγελιστές Ματθαῖος, Μάρκος, Λουκᾶς καί Ἰωάννης. Ἔχουμε τέσσερις ἐγγυητές τῆς φανερώσεως καί τῆς ἱστορίας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐπισημαίνει: «Οὐ γάρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καί παρουσίαν, ἀλλ’ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος (Β΄Πέτρ. 1,16). Δηλαδή, δέν βασιστήκαμε σέ περίτεχνους μύθους γιά νά σᾶς γνωστοποιήσουμε τή δυναμική ἔλευση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε δεῖ μέ τά ἴδια μας τά μάτια τό μεγαλεῖο του.
Καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης θά συμπληρώσει: «Ὅ ἦν ἀπ’ ἀρχῆς, ὅ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περί τοῦ λόγου τῆς ζωῆς… ὅ ἑωράκαμεν καί ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καί ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ’ ἡμῶν» (Α΄ Ἰωάν. 1,1-3). Δηλαδή, ὁ Θεός Λόγος ὑπῆρχε ἐξ ἀρχῆς. Ἐμεῖς τόν ἔχουμε ἀκούσει καί τόν ἔχουμε δεῖ μέ τά ἴδια μας τά μάτια. Μάλιστα τόν εἴδαμε ἀπό κοντά, καί τά χέρια μας τόν ψηλάφησαν… αὐτό πού εἴδαμε κι ἀκούσαμε, τό ἀναγγέλλουμε σ’ ἐσᾶς, γιά νά συμμετάσχετε κι ἐσεῖς μ’ ἐμᾶς στήν ἴδια κοινωνία.
Στή συνάντηση μέ τή Σαμαρείτιδα ὁ Ἰησοῦς τῆς λέει νά φωνάξει καί νά φέρει τόν ἄνδρα της. Ἐκείνη ἀπαντᾶ ὅτι δέν ἔχει ἄνδρα. Ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται –μέσα ἀπό τόν διάλογο– πώς ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ ἀληθινός Θεός. Ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὅτι «Ἕλλησι μέν οὖν πιθανολογία ἡ θεολογία, διό καί διαλεκτικός ἅπας ὁ δοκῶν αὐτοῖς θεολογικός συλλογισμός, ἐξ ἐνδόξων ἔνδοξον, ταὐτόν δέ εἰπεῖν πιθανός ἐκ πιθανῶν» (Πρός Ἀκίνδυνον Α΄). Σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, πού βασιζόταν στόν διαλεκτικό συλλογισμό, βρίσκεται ἡ χριστιανική θεολογία. Διότι ἡ θεολογία πού βασίζεται στή διαλεκτική μέθοδο γίνεται πιθανολογία. Γι’ αὐτό πάλι ὁ ἅγιος Γρηγόριος γράφει χαρακτηριστικά πώς «ἡμεῖς δέ οὐκ ἐξ ἐνδόξων ἐπί τό θεολογεῖν ὁρμόμεθα ἀρχῶν, ἀλλ’ ἀμεταπείστως περί ταύτας ἔχομεν, θεοδιδάκτους οὔσας».
Ἐπειδή ὁ Θεός σαρκώθηκε, ἐπειδή ὁ Θεός σταυρώθηκε, ἐπειδή ὁ Θεός ἀναστήθηκε, μποροῦμε νά θεολογοῦμε καί νά μιλᾶμε μέ βεβαιότητα γιά τόν Θεό. Ὁ Θεός ἀποκαλύφθηκε ἀπό μόνος Του. Ἑπομένως, πιστεύω στόν Θεό, σημαίνει πιστεύω στόν Χριστό. Πιστεύω στόν Χριστό, σημαίνει πιστεύω στόν Θεό. Ἄν δέν πιστεύω στόν Χριστό, εἶμαι ψεύτης. «Πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ τόν Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι» (Α΄ Ἰωάν. 4,3). Δηλαδή, ὅποιος δέν παραδέχεται ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦρθε καί ἔγινε ἀληθινός ἄνθρωπος, δέν ἔχει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἄρα, δέν πιστεύεις στόν Χριστό; Δέν πιστεύεις στόν Θεό.
Τελειώνοντας ὁ Σεβασμ. Ἱερισσοῦ κ. Θεόκλητος ἀνέφερε: «Ἀπό τήν ὥρα πού ἦρθα στή Νέα Σμύρνη, ἀπολαμβάνω ἕνα μέτρο, τό μέτρο πού ἔχει ὁ Σεβασμιώτατός σας, τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἔχετε, Σεβασμιώτατε, καταγράψει πολλά καί ὡραῖα βιβλία, εἶστε ὁ Διδάσκαλος τοῦ κηρύγματος. Ἐμεῖς ὑποβάλλομεν μετάνοια, διότι εἶσθε θεμέλιον, δοκός, στῦλος τῆς Ἐκκλησίας. Εἶστε ὁ ἐγγυητής τῆς παραδόσεως τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας στήν Ἱεραρχία. Νά εἶναι τά ἔτη σας πολλά, εὐλογημένα καί καλλίκαρπα. Γι’ αὐτό ἀπόψε ἤρθαμε, γιά νά σᾶς τιμήσουμε».
