Με λαμπρότητα εορτάστηκε το διήμερο 3 και 4 Νοεμβρίου, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Καρσλίδη στην Ιερά Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος στη Σίψα Δράμας, όπου βρίσκεται και ο τάφος του Αγίου.
Την παραμονή της εορτής ξεκίνησε αγρυπνία κατά το αγιορείτικο τυπικό, όπου στον Μέγα Εσπερινό χοροστάτησε και κήρυξε το θείο λόγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος, ενώ στον Όρθρο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως του οικείου Ιεράρχου.
Ανήμερα της εορτής το πρωί τελέστηκε αρχιερατικό συλλείτουργο προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο, ενώ έλαβε μέρος ο Σεβ. Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος.
Οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με την λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων στον αύλειο χώρο της Ιεράς Μονής με τη συμμετοχή πλήθους πιστών.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Δράμας κ. Παύλος ευχαρίστησε τον Σεβ. Μητροπολίτη Βεροίας κ. Παντελεήμονα για τη συμμετοχή του στην Ιερά Πανήγυρη, ενώ δεν παρέλειψε να του ευχηθεί για το Χρυσό Ιωβηλαίο της Ιερωσύνης του και το Αργυρό Ιωβηλαίο της Αρχιερωσύνης του προσφέροντας του μία ποιμαντoρική ράβδο.
Από την πλευρά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων ευχαρίστησε τον Σεβ. Μητροπολίτη Δράμας κ. Παύλο για την ευγενή πρόσκληση του, και αναφέρθηκε στην διακονία του ως κληρικού στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας και ιδιαίτερα στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΒΕΡΟΙΑΣ
«Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
Ὁ πόθος γιά τή μακαριότητα καί ἡ ἐπιθυμία γιά τήν αἰώνια καί ἀτελεύτητη κατά τό δυνατόν εὐτυχία εἶναι στοιχεῖα ἔμφυτα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι στοιχεῖα φυτευμένα ἀπό τό στοργικό χέρι τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο πρίν νά πλάσει τόν ἄνθρωπο κατ᾽εἰκόνα καί ὁμοίωσή του δημιούργησε ἕναν κόσμο «καλά λίαν» γιά νά προσφέρει στό πλάσμα του μιά ὑπέροχη ζωή.
Καί ὅσο καί ἄν ὁ ὑλικός κόσμος δημιουργήθηκε γιά νά συμβάλει στή μακαριότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ μακαριότητα δέν πηγάζει καί δέν ὀφείλεται σέ αὐτόν. Πηγάζει καί ὀφείλεται στόν ἴδιο τόν Δημιουργό τοῦ κόσμου, τόν φιλάνθρωπο Θεό, καί στήν παρουσία του μέσα στόν κόσμο καί κυρίως μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Διότι ὡς πλάσμα καί δημιούργημα τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τήν ἀνάπαυση καί τήν εὐτυχία μόνο στό πρόσωπο τοῦ Δημιουργοῦ του Θεοῦ καί σέ τίποτε ἄλλο, ἔστω καί ἄν ἡ διαστροφή τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἁμαρτία τόν κάνει νά πιστεύει ὅτι ἡ εὐτυχία καί ἡ μακαριότητα προέρχονται ἀπό τά ὑλικά πράγματα.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός θέλοντας νά ἀποκαταστήσει τήν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων καί νά ἐπαναπροσδιορίσει τή σχέση τῶν μαθητῶν του καί ὅλων ὅσων θά ἄκουαν τόν λόγο του καί θά τόν πίστευαν μέ τό ἀληθές νόημα τῆς εὐτυχίας καί τῆς μακαριότητος καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά πρέπει νά τήν ἀναζητοῦμε καί νά τήν ἐπιδιώκουμε, ἀρχίζει τούς μακαρισμούς μέ τόν μακαρισμό τῶν πτωχῶν.
«Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
Μακάριοι οἱ πτωχοί, λέγει, διότι εἶναι δική σας ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἄς προσέξουμε ὅμως! Ὁ Χριστός δέν συνδέει ἄμεσα τήν ὑλική πτωχεία μέ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπόσχεται σέ κάθε πτωχό ὅτι θά ἀπολαύσει ὅσα στερήθηκε στή βασιλεία του. Ὁ Χριστός δέν συγκρίνει καί δέν ἀντιστοιχίζει τά ὑλικά καί γήινα ἀγαθά μέ τά πνευματικά καί ἐπουράνια, καί γι᾽ αὐτό δέν προσφέρει τά δεύτερα ὡς ἀποζημίωση γιά τήν ἀπουσία τῶν πρώτων. Ἀσφαλῶς ὄχι, γιατί στήν περίπτωση αὐτή θά ἦταν ἄδικος πρός ὅσους διαθέτουν ὑλικά ἀγαθά, καί θά ἔκανε τούς πτωχούς νά ἐπαναπαύονται στήν ἀνέχειά τους.
Ἄν ὁ Χριστός μακαρίζει τούς πτωχούς καί ὑπόσχεται σ᾽ αὐτούς τή βασιλεία του, εἶναι γιατί θέλει ἀφενός νά ἀποσυνδέσει τήν εὐτυχία καί τή μακαριότητα ἀπό μία θεώρηση ὑλική καί ὑλιστική καί ἀφετέρου γιατί θέλει νά μᾶς διδάξει τή σημασία τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό αὐτή τή σχέση. Διότι ἡ κατά κόσμον πτωχεία εἶναι αὐτή πού ἐλευθερώνει καί ἀποδεσμεύει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό κυνήγι τῆς εὐτυχίας καί τῆς μακαριότητος. Εἶναι αὐτή πού τόν κάνει νά στρέφει τήν ψυχή καί τόν νοῦ του πρός «τόν μακάριον καί μόνον δυνάστην», πρός τόν Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ δοτήρ παντός ἀγαθοῦ καί ἡ πηγή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Εἶναι αὐτή πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐντρυφᾶ στή μνήμη καί τή μελέτη τοῦ Θεοῦ μέ τήν προσευχή, τήν ταπείνωση καί τήν ἐν Χριστῷ ζωή καί νά ἀπολαμβάνει τούς κεκρυμμένους θησαυρούς τῆς θείας μακαριότητος στήν ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ μακαρισμός τοῦ Κυρίου «μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», μᾶς ἐξηγεῖ καί τόν λόγο του ὅτι «ὅπου ἐστίν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καί ἡ καρδία ὑμῶν».
Διότι, ἐάν ὁ νοῦς καί ἡ καρδία μας βρίσκονται στά ὑλικά πράγματα, τότε δέν μποροῦν νά εἶναι συγχρόνως καί στόν Θεό. Ἐάν ἀσχολοῦνται μέ τά ἐπίγεια, δέν μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν τά ἐπουράνια.
Ἀντίθετα ὅμως ὅσοι ἔχουν ἐπιλέξει τήν ἑκούσια πτωχεία γιά χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅσοι δηλαδή δέν μεριμνοῦν καί δέν τυρβάζουν περί πολλά, ἀγνοώντας τό ἕν τοῦ ὁποίου ἔστι χρεία, αὐτοί ζοῦν ὡς πραγματικότητα τόν λόγο τοῦ ἀποστόλου «ὡς μηδέν ἔχοντες καί τά πάντα κατέχοντες».
Ἔτσι ἔζησε ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ὅσιος καί θεοφόρος πατήρ ἡμῶν Γεώργιος ὁ Καρσλίδης. Ἔζησε τή μακαριότητα τῶν πτωχῶν κατά κόσμον πού ἀπολαμβάνουν τή μακαριότητα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτή τή μακαριότητα δέν τήν ἀπολαμβάνει τώρα μόνο, μετά δηλαδή τήν κοίμησή του, ἀλλά τήν ἀπολάμβανε καί στήν ἐπίγεια ζωή του, γιατί ζοῦσε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, ἀπό τή ζωή αὐτή.
Ἦταν ἐντός του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ζοῦσε τή μακαριότητά της, καί ὅταν ἦταν φυλακισμένος γιά τήν πίστη στόν Χριστό καί ὅταν ἐρχόταν ταλαιπωρημένος καί ξερριζωμένος ἀπό τίς πατρογονικές ἑστίες τοῦ Πόντου πρόσφυγας στήν Ἑλλάδα καί ὅταν ἀσκήτευε στόν τόπο αὐτό, μέ πενιχρά μέσα καί κάτω ἀπό δύσκολες συνθῆκες.
Ζοῦσε τή μακαριότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στήν προσευχή, στή μελέτη τοῦ λόγου του, στά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν του πού διακονοῦσε, στή θεία Λειτουργία.
Ζοῦσε τή μακαριότητα τοῦ Θεοῦ, γιατί δέν κυνηγοῦσε τήν κοσμική εὐτυχία, πού ἀποσπᾶ τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ζοῦσε τή μακαριότητα τοῦ Θεοῦ, γιατί ἡ ψυχή του φλεγόταν ἀπό τήν ἀγάπη του σέ τέτοιο βαθμό πού καμία ἄλλη ἀγάπη δέν μποροῦσε νά τόν παρασύρει μακριά του.
Καί αὐτήν ἀπολαμβάνει καί σήμερα στήν πληρότητά της μέσα στή χαρά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅπου πρεσβεύει γιά τόν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Μητροπόλεως, Μητροπολίτη Δράμας καί προσφιλῆ ἀδελφό κύριο Παῦλο, τόν ὁποῖο καί ἀπό καρδίας εὐχαριστῶ γιά τήν φιλόφρονα πρόσκλησή του πρός τήν ἐλαχιστότητά μου νά συνεορτάσω μαζί σας τή μνήμη τοῦ ὁσίου Γεωργίου τοῦ Καρσλίδη,
πρεσβεύει γιά τήν Ἱερά αὐτή Μάνδρα, γιά τήν ὁσιωτάτη Καθηγουωμένη καί τίς εὐλαβέστατες μοναχές,
πρεσβεύει καί γιά ὅλους ἐσᾶς πού ἤρθατε καί χθές καί σήμερα γιά νά τιμήσετε τόν ὅσιο πού ἁγίασε καί ἁγιάζει τή Δράμα καί τήν περιοχή της μέ τήν ἄσκησή του, μέ τή ζωή του καί μέ τά ἱερά λείψανά του, ὥστε νά κατανοήσουμε τόν μακαρισμό τοῦ Κυρίου καί νά ζήσουμε σύμφωνα μέ αὐτόν γιά νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
