Την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου (Κυριακή προ της Υψώσεως) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο Λόγο στον Μητροπολιτικό Ιεςρό Ναό Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας.
Στο τέλος της θείας Λειτουργίας τέλεσε το καθιερωμένο μνημόσυνο για τα θύματα της Μικρασιατικής καταστροφής, καθώς και σύντομη ομιλία.
Επίσης τέλεσε ετήσιο μνημόσυνο υπερ ανάπαυσεως της ψυχής του μακαριστού ιατρού και συνεργάτου της Ιεράς Μητροπόλεως Ορέστη Σιδηρόπουλου.
Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του τόνισε:
«Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ἐπανειλημμένα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Καί δέν τό κάνει χωρίς λόγο, γιατί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἦταν μία πρόκληση γιά τήν ἐποχή του. Ἦταν μία πρόκληση ὄχι μόνο γιά τούς Ἰουδαίους ἀλλά γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Διότι ὁ σταυρός ἦταν τό πιό ἐπονείδιστο μέσο τιμωρίας καί ὁ ἐσταυρωμένος ἦταν ὁ πιό ἀπαξιωτικός χαρακτηρισμός τόν ὁποῖο μποροῦσε νά δώσει κανείς σέ ἕναν ἄνθρωπο. Γι᾽ αὐτό ἐθνικοί καί Ἰουδαῖοι χλεύαζαν τούς χριστιανούς ὡς μαθητές καί πιστούς τοῦ Ἐσταυρωμένου, μή μπορώντας νά καταλάβουν πῶς μπορεῖ ἕνας Θεός νά σταυρώνεται καί πῶς ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νά πιστεύει σέ ἕναν Ἐσταυρωμένο Θεό.
Ποιός ὅμως λέγει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη λογική συμβαδίζει μέ τή θεία πραγματικότητα; Ποιός ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ γνώμη τῶν ἀνθρώπων συμπορεύεται μέ τή θεία ἀγάπη; Ποιός νομίζει ὅτι αὐτό πού μπορεῖ στά μάτια τῶν ἀνθρώπων νά φαντάζει ὡς ἀδυναμία δέν μπορεῖ νά εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ;
Καί αὐτό εἶναι ὄντως ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου. Εἶναι σημεῖο ἀντιλεγόμενο, «Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρία». Εἶναι ὅμως καί ἀπόδειξη τῆς ἀπέραντης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἁμαρτωλό καί ἀποστάτη ἄνθρωπο, τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἐπέλεξε νά σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά τόν ἀποκαταστήσει κοντά του ὡς τέκνο του καί κληρονόμο τῆς βασιλείας του, θυσιάζοντας τόν μονογενῆ καί ἀγαπητό Υἱό του, θυσιάζοντάς τον μέ τόν πιό ἐξευτελιστικό τρόπο ἀκόμη καί γιά τόν πιό ἁμαρτωλό ἄνθρωπο.
Αὐτή ἀκριβῶς ἡ θυσία τοῦ Κυρίου μας ἐπί τοῦ Σταυροῦ δέν ἀλλάζει μόνο τή σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, δέν τοῦ χαρίζει μόνο τήν ἀπολύτρωση καί τή σωτηρία. Μεταποιεῖ συγχρόνως καί τόν ἴδιο τόν Σταυρό καί τόν κάνει ἀπό ξύλο τιμωρίας καί θανάτου, ξύλο ζωῆς καί ἀφθαρσίας. Τόν κάνει ἀπό ὄργανο αἰσχύνης καί ἐξευτελισμοῦ, πηγή δυνάμεως καί ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου. Τόν κάνει ἀπό μέσο ταπεινώσεως, ἀντικείμενο καυχήσεως.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος διακηρύσσει πανηγυρικά: «ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο γιά τό ὁποῖο μπορεῖ νά καυχᾶται ὁ μέγας ἀπόστολος παρά μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας. Μπορεῖ νά καυχᾶται, γιατί διά τοῦ Σταυροῦ δέν νικήθηκε μόνο ὁ διάβολος καί ὅ,τι εἶχε κάνει μέχρι τή στιγμή ἐκείνη στούς ἀνθρώπους, ἀλλά διότι δι᾽ αὐτοῦ μπορεῖ ὁ κάθε πιστός, μπορεῖ ὁ καθένας πού πιστεύει στόν Χριστό νά θριαμβεύει κατά τῶν ἀοράτων καί ὁρατῶν ἐχθρῶν, νά νικᾶ κάθε ἀντικείμενο πονηρό πνεῦμα, νά ὑπερβαίνει κάθε ἐμπόδιο καί κάθε πειρασμό, νά τόν ἔχει ὡς φυλακτήριο καί ὡς μέσο σωτηρίας.
Γιατί ἄλλο, λοιπόν, μπορεῖ νά καυχᾶται ὁ ταπεινόφρων ἀπόστολος, παρά γιά τό σύμβολο τῆς νίκης καί τοῦ θριάμβου τοῦ Κυρίου του, μέ τό ὁποῖο μπορεῖ καί ὁ ἴδιος νά ἀντιμετωπίζει ὅλες τίς δυσκολίες, τά ἐμπόδια καί τούς πειρασμούς πού συναντᾶ στό ἀποστολικό του ἔργο;
Γι᾽ αὐτό καί ὄχι μόνο εἶναι δικαιολογημένη ἡ καύχησή του, ἀλλά δικαιολογεῖται καί γιατί τόσο συχνά ἐπανέρχεται στό κήρυγμά του καί στίς ἐπιστολές του στόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας.
Γνωρίζει, ἄλλωστε, ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ὅλοι ὅσοι πιστεύουν στόν Χριστό θά συναντήσουν προβλήματα, θά ἀκούσουν σχόλια, θά δεχθοῦν χλευασμούς, θά γίνουν στόχος ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δέν πιστεύουν καί ἀμφισβητοῦν τήν εἰς Χριστόν πίστη. Γνωρίζει ὅτι θά βρεθοῦν ἀντιμέτωποι μέ τήν κακία καί τήν πονηρία τῶν ἀνθρώπων καί θά χρειασθοῦν ὅπλο ἰσχυρό καί ἀκατανίκητο, γιά νά μπορέσουν νά τίς ξεπεράσουν.
Καί γιά τόν λόγο αὐτό προβάλλει τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου καί μᾶς καλεῖ νά γίνει καί γιά μᾶς καύχηση καί δύναμη, φυλακτήριο καί ἀμυντήριο, αὐτός πού θά προηγεῖται στή ζωή μας καί θά εἶναι ἡ ἀφετηρία καί ἡ σφραγίδα ὅλων τῶν ἔργων μας, γιά νά μᾶς ἐνισχύει ἡ δύναμή του καί νά μᾶς συνοδεύει ἡ χάρη του.
Μέ αὐτό τό ἰσχυρό ὅπλο, μέ τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, πορεύθηκε στή ζωή του καί ὁ ἀείμνηστος ἀδελφός μας Ὀρέστης, τοῦ ὁποίου τελοῦμε σήμερα τό ἐτήσιο μνημόσυνο, ἀναμιμνησκόμενοι μέ ἀγάπη τό ἔργο του, τήν προσφορά του στήν τοπική κοινωνία, στήν Ἐκκλησία μας, στούς ἀνθρώπους καί στό κοινό καλό. Ὡς πιστός χριστιανός, ὡς συνειδητό μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς καλός σύζυγος καί πατέρας, ὡς ἄριστος ἰατρός, ὡς ἀγωνιστής στόν στίβο τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως ὑπῆρξε ἄνθρωπος τῆς προσφορᾶς καί τῆς θυσίας, χωρίς ποτέ νά ἐγκαταλείψει τήν προσπάθεια καί νά ἀπογοητευθεῖ. Ἐνισχυόμενος ἀπό τή δύναμη τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ βάδιζε πάντοτε τόν δρόμο τῆς συνέπειας καί τῆς προσφορᾶς, τόν δρόμο τῆς ἀγάπης καί τῆς διακονίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου.
Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς τόν μνημονεύουμε μέ πολλή ἀγάπη καί εὐχόμεθα ὁ φιλάνθρωπος Θεός νά τόν ἀναπαύει στή χαρά τῆς βασιλείας του καί νά στηρίζει καί νά παρηγορεῖ τούς οἰκείους του, τούς ὁποίους θλίβει καί στενοχωρεῖ ἡ ἀπουσία του. Ἀλλά καί αὐτοί πιστεύουν στή χάρη τοῦ τιμίου Σταυροῦ ἀπό ὅπου ἀντλοῦν δύναμη καί εὐλογία καί ἐνίσχυση. Ἀμήν.
ΟΜΙΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ
Ἡ σημερινή Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ ἔχει καθιερωθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας ὡς ἡμέρα μνήμης τῶν ἐθνομαρτύρων Μητροπολιτῶν Χρυσοστόμου Σμύρνης, Ἀμβροσίου Μοσχονησίων, Γρηγορίου Κυδωνιῶν, Προκοπίου Ἰκονίου, Εὐθυμίου Ζήλων καί ὅλων ἐκείνων τῶν πατέρων καί ἀδελφῶν μας οἱ ὁποῖοι σφαγιάσθηκαν καί χάθηκαν κατά τή Μικρασιατική καταστροφή.
Ἐνενήντα ὀκτώ χρόνια μετά τά τραγικά γεγονότα, πού ξερρίζωσαν τόν Μικρασιατικό Ἑλληνισμό ἀπό τίς πατρογονικές ἑστίες του, ἀπό τά ἱερά χώματα τῆς Ἰωνίας καί τῶν ἄλλων περιοχῶν, ὅπου γιά αἰῶνες ἄκμαζε ὁ Ἑλληνισμός, ἀπό τά χώματα πού εἶναι ποτισμένα ἀπό τό αἷμα τῶν ἑκατομμυρίων μαρτύρων τῆς πίστεώς μας καί ἁγιασμένα ἀπό τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, μνημονεύουμε σήμερα μέ συγκίνηση τή θυσία τους καί διατηροῦμε ζωντανή στήν ψυχή μας τή μνήμη τῶν ἀλησμόνητων πατρίδων μας, τίς παραδόσεις τῶν πατέρων μας καί τόν πολιτισμό τους, πού τόσο ἄδικα καί βάναυσα χάθηκε ἀπό τούς τόπους ἐκείνους, ἀλλά δέν χάθηκε ἀπό τή μνήμη μας καί τήν καρδιά μας, γιατί δέν χάνεται ὅ,τι δέν ξεχνιέται. Καί ὁ Ἑλληνισμός δέν ξέχασε καί δέν θά ξεχάσει ποτέ, ἀλλά θά συνεχίσει νά ἀγωνίζεται, ὅπως κάνει καί σήμερα, ἔναντι ὅσων δέν ἀναγνωρίζουν οὔτε τήν ἐθνική κυριαρχία του, οὔτε τά δίκαιά του, οὔτε ἀκόμη καί τίς διεθνεῖς συνθῆκες, καί ἐποφθαλμιοῦν προκλητικά τά νησιά μας καί τήν πατρώα γῆ. Θά συνεχίσει νά ἀγωνίζεται ἑνωμένος καί θά τούς ἀντιμετωπίσει ὅλους μέ τή βοήθεια τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ Γένους μας καί τίς πρεσβεῖες τῶν ἁγίων μας, ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τῆς γενναιότητος ἀλλά καί τῆς θυσίας τῶν πατέρων μας.
