Στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στη νήσο των Κυθήρων, κατόπιν προσκλήσεως του οικείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυθήρων και Αντικυθήρων, κ. Σεραφείμ, προκειμένου να λάβει μέρος στις εορταστικές λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη πανηγύρει της Ιεράς Μονής Παναγίας Υπεραγίας Θεοτόκου Μυρτιδιωτίσσης. Η επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου είχε συγχρόνως και προσκυνηματικό χαρακτήρα, καθώς ο ίδιος τρέφει ιδιαίτερη ευλάβεια προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και ιδιαιτέρως προς την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα. Το εσπέρας της Τετάρτης, 23 Σεπτεμβρίου, ο Σεβασμιώτατος συγχοροστάτησε στον πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, στον οποίο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας, κ. Επιφάνιος. Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, ο κ. Νεκτάριος προεξήρχε της πανηγυρικής τρισαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και κήρυξε τον θείο λόγο. Στις λατρευτικές εκδηλώσεις συμμετείχε πλήθος πιστών καθώς και εκπροσώπων των τοπικών φορέων, οι οποίοι προσήλθαν από διάφορα μέρη της Ελλάδος, προκειμένου να τιμήσουν την Υπεραγία Θεοτόκο, να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης και να συμμετάσχουν στην πανήγυρη της Ιεράς Μονής.
Ο Σεβασμιώτατος ξεκίνησε την ομιλία του με τη φράση που άκουσε ο Μωυσής ενώπιον της φλεγομένης και μη κατακαιομένης βάτου, «Λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου· ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας γῆ ἁγία ἐστίν» (Ἔξ. 3, 5). Αναφέρθηκε με συγκίνηση στην παρουσία του στον αγιασμένο τόπο της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης και ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ για την ευλογία να συμμετάσχει στην πανήγυρη. Τόνισε ότι η γη των Κυθήρων έχει την ιδιαίτερη ευλογία να στεφανώνεται από την παρουσία της Παναγίας, όπως και τα άλλα Επτάνησα έχουν τους μεγάλους προστάτες τους, τον Άγιο Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα, τον Άγιο Γεράσιμο στην Κεφαλληνία και τον Άγιο Διονύσιο στη Ζάκυνθο.
Αναφερόμενος στην καιομένη και μη καταφλεγομένη βάτο, σημείωσε ότι αποτελεί προτύπωση της Παναγίας, η οποία έφερε στα σπλάχνα της το πυρ της Θεότητος και δεν καταφλέχθηκε, αλλά άλλαξε ο ρους της ιστορίας και της πορείας της ανθρωπότητας από τη φθορά και τον θάνατο. Η Παναγία έγινε η κλίμακα δι’ ης κατέβη ο Θεός και ήνωσε «τὰ πρὶν διεστῶτα». Γι’ αυτό και στις ιερές εικόνες της κρατεί το Χριστό, διότι δεν προβάλλει τον εαυτό της, αλλά τον Υιό και Θεό της. Έζησε εν ταπεινώσει και όταν κλήθηκε να συνεργήσει στο μυστήριο της σωτηρίας, αποκρίθηκε, «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1, 38). Η Παναγία είναι πρόσωπο οικείο για κάθε πιστό, ο οποίος προστρέχει σε εκείνη όπως το παιδί στη μητέρα του, εκείνη όμως πάντοτε προβάλλει το Χριστό, το Σωτήρα του κόσμου, ο οποίος παραμένει «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13, 8).
Ο κ. Νεκτάριος στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη διαφυλάξεως της ιερότητας στη ζωή του ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι όπου υπάρχει ναός και τιμώνται η Παναγία και οι Άγιοι, ο τόπος καθοσιώνεται και χαριτώνεται από τη Χάρη του Θεού. «Μη λησμονείτε», τόνισε, ότι στη σύγχρονη εποχή επιχειρείται η αποϊεροποίηση «των αγίων και των θείων και των οσίων και των ιερών του τόπου μας», η οποία περνά μέσα από τη διαφήμιση, την πληροφορία και τις σύγχρονες τεχνολογίες, προκειμένου να αποϊεροποιηθεί ό,τι είναι ιερό και όσιο για τον άνθρωπο.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη φθίνουσα πορεία της πατρίδας μας και ιδιαιτέρως στο δημογραφικό πρόβλημα, θέτοντας το ερώτημα, «Πού πορευόμαστε στα αλήθεια; Πού πορεύεται η πατρίδα μας;». Επεσήμανε ότι νέοι άνθρωποι δεν επιθυμούν να δημιουργήσουν οικογένεια ή να αποκτήσουν παιδιά, συνδέοντας το φαινόμενο και με την αποποίηση της προσωπικής ευθύνης και την επιθυμία για μία ανεύθυνη ζωή.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην τεχνολογική πρόοδο, η οποία μπορεί μεν να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο, διερωτήθηκε όμως «πόσα αφαιρεί από τη ζωή μας, από την ιστορία μας, από την αλήθεια». «Σήμερα λανσάρεται το ψέμα», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τεχνάσματα της «νέας τάξης πραγμάτων» αποβλέπουν να μαζοποιήσουν το λαό μας, να μάς αποπροσανατολίσουν και να σβήσουν ακριβώς την προσωπική σχέση που έχει ο καθένας μας με τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό.
Απέναντι στη μαζοποίηση αυτή, ο Σεβασμιώτατος προέβαλε τη μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου. Ο Θεός δημιούργησε ιδιαίτερα τον καθένα μας κατ’ εικόνα Του και έδωσε σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα του «καθ’ ὁμοίωσιν» που είναι ο αγιασμός, η σωτηρία και η θέωση.
Κατακλείοντας, συνέδεσε τον αγιασμό με την ελευθερία που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο και υπενθύμισε την αποστολική προτροπή «τῇ ἐλευθερίᾳ … στήκετε καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. 5, 1), επισημαίνοντας ότι αυτήν ακριβώς την ελευθερία και το ανθρώπινο πρόσωπο επιχειρείται σήμερα να περιορίσουν. Κάλεσε, τέλος, άρχοντες και αρχομένους, κλήρο και λαό, να αναλογισθούν την πορεία της ζωής και της πατρίδας μας και ενθυμούμενοι τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, να επιστρέψουν «σε αυτά τα μεγάλα ιδανικά, στην πίστη του Χριστού μας την Αγία και στην αγάπη της πατρίδος μας», ευχόμενος η κραταιά σκέπη της Παναγίας να σκεπάζει πάντοτε το λαό και την πατρίδα μας.
