Την Παρασκευή 12 Απριλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας.
Τις στάσεις των οίκων έψαλαν κατά σειρά ο Αρχιμ. π.Πρόδρομος Γκιρτζαλιώτης, ο Αρχιμ. π. Γρηγόριος Μάζας, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. π. Αθηναγόρας Μπίρδας και ο Σεβασμιώτατος ο οποίος στο τέλος κήρυξε και το θείο λόγο.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοῶντας. Ἀλληλούια».
Ἀπό τήν ἀρχή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, κάθε Παρασκευή, προστρέχαμε στούς ἱερούς μας ναούς καί στεκόμασταν εὐλαβικά ἐνώπιον τῆς σεπτῆς εἰκόνος τῆς κεχαριτωμένης Κόρης τῆς Ναζαρέτ, τῆς ἁγνῆς Παρθένου καί Μητέρας τοῦ Θεοῦ, γιά νά τῆς ψάλλουμε τούς Χαιρετισμούς της, γιά νά ἑνώσουμε τή φωνή μας μέ αὐτήν τῶν ἱερῶν ὑμνογράφων καί νά τῆς ἐκφράσουμε τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό μας, γιά νά τῆς ἀποδώσουμε τόν μυστικό ἀσπασμό τῆς εὐλαβείας μας, γιά νά τήν ὑμνήσουμε ἀλλά καί γιά νά τήν ἱκετεύσουμε.
Ὅλες αὐτές τίς Παρασκευές τά ἀναρίθμητα «Χαῖρε» πού τῆς ἀναπέμψαμε, ἔπλεξαν τόν στέφανο τῶν ἐγκωμίων τῆς Παναγίας μας, αὐτόν πού ἁρμόζει στήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας της, στή γλυκύτητα τῆς μητρικῆς της ἀγάπης, στό ἀπύθμενο βάθος τῆς εὐσπλαγχνίας της, στό ἄφθαστο ὕψος τῆς ἁγιότητός της.
Καί σήμερα, πέμπτη Παρασκευή τῶν Νηστειῶν, ἦρθε ἡ στιγμή γιά νά τῆς ἀποδώσουμε αὐτόν τόν στέφανο ὁλόκληρο, ψάλλοντας καί τίς τέσσερις στάσεις τῶν Χαιρετισμῶν της. Ἦρθε ἡ στιγμή νά θυμηθοῦμε τίς ἄπειρες εὐεργεσίες της πρός τό ἀνθρώπινο γένος ἀλλά καί πρός τό δικό μας εὐσεβές γένος, τό ὁποῖο ἔσωσε ἐπανειλημμένως ἀπό ἐχθρικές προσβολές, καί νά τῆς ἀποδώσουμε καί ἐμεῖς μαζί μέ τούς πατέρες μας, πού σάν σήμερα πρίν ἀπό αἰῶνες, ὄρθιοι ὁλόκληρη τή νύκτα στό ναό τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, τῆς ἀπέδιδαν τά εὐχαριστήρια γιά τή νίκη πού τούς χάρισε, τήν εὐγνωμοσύνη καί τίς εὐχαριστίες μας γιά τίς ἄπειρες δωρεές της.
Καί μαζί μέ τίς εὐχαριστίες μας, μαζί μέ τά ἐγκώμια τῶν ἱερῶν ὑμνογράφων, μέ τά ὁποῖα καταστέφουμε τή χάρη της, τῆς ἀπευθύναμε πρίν ἀπό λίγο καί μία καταληκτήρια ἱκεσία, μία ἱκεσία πού ἀφορᾶ τό παρόν καί τό μέλλον, τό δικό μας ἀλλά καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Τί τῆς ζητήσαμε; Τῆς ζητήσαμε νά μᾶς σώσει ὅλους ἀπό κάθε συμφορά καί νά λυτρώσει ἀπό τήν κόλαση ἐκείνους πού τήν ὑμνοῦν καί τήν μακαρίζουν.
«Ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοῶντας. Ἀλληλούια».
Ἄς μήν φανεῖ παράξενο ἤ ἐγωιστικό ὅτι κατακλείουμε τά ἐγκώμιά μας πρός τό ἱερό πρόσωπο τῆς πανυμνήτου Μητρός τοῦ Θεοῦ Λόγου μέ αἰτήματα. Γιατί ὅπως κάθε στοργική μητέρα ἔτσι καί ἡ Παναγία μας περιμένει τά αἰτήματά μας. Θέλει νά ἀκούσει τή φωνή μας ὄχι μόνο νά τήν ὑμνεῖ ἀλλά καί νά τήν ἱκετεύει, γιατί μέ αὐτό τόν τρόπο τῆς ἐκφράζουμε τήν ἐμπιστοσύνη μας, τῆς δείχνουμε ὅτι τήν αἰσθανόμαστε ὡς πνευματική μητέρα μας, τῆς δείχνουμε ὅτι ἀναγνωρίζουμε τή δύναμη τῆς μεσιτείας της καί τῆς πρεσβείας της στόν θρόνο τοῦ Υἱοῦ της.
Περιμένει ἡ Παναγία μας νά ἀκούσει τά αἰτήματά μας, γιατί ἡ ἀγάπη της εἶναι τόσο μεγάλη γιά μᾶς, ὥστε ἐπιθυμεῖ σφοδρά νά τήν ἐκφράσει πρός τά τέκνα της πού προσβλέπουν πρός αὐτήν καί τήν ἐπικαλοῦνται.
Περιμένει ἡ Παναγία μας νά δεχθεῖ τά αἰτήματά μας, γιατί τήν εὐχαριστεῖ νά μᾶς ἀκούει νά τήν ἱκετεύουμε ὄχι μόνο γιά μᾶς προσωπικά, ἀλλά καί γιά ὅλο τόν κόσμο, ἱκετεύοντάς την μέ τούς λόγους τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου «ἀπό πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας».
Ὅλοι γνωρίζουμε, ἀδελφοί μου, πόσους κινδύνους διατρέχουμε καθημερινά, πόσες συμφορές ἀπειλοῦν τόν καθένα μας ἀλλά καί ὅλο τόν κόσμο, συχνά ἐξαιτίας τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγωισμοῦ καί τῆς ἐλλείψεως σεβασμοῦ πρός τήν προσωπικότητα καί τήν ἀξία τοῦ ἄλλου ἀνθρώπου, ἐξαιτίας τῆς πλεονεξίας μας καί τῆς ἀδιαφορίας μας γιά τόν κόσμο μέσα στόν ὁποῖο ζοῦμε καί τό φυσικό μας περιβάλλον, καί ἀκόμη ἐξαιτίας τοῦ φθόνου του μισοκάλου διαβόλου γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
Περιμένει ὅμως ἡ Παναγία μας περισσότερο ἀπό ὅλα τά αἰτήματά μας τό αἴτημά μας γιά τή σωτηρία μας: «καί τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοῶντας ἀλληλούια». Γιατί τίποτε δέν τήν χαροποιεῖ περισσότερο καί σέ τίποτε δέν σπεύδει νά ἀνταποκριθεῖ μέ μεγαλύτερη προθυμία ἀπό ὅ,τι γιά τή σωτηρία μας.
Καί ἄν κάθε μητέρα φροντίζει καί ἀγωνιᾶ γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν της, ἡ Παναγία μας φροντίζει καί ἀγωνιᾶ γιά τό αἰώνιο μέλλον μας, γιά τή σωτηρία μας. Αὐτή εἶναι ὁ διακαής πόθος της, ἡ ἀνύστακτη μέριμνά της, ἡ διαρκής ἱκεσία της. Καί χαίρεται ὑπερβαλλόντως, ὅταν καί ἐμεῖς τῆς ζητοῦμε νά μεσιτεύει γι᾽ αὐτήν.
Ἄς μήν περιορισθοῦμε ὅμως μόνο στό νά τῆς ἐμπιστευθοῦμε αὐτό τό αἴτημά μας. Ἄς τό συνοδεύσουμε μέ τήν ὑπόσχεσή μας ὅτι δέν θά παύσουμε ποτέ νά τῆς ἐκφράζουμε τόν σεβασμό καί τήν ἀγάπη μας, ἀλλά κυρίως ἄς τό συνοδεύσουμε μέ τήν ὑπακοή μας στόν Υἱό της, γιατί ἡ ὑπακοή μας στόν Υἱό της τήν χαροποιεῖ περισσότερο καί ἀπό τά ἐγκώμιά μας στό ἱερό πρόσωπό της. Ἄς μιμηθούμεθα τό παράδειγμα τῆς ὑπακοῆς της, ὥστε νά τήν ἔχουμε μόνιμη καί σταθερή μεσίτρια καί προστάτιδά μας καί νά μᾶς ἀξιώσει μέ τή χάρη της νά ἀπολαύσουμε καί ἐμεῖς, ὅταν ὁ Θεός μᾶς καλέσει, τή χαρά τῆς ἐπουρανίου καί ἀτελευτήτου βασιλείας του.
