Τρεις Ιερές Ακολουθίες του Ακαθίστου Ύμνου στην Υπεραγία Θεοτόκο τέλεσε για μία ακόμη φορά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, αρχικά στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος στο (Ραχούτειο) Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Λαμίας, στην συνέχεια στον Ιερό Μητροπολιτικό και Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας, η οποία μεταδόθηκε από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου και διαδικτύου και τέλος στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στην Μακρακώμη.
Στο κήρυγμά του στην Μονάδα Φροντίδος Ηλικιωμένων της Ιεράς Μητροπόλεως στην Λαμία ο κ. Συμεών αναφέρθηκε στο «χάδι της Παναγίας προς τους αδύναμους, τους πτωχούς και τους ηλικιωμένους», ενώ στον Μητροπολιτικό Ναό αναφέρθηκε στο 24ο γράμμα των Οίκων προς την Υπεραγία Θεοτόκο τονίζοντας, μεταξύ των άλλων, και τα εξής:
«Ζητούμε από την Παναγία μας να δεχτεί την προσφορά μας και κυρίως την παρακαλούμε να μας γλιτώσει από κάθε συμφορά όλους μας. Ερχόμαστε και αναζητούμε σωτηρία και λύτρωση για όλους ανεξαιρέτως, αναζητούμε τη λύτρωση μας μέσα από τη λύτρωση όλων, αναζητούμε τη σωτηρία μας μέσα από τη σωτηρία όλων, αναζητούμε την ευτυχία μας μέσα από την ευτυχία όλων και είναι αλήθεια ότι αυτό το μήνυμα και αυτή η προσευχή καθίσταται καθημερινά όλο και πιο επίκαιρη. Εκεί που προσπαθούμε να ηρεμήσουμε από τη μία δοκιμασία, από τη μία είδηση, από το ένα πρόβλημα, έρχεται ένα καινούργιο να προστεθεί χωρίς να φεύγουν τα παλιά. Εκεί που προσπαθούμε να επιλύσουμε ένα πρόβλημα και πάμε να το αγγίξουμε γίνεται μία «λερναία ύδρα» η οποία γεννά και φανερώνει επιμέρους πολλά προβλήματα. Έτσι μοιάζει και ο πλανήτης μας. Εκεί που ξεπηδά μία οδύνη και μία δυσκολία, ένας πόλεμος, μία αναταραχή, μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε και να το διαχειριστούμε έρχεται κάτι καινούργιο, κάτι νέο, το οποίο αντί να φέρει χαρά ειρήνη, γαλήνη και ευτυχία, φέρνει το φόβο, την αγωνία και την ανασφάλεια. Το ίδιο πολλές φορές συμβαίνει και στην προσωπική μας ζωή. Εκεί που η ζωή μας κυλά ήρεμα, ήσυχα, ειρηνικά, έρχονται γεγονότα ως χείμαρρος να μας διαλύσου, να μας καταπνίξουν και το χειρότερο από όλα που ορθώνεται μπροστά μας, είναι ο κίνδυνος να γίνει η ζωή μας κόλαση, όχι απλώς να βρεθούμε στην κόλαση σαν ένας μελλοντικός μεταθανάτιος φόβος, αλλά σαν μία πραγματικότητα απτή και χειροπιαστή μέσα στην καθημερινότητα της ζωής μας.
Και πού αλλού μπορούμε να καταφύγουμε, πού αλλού μπορούμε να κράξουμε και να κραυγάσουμε, πού αλλού μπορούμε να αναζητήσουμε δύναμη ελπίδα και στήριξη παρά στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στο πρόσωπο της Παναγίας Μητέρας μας.
Να μην εγκλωβίσουμε όμως τα αιτήματα των προσευχών μας μόνο στο δικό μας μικρόκοσμο. Η Παναγία μας δίνει τη δυνατότητα να ανοίξουμε την καρδιά μας, να φύγουμε από τα στενά πλαίσια του προσωπικού μας χώρου ή του προσωπικού μας χρόνου. Είναι η «Χώρα του Αχωρήτου». Αυτό καλείται να γίνει και η δική μας ζωή, η δική μας προσευχή και η δική μας καρδιά. Να ανοίξει η καρδιά μας, η θλίψη στα προβλήματα και τα βάσανα να μην την κάνουν σκληρή αλλά να την μαλακώσουν, τα προβλήματα και οι δυσκολίες να μην κάνουν την καρδιά μας άκαμπτη αλλά να την κάνουν ευαίσθητη και τρυφερή. Να λιώνει η καρδιά μας, να καίγεται η καρδιά μας, να ζεματίζεται στην κυριολεξία από αγάπη για τον κάθε άνθρωπο και να ενώνουμε ο ένας με τον άλλο τις δεήσεις, τις προσευχές και τις ικεσίες μας. Έχουμε ανάγκη μιας οικουμενικής στην κυριολεξία προσευχής, μιας συμπαντικής προσευχής, να ενώσουμε τις προσευχές μας για όλους τους αδικημένους και πονεμένους ανθρώπους, να ενώσουμε τις προσευχές μας για τους εμπερίστατους, για τους φτωχούς, για τους ορφανούς, για τους μοναχικούς, για τους περιφρονημένους. Μην αφήσουμε κανέναν και τίποτα έξω από την προσευχή μας. Αυτό είναι το ωραιότερο δώρο που μπορεί να κάνει η Παναγία μας. Να ανοίξει τις καρδιές μας και αν ανοίξει τις καρδιές μας θα ανοίξει και τα μυαλά μας και αν ανοίξει τα μυαλά μας θα ανοίξει και τους ορίζοντες της ζωής μας. Μόνο τότε θα μπορούμε να έχουμε ένα ανοιχτό μέλλον σε μία ανοιχτή κοινωνία σε μία ανοιχτή προοπτική σε μία ανοιχτωσιά με πολύ φως που δεν θα την πνίγει το σκοτάδι».
Τέλος, στο κήρυγμά του ο κ. Συμεών από το Ναό του Οσίου Παϊσίου στη Μακρακώμη αναφέρθηκε στην «αγάπη και στον πόθο της Παναγίας για τον Χριστό» με την ευχή και προτροπή «αυτός ο πόθος και αυτή η αγάπη η θεομητορική να πλημμυρίσει τις καρδιές όλων μας».
