Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
 
Ὁ Προφήτης Ἰερεμίας, ὁ κήρυκας τῆς εὐσεβείας, ἐγεννήθηκε πιθανῶς κατά τό ἔτος 650 π.Χ. στήν μικρή πόλη τῆς φυλῆς Βενιαμίν Ἀναθώθ, βορειανατολικά τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀπό πατέρα ἱερέα, πού ὀνομαζόταν Χελκίας. Ἀνατράφηκε στήν ἱερατική αὐτή οἰκογένεια αὐστηρά. Ἐμελετοῦσε τούς πρό αὐτοῦ Προφῆτες Ἡσαῒα καί Ὠσηέ. Ὁ Προφήτης Ἰερεμίας εὐλογήθηκε πρίν ἀπό τή γέννησή του, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος[1]. Πράγματι, στήν ἀρχή τοῦ προφητικοῦ του βιβλίου ὁ Ἴδιος ὁ Θεός τοῦ λέγει: «Πρό τοῦ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ ἐπίσταμαί σε καί πρό τοῦ σε ἐξελθεῖν ἐκ μήτρας ἡγίακά σε, προφήτην εἰς ἔθνη τέθεικά σε»[2].
 
Νεώτατος στήν ἡλικία, περίπου 23-25 ἐτῶν, περί τό 625-627 π.Χ., καλεῖται ὑπό τοῦ Θεοῦ στό προφητικό ἀξίωμα. Ἀνταποκρί-νεται στό θέλημα τοῦ Κυρίου καί ἔτσι τό ὄνομά του (Ἰερεμίας), πού σημαίνει ὁ Θεός ἀνυψώνει ἤ καθιστᾶ, ἐκφράζει καί τήν ἀποστολή του. Κατάπληκτος ἀπό τήν τιμή αὐτή ὁ Ἰερεμίας ἀρνεῖται τήν ὑψηλή τιμητική κλήση, προβάλλοντας τίς ἀσθενεῖς νεανικές του δυνα-μεις. Ὁ Θεός ὅμως ἐνισχύει αὐτόν ὐποσχόμενος ὄχι ἀμοιβές ὑλικές καί τιμές, ἀλλά τό πολυτιμότερο ὅλων: τή βοήθειά Του. Ὁ Ἰερεμίας ὑπακούει.
 
Ὁ Προφήτης Ἰερεμίας κλήθηκε μέ ὁράματα ἤ ὁράσεις στήν προφητική ἀποστολή πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Θεός, ὁ Ὁποῑος τόν ἐνι-σχύει. Μέ τά δύο ὁράματα τῆς ράβδου ἀπό ἀμυγδαλιά καί τοῦ λέ-βητα πού βράζει οὐσιαστικά ἀπαντᾶ στόν Προφήτη ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός ἀγρυπνεῖ, γιά νά ἐκπληρωθοῦν οἱ λόγοι Του καί θά βρίσκεται μαζί του, ὥστε ὁ Προφήτης νά μή φοβεῖται νά ἀναλάβει τήν ἀπο-στολή πού τοῦ ἀναθέτει[3].
 
Σέ τέσσερεις περιόδους δυνάμεθα νά διαιρέσουμε τή δημόσια δράση του. Πρῶτον, ἐπί τοῦ βασιλέως Ἰωσίου πρό τῆς μεταρρυθμί-σεως (627-621 π.Χ.). Δεύτερον, ἐπί τοῦ βασιλέως Ἰωακείμ μέχρι τοῦ Σεδεκίου (609-598 π.Χ.). Τρίτον, ἀπί Σεδεκίου (598-586 π.Χ.), καί τέταρτον, μετά τήν ἅλωση τῆς Ἱερουσαλήμ καί τήν αἰχμαλωσία τοῦ Σεδεκίου.
 

Μετά τήν καταστροφή τοῦ βασιλείου τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ, τό βασίλειο τοῦ Ἰούδα, ὅπου εὑρισκόταν ὁ Προφήτης Ἰερε-μίας, ἐτέλει ὑπό τήν ἐπίδραση τῶν Ἀσσυρίων ὄχι μόνο πλιτικά ἀλλά καί θρησκευτικά. Ἡ πολυθεῒα τῶν Ἀσσυρίων εἶχε εἰσχωρήσει στούς Ἰουδαίους, διότι ὁ βασιλέας Μανασσῆς (693-639 π.Χ.) ἦταν ὑποτε-λής τῶν Ἀσσυρίων καί εἶχε παραδοθεῖ σέ θρησκευτικό συγκρητι-σμό[4] καί σέ εἰδωλολατρεία. Ὅσες πόλεις ὑπῆρχαν στήν Ἰουδαία, τόσοι ἦσαν καί οἱ θεοί, ὅσοι οἱ δρόμοι τῆς Ἱερουσαλήμ, τόσα θυσια-στήρια τοῦ Βαάλ[5]. Ὑπῆρχε ἡ εἰδωλατρεία τοῦ Μολώχ μέ τά ἀνθρώ-πινα θύματα[6]. Στίς αὐλές τοῦ ναοῦ ἦσαν θυσιαστήρια τῶν Ἀσσυρίων θεῶν[7] καί τό εἴδωλο τῆς Ἀστάρτης[8]. Ὁ Ἰερεμίας, ἐπί τῆς βασι-λείας τοῦ Ἰωσίου, ἀπό τοῦ ἔτους 627 π.Χ., ἐπέρχεται κατά τῆς πολυ-θεῒας κηρύσσοντας τόν Ἕνα καί Μόνο Ἀληθινό Θεό καί στηλιτεύ-οντας τή διαφθορά. Ἐκτός τῆς εἰδωλολατρείας καί ἀνηθικότητος ὁ Ἱερεμίας πολεμεῖ κατά τήν περίοδο αὐτή καί τύς ψευδοπροφῆτες, οἱ ὁποῖοι παραπλανοῦσαν τό λαό μέ ψευδεῖς προφητεῖες[9]. Ὁ Προφή-της διαιασθάνεται κάποια μεταβολή τοῦ λαοῦ, κάποια μετάνοια, διότι στήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ ὁ λαός ἀπαντᾶ: « Ἰδού, πρός Σέ ἔρχομαι»[10]. Ἡ μετάνοια ὅμως αὐτή ἦταν πρόσκαιρη λόγῳ τῆς ἀνομ-βρίας. Ὁ Προφήτης πονάει, ὑποφέρει. Περιέρχεται σέ ἀπόγνωση. Ὅμως ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ δέν ἐξαντλεῖται. Ὁ Θεός συμβουλεύει τόν Προφήτη νά ἐρευνήσει τήν ὑπό τοῦ κακοῦ τρυγηθεῖσα ἄμπελο, τόν λαό Του, μήπως βρεῖ ρόγα σταφυλιοῦ, κάποιον ἄνθρωπο εὐσε-βή, ἀτρύγητο ἀπό τό κακό. Ἔτσι τονίζεται ἡ μεγάλη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Προφήτης δέν βρίσκει δυστυχῶς καμμία ρόγα στα-φυλιοῦ ἀτρύγητη ἀπό τό κακό. Στή ἄκαρπη αὐτή προσπάθεια τοῦ Προφήτου ὁ Θεός συνιστᾶ σέ αὐτόν καί πάλι νά συνεχίσει τήν ἐργασία του, γιά νά πεισθεῖ καί ὁ ἴδιος ὁ Προφήτης γιά τό ἀδιόρθω-το τοῦ λαοῦ καί τή δίκαιη τιμωρία ου. Ὁ Θεός παρομοιάζει τόν Προφήτη πρός μεταλλουργόν πού δοκιμάζει τά μέταλλα καί φρο-ντίζει ἀπό τό μίγμα νά ἐξαγάγει τά εὐγενῆ μέταλλα, πού εἶναι ὁ χρυσός καί ὁ ἄργυρος. Μάταια, ὅμως.

Η ΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΙΕΡΕΜΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΕΡΓΟ JULIUS SCHNORR VON CAROLSFELD

Ἐδῶ τερματίζεται ἡ πρώτη περίοδος τῆς δράσεως τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου. Κατόπιν ἔρχεται ἡ κατάλυση τοῦ Ἀσσυριακοῦ βασιλείου διά τῆς πτώσεως τῆς Νινευῒ, τό ἔτος 621 π.Χ. Ὁ εὐσεβἠς βασιλέας Ἰωσίας[11], ἐπωφελούμενος ἀπό τήν κατάρρευση αὐτή, ἀνέ-λαβε πολιτική ἐξωτερικῆς ἀνεξαρτησίας καί προέβη σέ ἐσωτερικές μεταρρυθμίσεις, γιά νά ὀρθώσει τήν πίστη στόν Θεό. Ὁ Ἰερεμίας κατά τό χρονικό διάστημα 621-608 π.Χ. ἀποσύρθηκε πιθανώτατα σέ μόνωση. Χαρακτηριστικό τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς ἦταν ὅτι αὐτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον. Ὡς δέ τά εὐτραφῆ τῶν σωμάτων γυ-μνούμενα φανερωτέραν δείκνυσι τήν ἀκμήν, οὕτω καί τῶν ἠθῶν τό κάλλος, μή ἐνειλούμενον ἀπειροκάλοις φλυαρίαις, τό μεγαλοπρε-πές ἐνδείκνυται»[12].

Ο ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΙΩΣΙΑΣ
Κατά τή δεύτερη περίοδο τῆς δράσεώς του, ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ βασιλέως Ἰωακείμ[13] (609-598 π.Χ.), ὁ Προφήτης Ἰερεμίας στρέφεται κατά τῶν ἀτόπων τῆς Ἰσραηλιτικῆς θρησκείας. Ὁ μαγικός χαρακτή-ρας, τόν ὁποῖο ἀπέδιδαν οἱ Ἰουδαῖοι στό ναό καί στίς τελετές, τόν ἐνοχλοῦσε. Ἔλεγε δέ, ὅτι «ναός, ὁ ὁποῖος χρησιμεύει νά καλύπτει τά κακουργήματα εἶναι ὄχι ναός τοῦ Θεοῦ, ἀλλά σπήλαιο λη-στῶν»[14].
 
Κατά τό πρῶτο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ Ἰωακείμ, σέ κάποια μεγάλη ἑορτή, ἐμφανίζεται ὁ Προφήτης Ἰερεμίας στήν αὐλή τοῦ ναοῦ καί μέσα στό ἐνθουσιῶδες ἀπό τή θέα νοῦ ναοῦ πλῆθος, προσ-βάλλει τήν ἐσφαλμένη αὐτή πίστη, τήν ὁποία εἶχε ὁ λαός περί τοῦ ναοῦ καί κηρύσσει τήν ἐπερχόμεν καταστροφή τοῦ ναοῦ[15]. Ὅλος ὁ λαός ἐξεγείρεται καί ζητεῖ τό θάνατό του. Σώζεται μέ τήν ἐπέμβαση τοῦ Ἀχικάμ. Μεταβαίνει στό ἐργαστήριο τοῦ κεραμέως καί παρατη-ρεῖ ὅτι ὁ κεραμέας μεταπλάσσει ὅσα ἀπό τά πήλινα δοχεῖα δέν ἀρέσουν σέ αὐτόν. Ἔτσι, λέγει ὁ Προφήτης, θά κάνει ὁ Θεός σέ ἔθνη καί ἀνθρώπους, τά ὁποῖα δέν ἀρέσουν εἰς Αὐτόν. Γιά τήν ἀπο-φυγή τῆς καταστροφῆς συνιστᾶ τήν ἐσωτερική μετάνοια τοῦ ἀν-θρώπου. Ἄρχοντες καί λαός ἀντιδροῦν. Κουρασμένος ὁ Προφήτης ἀπό τούς ἄκαρπους ἀγῶνες του ζητεῖ τή μόνωση καί προβλέπων τήν ἀμετανοησία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ προλέγει τήν καταστροφή του.
 
«Ο λόγος, τον οποίον απηύθυνεν ο Κυριος προς τον Ιερεμίαν λέ-γων· Σηκω και κατέβα στο εργαστήριον του αγγειοπλάστου και εκεί θα ακούσης τους λόγους μου. Κατέβηκα στο εργαστήριον του αγγειοπλάστου και ιδού, αυτός έκαμνε την εργασίαν του μέ τους λιθίνους τροχούς. Επεσε δε το πήλινον αγγείον, το οποίον αυτός κατεσκεύαζε με τα χέρια του. Ο κεραμοποιός και πάλιν έκαμε άλλο αγγείον· το έκαμεν, όπως ήρεσεν εις αυτόν. Τότε ο Κύριος απηύ-θυνε λόγον προς εμέ και μου είπε· Μηπως και εγώ δεν ημπορώ να κάμω σας τους Ισραηλίτας, όπως έκαμεν ο κεραμεύς αυτός; Διότι, ιδού, εις τα χέρια μου σεις είσθε ώσαν τον πηλόν του κεραμέως. Εάν προαναγγείλω και αποφασίσω το τέλος ενός έθνους η ότι θα εξολοθρεύσω και θα εξαφανίσω μίαν βασιλείαν και τους πολίτας της, εάν εκείνο το έθνος επιστρέψη προς εμέ εν μετανοία, απαρνηθή δε και απομακρυνθή από όλας τας κακίας, εγώ θα αλλάξω γνώμην σχετικώς με τας θλίψεις και τιμωρίας, τας οποίας είχα σκεφθή να επιφέρω εναντίον των ανθρώπων του λαού αυτού. Εάν εξ αντι-θέτου ομιλήσω και αποφασίσω περί ενός έθνους και ενός βασιλεί-ου, ότι θα ανοικοδομηθή, θα φυτευθή και θα προοδεύση, οι δε αν-θρωποι του έθνους αυτού πράξουν πονηρά ενώπιόν μου και δεν θέλουν να ακούσουν και να υπακούσουν εις την φωνήν μου, τότε θα αλλάξω γνώμην σχετικώς με τα αγαθά, που είχα προαναγγεί-λει, ότι θα αποστείλω εις αυτούς. Και τώρα ειπέ στους ανθρώπους του βασιλείου Ιούδα και προς τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Ιδού, εγώ παρασκευάζω εναντίον σας θλίψεις και τιμωρίας, μελε-τών σχέδια εις βάρος σας. Ας απομακρυνθή, λοιπόν, ο καθένας σας από τον δρόμον των πονηριών του και πράξατε έργα καλύτερα. Εκείνοι όμως απήντησαν· Ημείς είμεθα ανδρείοι, δι’ αύτό και θα προχωρήσωμεν εις τας παραβάσεις μας, και ο καθένας από ημάς θα πράξη ο,τι ευχαριστεί την πονηράν αυτού καρδίαν. Δια τούτο αυτά λέγει ο Κυριος· Ερωτήσατε τα ειδωλολατρικά έθνη· ποιό από αυτά ήκουσε τέτοια φρικτά πράγματα, τα οποία τόσον πολύ διέ-πραξεν η θυγάτηρ μου αυτή, το έθνος Ισραήλ; Μηπως θα λείψουν ποτέ αι πηγαί ύδατος από τους βράχους η τα χιόνια από το όρος Λίβανον; Μήπως και θα παρεκκλίνη το ύδωρ του ποταμού από την φυσικήν πορείαν του, έστώ και αν βίαιος άνεμος εκσπάση εις αυτό; Ο Ισραηλιτικός όμώς λαός με ελησμόνησε, προσέφερε θυσίαν θυ-μιάματος εις τα κούφια και ψευδή είδωλα. Αυτοί που παρεκκλί-νουν εις την ειδωλολατρείαν, θα αποκάμουν και θα παραλύσουν στους δρόμους των, διότι αφήκαν τας αιωνίους οδούς, δια να τρα-πούν εις μονοπάτια, που δεν είναι καν δρόμος και δεν διέρχονται από αυτά άνθρωποι. Και το αποτέλεσμα είναι να καταντήση η χώ-ρα αυτών εις όλεθρον, αιώνιον σφύριγμα καταπλήξεως και ειρω-νείας εκ μέρους των ανθρώπων. Ολοι όσοι διέρχονται πλησίον αυ-τής θα μείνουν έκπληκτοι, θα κινούν με θλίψιν την κεφαλήν των. Ωσάν τον καυστικόν άνεμον θα τους διασκορπίσω ενώπιον των εχ-θρών των. θα παρουσιάσω ενώπιόν των την ημέραν της καταστρο-φής των»[16].
 
ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΑΙ ΒΑΡΟΥΧ

Κάποιοι ἄνθρωποι ἀποφασίζουν νά δηλητηριάσουν τόν Προ-φήτη στήν Ἀναθώθ. Συνωμοτοῦν ἐναντίον του καί συγγενεῖς του. Ὁ Ἰερεμίας ἀποδίδει τή σωτηρία του στόν Θεό. Στρέφεται κατά τῶν ἀρχόντων, τοῦ βασιλέως Ἰωακείμ καί τῶν ἀνακτόρων, τῶν ὁποίων κηρύσσει τήν καταστροφή. Ὅλος ὁ κόσμος εἶναι ἐναντίον του. Πρός στγμήν κάμπτεται, διότι νομίζει ὅτι ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ ἀπό τόν Θεό καί παραπονεῖται. Συνέρχεται ὅμως καί συνεχίζει τό ἔργο του. Στήν αὐλή τοῦ ναοῦ κηρύσσει καί πάλι τήν καταστροφή τοῦ ναοῦ[17]. Τό κήρυγμα αὐτό προκαλεῖ ἀναταραχή. Γι’ αὐτό ὁ στρατη-γός τοῦ ἱεροῦ χώρου τοῦ ναοῦ Πασχώρ τόν ραβδίζει καί τόν ρίχνει στή φυλακή. Τά κηρύγματά του γίνονται δεκτά μέ εἰρωνεῖες. Τοῦ ἀπαγορεύουν νά ἐπισκέπτεται τό ναό. Ὁ Προφήτης σκέπτεται νά ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα. Ἡ φωτιά ὅμως τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι μέσα του, δέν τόν ἀφήνει. Κατά τό τέλος τοῦ ἔτους 605 π.Χ., μετά τήν ἧττα τῶν Αἰγυπτίων στό Χαρκαμύς, ἐπειδή ὁ ἴδιος δέν ἦταν δυνατόν νά εἰσέλθει στήν αὐλη τοῦ ναοῦ, δίδει στό μαθητή του Βαρούχ νά ἀναγνώσει στό μέσον τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ προφη-τεία, διά τῆς ὁποίας ἐκηρύσσετο ἡ καταστροφή τοῦ ναοῦ[18]. Ὅλοι τότε ἐπαναστατοῦν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ Ἰερεμίας καί ὁ Βαρούχ κρύπτονται, γιά νά μή συλληφθοῦν. Ἡ προλεχθεῖσα ὅμως καταστροφή ἐπῆλθε.

Οἱ Βαβυλώνιοι κατέστησαν φόρου ὑποτελῆ τόν βασιλέα Ἰωακείμ. Αὐτός, ἐπιθυμώντας τήν ἀνεξαρτησία καί ἀφοῦ παρακινήθη-κε ἀπό ἄκριτους ἀνθρώπους, προκαλεῖ τή Βαβυλώνιο ἐκστρατεία κατά τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὁ Ναβουχοδονόσωρ[19] ἐπέρχεται κατ’ αὐτοῦ καί πολιορκεῖ τήν Ἱερουσαλήμ. Ὁ Ἰερεμίας μάταια συνιστᾶ στό βασιλέα Ἰωακείμ ὑποταγή στούς Βαβυλώνιους. Ὁ Ἰωακείμ πεθαίνει καί ἡ πόλη καταλαμβάνεται καί πολιορκεῖται. Ὁ ναός κατραστρέφεται. Ὁ ἄμεσος διάδοχος τοῦ Ἰωακείμ, ὁ Ἰωακείμ ἤ Ἰεχονίας[20], πο-ρεύεται σέ αἰχμαλωσία μέ τούς ἀξιωματούχους τῆς χώρας καί δέκα χιλιάδες ἀπό τό λαό. Ὁ βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ὁρίζει ὡς διάδοχο τοῦ Ἰεχονίου τόν Σεδεκία[21].
 
Κατά τήν τρίτη περίοδο τῆς δράσεως τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου, τό ἔτος 594 π.Χ., ἀπεσταλμένοι τῶν Ἰδουμαίων, Ἀμμωνιτῶν, Τύρου καί Σιδῶνος, παρεκάλεσαν τόν Σεδεκία νά συμμαχήσουν κατά τῶν Βαβυλωνίων. Οἱ ψευδοπροφῆτες κηρύσσουν, ὅτι τά διαρπαγέντα ἱερά σκεύη τοῦ ναοῦ θά ἐπιστραφοῦν. Ὁ Ἰερεμίας ἀντιτίθεται καί συμβολικά θέτει ζυγό στόν τράχηλό του, γιά νά δηλώσει, ὅτι θά εἶναι δοῦλοι τοῦ Ναβουχοδονόσορος. Ὁ ψευδοπροφήτης Ἀνανίας σπάζει τόν ἐπί τραχήλου ζυγό τοῦ Ἱερεμίου, γιά νά τονίσει τήν ἀπο- τίναξη τοῦ ζυγοῦ τῶν Βαβυλωνίων. Ὁ Ἰερεμίας ἀπαντᾶ: «Ἔσπασες ξύλινους ζυγούς; Σιδερένιους θά θέσει ὁ Θεός στόν τράχηλό σας»[22].
 

Ὁ Σεδεκίας ἐτήρησε συνετή πολιτική πρός τούς ἀπεσταλμέ-νους τῶν ἄλλων περιοχῶν καί ἐνέκρινε τή γνώμη τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου.

Ο ΦΑΡΑΩ ΟΥΑΦΡΗΣ
Ὅμως, κατά τό ἔτος 588 π.Χ., ὁ φαραώ τῆς Αἰγύπτου Οὐάφρης[23] ἐπαναστατεῖ κατά τῶν Βαβυλωνίων. Τό φρόνημα τῶν Ἰου-δαίων ἀναπτεροῦται καί λαμβάνουν καί αὐτοί μέρος στήν ἐπανά-σταση αὐτή. Ὁ Ἰερεμίας τούς ἀποτρέπει νά μή συμμαχήσουν μέ τούς Αἰγυπτίους κατά τῶν Βαβυλωνίων. Οἱ Ἰουδαῖοι δέν ὑπακούουν καί ἐπαναστατοῦν. Ὁ Ἰερεμίας ἐπιμένει ὅτι ἡ πόλη τῶν Ἱεροσολύμων θά καταστραφεῖ. Οἱ ἄρχοντες ἔριξαν αὐτόν σέ λάκκο βορβορώδη, διότι μέ τόν τρόπο πού ὁ Προφήτης ὁμιλοῦσε παρέλυε τά χέρια τῶν πολεμιστῶν. Μέ τήν ἐπέμβαση ὅμως τοῦ Ἀβδεμέλεχ ἀποσύρεται ἀπό τό λάκκο. Ἡ πόλη τῶν Ἱεροσολύμων καταλαμβάνεται καί ὁ βασι-λέας Σεδεκίας συλλαμβάνεται, τυφλώνεται καί ὁδηγεῖται στή Βαβυλώνα. Ἡ πόλη παραδίδεται στίς φλόγες.
 
Ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀφηγεῖται τά γεγονότα τῆς καταστροφῆς τῆς Ἱερουσαλήμ ὡς ἑξῆς:
 
«Και στον πέμπτο μήνα, την έβδομη ημέρα του μήνα, του 19ου χρόνου της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα, του βασιλιά της Βαβυλώνας, ήρθε στην Ιερουσαλήμ ο Νεβουζαραδάν, ο αρχι-σωματοφύλακας, ο δούλος του βασιλιά της Βαβυλώνας. Και κατέ-καψε τον οίκο του Κυρίου, και το παλάτι του βασιλιά, και όλα τα σπίτια της Ιερουσαλήμ, και κάθε μεγάλο σπίτι το κατέκαψε με φω-τιά. Και ολόκληρος ο στρατός των Χαλδαίων, που ήταν μαζί με τον αρχισωματοφύλακα, καταγκρέμισε τα τείχη της Ιερουσαλήμ, ολό-γυρα. Και το υπόλοιπο του λαού, που είχε απομείνει στην πόλη, κι εκείνους που έφυγαν, οι οποίοι είχαν καταφύγει στον βασιλιά της Βαβυλώνας, και εκείνο το τμήμα που εναπέμεινε από το πλήθος, ο Νεβουζαραδάν, ο αρχισωματοφύλακας, το μετοίκισε. Από τους φτωχούς της γης, όμως, ο αρχισωματοφύλακας άφησε, για αμπε-λουργούς και γεωργούς»[24], συνιστώντας την Τρίτη Μετοικεσία στη Βαβυλώνα, του λαού της Ιερουσαλήμ».
 
«Και τους χάλκινους στύλους, που ήσαν στον οίκο τού Κυρίου, και τις βάσεις, και τη χάλκινη θάλασσα, που ήταν στον οίκο του Κυ-ρίου, οι Χαλδαίοι την κατέκοψαν, και μετακόμισαν τον χαλκό τους στη Βαβυλώνα. Και πήραν τα καζάνια, και τα φτυάρια, και τα λυχνοψάλιδα, και τα θυμιατήρια, και όλα τα χάλκινα σκεύη, με τα οποία γινόταν η υπηρεσία. Ακόμα, ο αρχισωματοφύλακας πήρε και τα πυροδοχεία, και τις φιάλες, ό,τι ήταν χρυσό, και ό,τι ήταν ασημένιο: τους δύο στύλους, τη μία θάλασσα, και τις βάσεις που ο Σολομώντας είχε κάνει για τον οίκο του Κυρίου. Ο χαλκός όλων αυτών των σκευών ήταν αζύγιστος. Τό ύψος του ενός στύλου ήταν 18 πήχες, και το κιονόκρανο που ήταν επάνω του, το χάλκινο. Και το ύψος του κιονόκρανου ήταν τρεις πήχες. Και το διχτυωτό, και τα ρόδια επάνω στο κιονόκρανο, ολόγυρα, όλα ήσαν χάλκινα. Τα ίδια είχε και ο δεύτερος στύλος, μαζί με το διχτυωτό. Και ο αρχι-σωματοφύλακας πήρε τον Σεραΐα, τον πρώτο ιερέα, και τον Σοφο-νία, τον δεύτερο ιερέα, και τους τρεις θυρωρούς. Και από την πόλη πήρε έναν ευνούχο, που ήταν επιστάτης στους άνδρες των πολεμι-στών, και πέντε άνδρες από τους παριστάμενους μπροστά στον βασιλιά, που είχαν βρεθεί στην πόλη, και τον γραμματέα, τον άρ-χοντα των στρατευμάτων, που έκανε τη στρατολογία του λαού της γης, και 60 άνδρες από τον λαό τής γης, που είχαν βρεθεί στην πό-λη. Και αφού ο Νεβουζαραδάν, ο αρχισωματοφύλακας, τους πήρε, τους έφερε στον βασιλιά τής Βαβυλώνας, στη Ριβλά. Και ο βασιλιάς της Βαβυλώνας τους πάταξε, και τους θανάτωσε, στη Ριβλά, στη γη Αιμάθ. Έτσι μετοικίστηκε ο Ιούδας από τη γη του»[25].
 
Ο ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΩΡ ΣΚΟΤΏΝΕΙ ΤΟΥΣ ΥΙΟΥΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΣΕΔΕΚΙΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΕΩΣ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΤΟΥ ΤΟΝ ΙΔΙΟ François Xavier Fabre

Κατά τήν τέταρτη περίοδο τῆς δράσεώς του ὁ Ἰερεμίας, μετά τήν ἅλωση τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀποφασίζει νά διαμείνει πλησίον τοῦ Γοδολίου, τόν ὁποῖο ὁ βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ἐγκαθιστᾶ κυβερνήτη τῆς Ἰουδαίας. Μετά ἀπό λίγο ὅμως ὁ Γοδολίας δολοφονεῖ-ται καί ὁ Ἰουδαϊκός λαός, φοβούμενος τήν τιμωρία ἀπό τούς Βαβυ-λωνίους, ἀποφασίζει νά ἀπέλθει στήν Αἴγυπτο παρά τή γνώμη τοῦ Ἰερεμίου καί τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Χωρίς τή θέλησή του παίρνουν μαζί τους καί τόν Ἰερεμία, ὁ ὁποῖος καί στήν Αἴγυπτο κηρύττει. Προλέγει τήν εἰσβολή τοῦ Ναβουχοδονόσορος, ἡ ὁποία καί ἔγινε. Ἐκεῖ οἱ Ἰουδαῖοι περιπίπτουν σέ εἰδωλολατρία. Ὁ Προφήτης ἐπέρ-χεται καί πάλι κατ’ αὐτῶν. Ἐκεῖνοι ὅμως δέν ὑπακούουν καί ὁ Προ-φήτης προλέγει τήν καταστροφή αὐτῶν. Τό κήρυγμά του γινόταν ἀντικείμενο γέλωτος καί ὀνειδισμοῦ. Ὁ Προφήτης φέρει πάντοτε τόν ὀνειδισμό τοῦ Θεοῦ[26]. Ὁ Ἰερεμίας παραπονεῖται ὅτι ἔγινε «ὁ ἄν-θρωπος τῆς ἔριδος καί τῆς διαμάχης σέ ὅλο τόν κόσμο».

 
Ὁ Προφήτης Ἰερεμίας λιθοβολήθηκε ἀπό τούς συμπατριῶτες του στήν πόλη Τάφνα τῆς Αἰγύπτου[27] ἤ ἀπήχθη μετά τοῦ Βαρούχ αἰχμάλωτος ὑπό τοῦ βασιλέως Ναβουχοδονόσορος σέ κάποια εἰσβολή του στήν Αἴγυπτο, τό ἔτος 568 π.Χ., ὡς λέγει κάποια Ραββινική παράδοση[28].
 
Ἡ Σύναξη αὐτοῦ ἐτελεῖτο στό ναό τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, πού ἦταν κοντά στή Μεγάλη Ἐκκλησία.
 
Τό βιβλίο τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου στήν Παλαιά Διαθήκη δέν παρουσιάζει μόνο ὑψηλές θρησκευτικές ἰδέες, ἀλλά κυρίως μία ζωη-ρή θρησκευτική προσωπικότητα, διότι ὁ Ἰερεμίας δέν ἐκήρυττε μό-νο, ἀλλά ζοῦσε τή διδασκαλία αὐτή μέ τόση ἐπιμονή, ὥστε ὄχι μόνο ὁ θάνατός του ὑπῆρξε μαρτυρικός, ἀλλά καί ὁλόκληρη ἡ ζωή του ἦταν ἕνα διαρκές μαρτύριο.
 
Ἡ διδασκαλία τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου ἀφοροῦσε α) τόν ἄν-θρωπο, β) τόν Θεό καί γ) τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Κέντρο καί τῶν τριῶν αὐτῶν εἶναι ἡ καρδιά, ἡ βάση τῆς προσωπικότητος τοῦ ἀνθρώπου.
 
Στήν ἑλληνική μετάφραση τῶν Ἑβδομήκονα (Ο΄) τό ἔργο τοῦ Προφήτου Ἰερεμίου κατατάσσεται μετά τό βιβλίο τοῦ Προφήτου Ἠσαΐα, στήν ὁμάδα «Προφητικά Βιβλία» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στήν ἴδια θέση κατατάσσεται καί στήν Ἑβραϊκή Βίβλο· στήν ὑπο-ομάδα «Μεταγενέστεροι Προφῆτες» τῆς ὁμάδας «Προφῆτες».
 
Διάγραμμα τοῦ περιεχομένου:
 
Ἐπιγραφή: 1, 1-3.
 
Λόγοι κατά τοῦ βαοιλείου τοῦ Ἰούδα καί τῆς Ἱερουσαλήμ 1,4-25,14.
 
1,4-6,30: Κατά τήν ἐποχή τοῦ Ἰωσία.
 
7,1-20,18: Κατά τήν ἐποχή τοῦ Ἰωακείμ.
 
21,1-25,14: Μετά τήν ἐποχή τᾶν Ἰωακείμ.
 
Λόγοι κατά τῶν λαῶν: 25,15-38.
 
Ἐξαγγελίες σωτηρίας: 26,1-35,19.
 
Τό δεινά του Ἱερεμία: 36,1-45,5.
 
Λόγοι κατά τῶν λαῶν: 46,1-51,64.
 

Ἡ πτώση τῆς Ἱερουσαλήμ: 52,1-34.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Τό βιβλίο «Θρῆνοι» ὀφείλει τόν τίτλο του στό περιεχόμενό του, πού συνιστᾶ μία συλλογή θρηνωδῶν ἀοράτων γιά τήν κατά-στροφή τῆς Ἱερουσαλήμ ἀπό τούς Βαβυλωνίους. Στό ἑβραϊκό πρω-τότυπο τό βιβλίο ἐπιγράφεται «Εϊχάχ» ( Ὦ, Πῶς!) ἀπό τήν πρώτη λέξη τῶν ἀσμάτων. Στήν ἑλληνική μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄) τό ἔργο κατατάσσεται στά «Προφητικά Βιβλία» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπειδή ἑρμηνεύει τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ μέ βάση τήν προφητική διδασκαλία (Ἰερεμίας) ὡς συνέπεια τῆς ἀποστα-σίας τοῦ λαοῦ ἀπό τόν Θεό. Στήν Ἑβραϊκή Βίβλο τό ἔργο κατατάσ-σεται στήν τρίτη ὁμάδα βιβλίων, τά «Ἁγιόγραφα».

Ο ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΘΡΗΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, 1660, ΡΕΜΠΡΑΝΤ
Στό βιβλίο περιέχονται πέντε θρηνώδη ἄσματα, στά ὁποῖα περιγρά-φεται ἡ οἰκτρή κατάσταση πού δημιουργήθηκε στή χώρα καί στήν Ἱερουσαλήμ μετά τή βαβυλωνιακή κατάκτηση. Ὁ ποιητής διερωτᾶ-ται γιά τό λόγο αὐτῆς τῆς ἀπερίγραπτης καταστροφῆς, γιά νά δια-πιστώσει ὅτι δέν εὐθύνεται ὁ Θεός γι’ αὐτήν ἀλλά ἡ ἁμαρτία τοῦ λαοῦ. Παρά τήν ἀπόγνωσή του ὅμως ἀπό τό μέγεθος τῶν δεινῶν, δέν παύει νά ἐμπιστεύεται στή θεία μακροθυμία καί εὐσπλαχνία καί νά ἐλπίζει ὅτι ὁ Θεός καί πάλι θά βοηθήσει καί θά σώσει τόν λαό Του.
 
Διάγραμμα τοῦ περιεχομένου:
 
1ος θρῆνος: 1,1-22.
 
2ος θρῆνος: 2,1-22.
 
3ος θρῆνος: 3,1-66.
 
4ος θρῆνος: 4,1-22.
 
5ος θρῆνος: 5,1-22.
 
 
Μέ τόν τίτλο «Ἐπιστολή Ἰερεμίου» παρατίθεται ἀπό τήν ἑλ-ληνική μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα (Ο΄), μετά τό βιβλίο «Θρῆ-νοι», μία σύντομη ἀπολογητική πραγματεία κατά τῶν εἰδώλων. Τό ἔργο ἀνάγεται σέ κάποιο ἑβραϊκό πρωτότυπο, τό ὁποῖο ὅμως χά-θηκε. Στή λατινική μετάφραση τῆς Βίβλου (Βουλγάτα) βρίσκεται ἐν-σωματωμένο ὡς 6ο κεφάλαιο στό βιβλίο «Βαρούχ». Σύμφωνα μέ τό περιεχόμενό της, ἡ Ἐπιστολή γράφεται μέ σκοπό νά προφυλάξει τούς ἐξόριστους στή Βαβυλώνα Ἰουδαίους ἀπό τήν εἰδωλολατρία, τονίζοντας μέ σκωπτική διάθεση τήν ἀδυναμία τῶν εἰδώλων νά βοηθήσουν μέ ὁποιονδήποτε τρόπο τούς ἀνθρώπους.
 
Διάγραμμα τοῦ περιεχομένου:
Ἡ ἀδυναμία τῶν εἰδώλων γιά βοήθεια: στ. 1-40.
Ἡ ἀνοησία τῆς εἰδωλολατρίας: στ. 41 -73.
 
[1] Ἁγίου Ἱερωνύμου, Epistola XXIV, 2 Ad Marcellam, sστό Labourt J., St. Jérôme Lettres, τόμος ΙΙ, σελ. 11.
[2] Ἰερεμ. 1, «Κύριε, σὺ πρὸ τοῦ πλασθῆναι προέγνως, Ἱερεμίαν τὸν ἔνδοξον, καὶ πρὸ τοῦ τεχθῆναι ἐκ μήτρας, ὑποφήτην καθηγίασας, ὡς προειδὼς ἀληθῶς, τῆς γνώμης τὸ ἐλεύθερον», Στιχηρό Ἑσπερινοῦ ἑορτῆς. «Σὺ προκαθηγίασας, τὸν ὑποφήτην σου Δέ-σποτα, πρὸ τοκετοῦ, καὶ τοῖς πλανωμένοις, ὁδηγὸν ἐξαπέστειλας», Ὠδή γ΄ Ὄρθρου ἑορτῆς.
[3] Βλ. Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ Δανιήλ «Ὁ Κύριος ὤφθη»,
ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα 2018, σελ. 32-38,
[4] Βασιλ. Δ΄, κεφ. 21. Β΄ Παραλ., κεφ. 33.
[5] Ἰερεμ. 2, 28.
[6] Ἰερεμ. 2, 23. 3, 24.
[7] Δ΄ Βασιλ. 23, 12.
[8] ΄ Βασιλ. 23, 13.
[9] Ἰερεμ. 5, 31. 6, 13.
[10] Ἰερεμ. 3, 22.
[11] 640-609 π.Χ. Υἱός τοῦ Ἀμών. Το ὄνομά του σημαίνει «παράγω ἤ δίνω», ἀλλά καί «Κύριος» ἤ «ὁ Κύριος διατηρεῖ», βλ. I. K. Handy, « Josiah» , EBD, σελ. 741. Β. Βέλλα, Χρονολογικοί Πίνακες, σελ. 38.
[12] Κλήμεντος Ἀλεξανδρέως, Παιδαγωγός Β΄, Β.Ε.Π. 7, 181.
[13] Οἱ Αἰγύπτιοι ἐγκατέστησαν ὡς βασιλέα τῆς Ἰουδαίας τόν υἱό τοῦ Ἰωσίου Ἐλιακίμ, τόν ὁποῖο μετονόμασαν σέ Ἰωακείμ (609-598 π.Χ.), Β. Βέλλα, Χρονολογικοί Πίνακες, σελ. 41. Τό ὄνομά του σημαίνει «ὁ Κύριος ἀνυψώθηκε».
[14] Ἰερεμ. 7, 11.
[15] Ἰερεμ. 33, 1.
[16] Ἰερεμ.18
[17] Ἰερεμ. 19, 15.
[18] Ἰερεμ. 43, 9.
[19] Ναβουχοδονόσωρ (Νεβουκαδνεζάρ). Ἀπὸ τῆς μέσης τοῦ ιγ΄ αἰῶνος π. Χ. ἦρχον Ἀσσύριοι ἡγεμόνες ἐπὶ τῶν ἐν Βαβυλῶνι Χαλδαίων, Ναβονάσσαρ τις μνημονεύεται ὡς διατελέσας ἡγεμὼν, ὁ ἐπιχειρήσας ν’ ἀποσείσῃ τὸν ξένον ζυγὸν περὶ τὸ ἔτος 747 π. Χ., ὅτε ἄρχεται νέα χρονολογικὴ ἀρίθμησις ἐν Βαβυλῶνι, ἡ λεγομένη ἐποχὴ τοῦ Ναβονάσ-σαρ, ἀρχομένη ἀπὸ τῆς 1 4 (26) Φεβρ. 747 π. Χ. καὶ ὑπολογιζομένη οὐχὶ πλέον κατὰ τὸ σταθερὸν σεληνιακὸν ἔτος, ἀλλὰ κατὰ τὸ κινητὸν ἡλιακόν. Ἀφ’ οὗ ἡ Μηδία ἀπεσπά-σθη τῆς Ἀσσυρίας, ἐπροσπάθησε καὶ ὁ Μεροδὰχ Βαλαδὰν νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν Βαβυ-λῶνα· ἀλλὰ μετὰ πέντε ἔτη, 704 – 699, κατεστάλη ἡ ἐπανάστασις. Ναβουπολασὰρ ὅμως, ὁ διοικητὴς τῆς Βαβυλῶνος, ἐν 625-604 συμπράττοντα ἔχων καὶ τὸν υἱόν του Νεβου-καδνεζὰρ (τὸν Ναβουχοδονόσορα), συνενωθεὶς καὶ μετὰ Κυαξάρους καὶ τῶν Μήδων τῷ 606, κατέστρεψε τὴν Νινευῒ, καὶ ἐκυρίευσε τὸ Ἀσσυριακὸν κράτος εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Τίγριδος, καὶ ἔστρεψε πρὸς δυσμὰς τὰς κατακτητικάς του ἐπιχειρήσεις. Ὁ Ναβουχοδο-νόσωρ ἐνίκησε τὸν Νεχὼ, ὅστις, νικήσας τὴν Συρίαν, εἶχε προβῆ μέχρι τοῦ Εὐφράτου, τῷ 604, καὶ ἀναλαβὼν τὰς ἡνίας τῆς κυβερνήσεως, συνεπλήρωσε, 604 – 561, τὴν ὅλην κατάκτησιν τῆς Συρίας. Μετὰ δύο δ’ ἐκστρατείας, τῷ 600 καί τῷ 597, ἐκυρίευσε τὴν Ἱερουσαλὴμ, καὶ κατέστρεψε, τῷ 586, τὸ κράτος τῶν Ἰουδαίων. Συμπίπτει δὲ πιθανῶς ὁ τελευταῖος κατὰ τῶν Ἰουδαίων πόλεμος μετὰ τῆς πολιορκίας τῆς Τύρου, ἣν πα-ρέτεινε 13 ἔτη, χωρὶς νὰ κατορθώσῃ νὰ καταβάλῃ τὸν βασιλέα Ἰθοβὰλ καὶ τοὺς μαχίμους κατοίκους τῆς ὀχυρᾶς πόλεως, καὶ μόνον διὰ συνθήκης ἀνεγνώρισαν οἱ Τύ-ριοι τὴν κυριαρχίαν του. Μνημονεύονται δὲ καὶ ἄλλαι κατακτήσεις αὐτοῦ, τῆς Αἰγύ-πτου, τῆς Ἰβηρίας καὶ ἑτέρων χωρῶν, ἀλλ’ εἰσὶν ἀμφίβολοι καὶ μᾶλλον μυθώδεις τὸν χαρακτῆρα. Καταθεὶς δὲ τὰ τρόπαιά του εἰς τὸν ναὸν τοῦ Βαὰλ ὠχύρωσε τὴν Βαβυ-λῶνα, ἐκτείνας αὐτὴν, τὴν ἐκαλλώπισε διὰ μεγαλοπρεπῶν οἰκοδομῶν ὡς ἐν ἄλλοις μνημονεύονται οἱ κρεμαστοὶ κῆποι, καὶ τὴν χώραν ἠγωνίσθη νὰ ὑψώσῃ καί ἀναπτύξῃ διὰ πολιτισμοῦ καὶ ἐμπορίου, καὶ διὰ κατασκευῆς διωρύγων καὶ ἄλλων ἔργων ὑδραυλικῶν. Τὴν σύζυγον αὐτοῦ καλεῖ ὁ Ἡρόδοτος Νίτοκριν (Α, 184-188), ἀλλὰ φαί-νεται ὅτι ἦν αὐτὴ ἡ ὑπ’ ἄλλων Ἄνυτις καλουμένη, θυγάτηρ τοῦ Κυαξάρους, βασιλέως τῆς Μηδίας, ἤτις καὶ πιθανῶς ἀντικατέστησεν ἐπί τινα ἔτη εἰς τὴν ἀρχὴν τὸν Ναβου-χοδονόσορα, παραφρονήσαντα. Οἱ διάδοχοι τοῦ Ναβουχοδονόσορος δὲν ἦσαν ἐφά-μιλλοι αὐτοῦ κατὰ τὴν δραστηριότητα. Ὁ υἱὸς αὐτοῦ Ἔνιλ Μεροδὰχ 561-559, ἐφονεύ-θη ὑπὸ τοῦ κηδεστοῦ του Νεριγλισσὰρ (559-555)· τούτου δὲ τὸν υἱὸν Λαβοσοαρχὰδ, ἐθανάτωσαν συνωμόται, καὶ τοῦτον διεδέχθη εἰς τὸν θρόνον ὁ Λαβονέτος καθ’ Ἡρό-δοτον, ὀρθῶς δὲ Ναβονέδος κατ’ ἐπιγραφὰς, ὑποταγεὶς τῷ 538 εἰς τὸν Κῦρον, ἐξ οὗ τὸ κράτος αὐτοῦ ἐγένετο περσικὴ ἐπαρχία.
[20] 597 π.Χ., Β. Βέλλα, Χρονολογικοί Πίνακες, σελ. 42. Τό ὄνομά του σημαίνει «ὁ Κύ-ριος ἐγκαταστάθηκε» ἤ «ἄφησε τον Κύριο να ἐγκατασταθεῖ», J. M. Berridge, « Jehoi-achim», ABD, τόμ. ΙΙΙ, σελ. 661
[21] 597-587 π.Χ., θεῖος τοῦ Ἰωακείμ. Β. Βέλλα, Χρονολογικοί Πίνακες, σελ. 42. Τό ὄνομά του σημαίνει «ὁ Κύριος εἶναι δικαιοσύνη», R. Althann, «Zedekiah», ΑΒD, τόμ. VI, σελ. 1068.
[22] Ἰερεμ. 35.
[23] Υἱός καί διάδοχος τοῦ Ψαμμήτιχου Β΄. Τό ὄνομά του ἀναφέρεται ἀπό τον Ἡρόδοτο
ΙΙ, 161) καί τόν Διόδωρο τόν Σικελιώτη (Ι, 68). Ἦταν ὁ 4ος Φαραώ τῆς 26ης δυναστεί-ας τῆς Αἰγύπτου ἀπό τό 589 π.Χ. ὥς τό 570 π.Χ.
[24] Β΄ Βασιλέων 25, 8-12.
[25] Β΄ Βασιλέων 25, 13-22.
[26] Ἰερεμ.15,15
[27] Ψευδεπιφανίου, P.G. 43, 400. «Ψυχαὶ λιθώδεις καὶ ξέναι θείου φόβου, λίθοις ἀνεῖ-λον θεῖον Ἰερεμίαν», Στίχοι Συναξαρίου ἑορτῆς.
[28] «Ὁ ἄνομος λαός, σὲ τὸν νόμους δικαίους, κρατύνοντα σοφέ, ὑποβάλλει βορβόρῳ, ὀσμὴν θείας γνώσεως, μὴ βουλόμενος δέξασθαι, ὃν ἐθρήνησας, ὑπὸ βαρβάρων ἀθέων, ἀπαγόμενον, αἰχμαλωσίᾳ βιαίᾳ, Προφῆτα μακάριε», Κάθισμα ἑορτῆς.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Ο εορτασμός πάντων των εν Βοιωτίᾳ διαλαμψάντων Αγίων

Την Μνήμη πάντων των εν Βοιωτίᾳ διαλαμψάντων Αγίων τίμησε σήμερα 30 Μαΐου 2020 η Τοπική μας Εκκλησία στο Ιερό Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο των Βοιωτών Αγίων...

Φθιώτιδος Συμεών: «Τα δάνεια κάθε μορφής έβλαψαν αυτόν τον τόπο»

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ. Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και ιεροπρέπεια εορτάσθηκε το Σάββατο 30 Μαΐου, στην Ιερά Μητρόπολή μας η σεβάσμιος μνήμη της Συνάξεως πάντων...

Εκλογή και Ενθρόνιση Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίου Κοσμά Αρναίας

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.  Ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίου Κοσμᾶ Ἀρναίας ἱδρύθηκε τό 1999 ἀπό τόν μακαριστό Ἱερισσοῦ Νικόδημο, ξεκίνησε νά λειτουργεῖ ἀπό τό 2001...

Επιτελώντας το ετήσιο προσκύνημα του στη Μακρόνησο

Επιτελώντας το ετήσιο προσκύνημά του στη Μακρόνησο, ο Σεβασμιώτατος κ. Δωρόθεος Β’ μετέβη σήμερα στο ιστορικό νησί και ιερούργησε στον εκεί Ιερό Ναό του...

Συναξάρι 31ης Μαῒου – Κυριακή Ζ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα, τῶν Ἁγίων Πατέρων

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος † Τῇ ἡμέρᾳ αὐτῇ, Κυριακῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, μνήμη τῶν ἁγίων 318 θεοφόρων Πατέρων τῆς...

Βρεσθένης: «Αγαπάμε υπερβαλλόντως τον λαό του Θεού»

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ. Όπως κάθε χρόνο, την παραμονή της αποδόσεως του Πάσχα έγινε βραδινή ακολουθία, στον ιερό ναό Αγίας Μαρίνης Ηλιουπόλεως. Από τις 20:30...

Μνημόσυνο υπέρ των αοιδίμων υπερασπιστών της Βασιλίδος των πόλεων στην Καστοριά

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Καστοριάς τελέστηκε σήμερα, 29 Μαΐου 2020, Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, στο τέλος της οποίας...

«Προσέχετε τους αιρετικούς»

Αποστολικά Μηνύματα 31/5/2020 Κυριακή Εβδόμη, των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου «Προσέχετε τους αιρετικούς» Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη Αδελφοί μου. Σήμερα είναι η Κυριακή...

«Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις» (Ἰωάν. 17,6)

Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Τὴν λεγομένην Ἀρχιερατικὴν προσευχὴν τοῦ Κυρίου μας, τὴν ὁποίαν βαθύτατα συγκινημένος ἀπηύθυνε κατὰ τὴν Μεγάλην Πέμπτην πρὸς τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα Του,...

Εορτάστηκε η μετακομιδή των Λειψάνων του Αγ. Λουκά του Ιατρού στην Ι.Μ. Δοβράς

Το διήμερο 28 και 29 Μαΐου, όπως κάθε χρόνο, πανηγύρισε ο υπό ανέγερση Ιερός Ναός του Αγίου Λουκά Αρχιεπ. Συμφερουπόλεως του Ιατρού στην Ιερά Μονή...
video

Για το εμβόλιο μιλάει ο Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης

Για το εμβόλιο μιλάει ο Γέροντας Νεκτάριος. Τι είναι αυτό το εμβόλιο και ποιος είναι υπεύθυνος στο να γίνει υποχρεωτικό; Πότε θα είναι έτοιμο...

Ο Παλαιοχριστιανικός Ναός της Νάξου Παναγιά η Δροσιανή

Η Νάξος είναι κατάσπαρτη από Eκκλησίες, παλαιοχριστιανικές βασιλικές, Εκκλησίες με ανεικονικό διάκοσμο, τοιχογραφημένες βυζαντινές Εκκλησίες έχει επισημάνει η αρχαιολογική έρευνα περισσότερες από ό,τι σε...

Ἀνησυχίες γιὰ τὴν νέα ὀδυνηρὴ ἔκπληξη σχετικὰ μὲ τὴν Ναυτικὴ συνεργασία Ἀλβανίας – Τουρκίας

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης  κύριος ΑΝΔΡΕΑΣ, ἔκανε τίς ἀκόλουθεςδηλώσεις: «Ἐδοκίμασα ὀδυνηρή ἔκπληξη, διαβάζοντας σέ σοβαρή ἡμερήσια ἀθηναϊκή ἐφημερίδα, ὅτι “ἡ Ἀλβανία εἶναι σχεδόν...

Συναξάρι 30ῆς Μαῒου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος † Μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἐμμελείας. Ἡ Ὁσία Ἐμμέλεια καταγόταν ἀπο εὐσεβῆ οἰκογένεια τῆς Καισάρειας τῆς...

Φθιώτιδος: «Μονάχα με την δύναμη και την Χάρη των Αγίων μας μπορούμε να προχωρήσουμε με ασφάλεια στη ζωή μας»

Στο όμορφο, ακριτικό και ιστορικό χωριό Ανάβρα Αλμυρού Ν. Μαγνησίας (Γούρα), το οποίο αποτελεί και το τελευταίο χωριό της Μητροπόλεως μας στα όρια με...