Aν δώσουμε, αγαπητοί αναγνώστες, προσοχή στο συναξάρι του Όρθρου, θα ακούσουμε να λέγεται πως οι Άγιοι «τελειούνται». Τι σημαίνει όμως αυτό; Δηλαδή οι Άγιοι είτε ειρηνικά, είτε μαρτυρικά πεθαίνουν; Και τι είδους θάνατος είναι αυτός;
Όταν ομιλούμε σχετικά με το τέλος ενός Αγίου, δεν εννοούμε σε καμία περίπτωση την εξαφάνιση του. Τέλος σημαίνει σκοπός, οι Άγιοι, λοιπόν τελειώνονται με την ολοκλήρωση του σκοπού της ζωής, ο οποίος δεν είναι άλλος από τη θέωση. Είτε εν ειρήνη, είτε εν πυρί, είτε εν ξίφει, οι Άγιοι δεν νεκρώνονται, αφού ήδη σε αυτόν εδώ τον κόσμο εκούσια νέκρωσαν κάθε υλική δέσμευση ούτως ώστε ο φυσικός θάνατος να μην είναι συνάμα και πνευματικός αλλά η μετάβαση στην όντως Ζωή. Ζουν πλέον ως του Ουρανού πολίτες.
Για το λόγο αυτό, η μνήμη ενός Αγίου δεν αποτελεί για εμάς πένθος, αλλά εορτή και πανήγυρη. Εορτάζουμε την ημέρα της κοίμησης του Αγίου και όχι την γενέθλιο ημέρα, σε αντίθεση με εμάς που o εγωισμός μας κάνει να πανηγυρίζουμε τα γενέθλια μας, λες κι είμαστε κάτι το ιδιαίτερο που όλος κόσμος πρέπει να ξέρει και να θαυμάζει. Χαιρόμαστε που οι άνθρωποι αυτοί, που σε τίποτε δε διαφέρουν από εμάς δοξάζονται τώρα από το Θεό, αφού πρώτα αυτοί με τη ζωή τους δόξασαν τον Πλάστη των όλων.
Κανείς δε γεννιέται Άγιος, αλλά όλοι έχουμε τη δυνατότητα της κατά χάριν θέωσης. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε για να μην απογοητευόμαστε στις πτώσεις μας. Και οι μεγαλύτεροι Άγιοι που θαυμάζομαι την υπομονή και την εγκράτεια τους ήσαν άνθρωποι με αδυναμίες και επιθυμίες, η Αγάπη όμως για τον Χριστό δεν τους άφησε πεσμένους στην αμαρτία αλλά σε συνεχή εγρήγορση. Αυτούς τους ανθρώπους ο Θεός, βλέποντας τον θείο ζήλο, τους ανέδειξε σε δοχεία του Αγίου Πνεύματος και τους φανερώνει στους ανθρώπους.
Κλείνοντας θα προσθέσω κάτι τελευταίο στην αγάπη σας. Οι Άγιοι δεν ανήκουν σε μια παλιά εποχή αφήνοντας εμάς σήμερα αδιάφορους. Σε κάθε εποχή υπάρχουν Άγιοι και αυτό φανερώνει πως ο Χριστιανός δεν είναι ο ανόητος ακόλουθος μιας ιδεολογίας και ενός ηθικιστικονομικού τρόπου ζωής, που τελικά άδικα αγωνίζεται, αλλά ο Άγιος που βρίσκει το νόημα της ζωής σε όποια εποχή κι αν ζει, αφού αυτός είναι ένας και μοναδικός, η αγιότητα. Είναι αυτός που σηκώνει το Σταυρό του και ακολουθεί τον τελειωτή της Πίστεως Χριστό, χωρίς να διστάσει να ομολογήσει την Αλήθεια ακόμη κι αν αυτό τον οδηγήσει στο μαρτύριο. Είμαστε άραγε εμείς πρόθυμοι να λάβουμε παράδειγμα από την σχέση των Αγίων με το Θεό και να κάνουμε το δικό μας αγώνα;
Σελίμου Β. Παναγιώτου
