Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην μὲ κατέλιπε διακονεῖν;» (Λουκᾶ 10,40)
Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἶναι ἡ γνωστή μας περικοπή ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ, ἡ ὁποία διαβάζεται στοὺς ναούς, ὅταν τελοῦμε θεομητορικές ἑορτὲς, δηλαδή πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας μας. Περιλαμβάνει δὲ ἡ γνωστή αὐτή περικοπή τὸ περιστατικὸ ἐκεῖνο, ποὺ συνέβη στὸ σπίτι τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας, τῶν ἀδελφῶν του Λαζάρου. Καὶ πιὸ συγκεκριμένα στὴ μικρὴ παρεξήγηση ἀνάμεσα στὶς δυὸ ἀδελφές.
Τί συνέβη; Ἀκοῦστε. Ὅταν ὁ Κύριος ἔκαμε τὴν ἀνυπολόγιστη, τὴν ὑψίστη τιμὴ νὰ μπῆ καὶ νὰ δεχθῆ τὴ φιλοξενία στὸ εὐλογημένο ἐκεῖνο σπίτι, ἡ Μάρθα δὲν ἤξερε πῶς νὰ Τὸν εὐχαριστήση. Ἦτο, λοιπόν, ἐπὶ ποδὸς τρέχοντας νὰ ἑτοιμάση ὅ,τι καλύτερο γιὰ τὴν τράπεζα, προκειμένου νὰ εὐχαριστήση, ὅπως ἐνόμιζε, τὸν Ὑψηλὸ Προσκεκλημένο των. Ἀντίθετα ἡ ἄλλη ἀδελφή, ἡ Μαρία, παρέμεινε ἀπαθὴς καὶ καθισμένη στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ «ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ».
Βλέποντάς την ἡ Μάρθα, ποὺ ἔτρεχε νὰ ἑτοιμάση τὸ τραπέζι μόνη, χωρὶς τὴ βοήθειά της, παρεξήγησε τή στάση της,ὡς ἔνδειξη ἀδιαφορίας καὶ μὴ συγκρατώντας τὴν ἐνδόμυχη διαμαρτυρία της, τὴν ἐξέφρασε σὲ μία στιγμὴ στὸν θεῖο Διδάσκαλο. «Κύριε, Τοῦ εἶπε, πὲς στὴν ἀδελφή μου, νὰ σηκωθῆ νὰ μὲ βοηθήση».
Πτωχὴ Μάρθα! Ποῦ νὰ ἤξερες, ὅτι ἡ συμπεριφορὰ αὐτὴ τῆς Μαρίας ἦταν πιὸ εὐάρεστη στὸν Κύριο. Δηλαδὴ τὸ ὅτι καθόταν καὶ ἄκουε μετά μεγίστης προσοχῆς τὸν Λόγο Του ἦτο πιὸ εὐχάριστο σὲ Ἐκεῖνον ἀπὸ τὴν ἰδική σου ὑπερβολικὴ φροντίδα γιὰ τὸ ἐπίσημο πρός τιμήν Του γεῦμα.
Ἔτσι ἔληξε, πιστεύομε αἰσίως, ἡ πρὸς στιγμὴν παρεξήγηση ἀνάμεσα στὶς δυὸ ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου, τὴν Μάρθα καὶ τὴν Μαρία. Καὶ τὴν ξαφνικὴ αὐτὴ παρεξήγηση τὴν διέλυσε ἀμέσως ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος τονίζοντας μέ ἔμφαση, ἀλλά καί εὐγένεια, πόσο εὐχαριστήθηκε μέ τή φαινομενικά «ἀδιάφορη» στάση τῆς Μαρίας.
Ὦ! εἴθε ἔτσι νὰ διαλύη πάντοτε ὁ Κύριος τὶς παρεξηγήσεις καὶ τὶς μικροδιαφορὲς μέσα στὴν οἰκογένεια καὶ μάλιστα ἀνάμεσα στὰ ἀδέλφια.
Καὶ τονίζομε παρεξήγηση τὴ διένεξη τῶν δυὸ ἀδελφῶν τοῦ Εὐαγγελίου μας, διότι ἡ Μάρθα εἶχε τὴν ἐντύπωση, ὅπως εἴπαμε, ὅτι τρόπον τινὰ τὴν περιφρόνησε, καὶ μάλιστα μὲ τρόπο πολὺ ἄσχημο, ἡ ἀδελφή της ἡ Μαρία. Ἐνῶ δὲν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ἁπλούστατα θέλησε νὰ μὴ χάση οὔτε δευτερόλεπτο τὴ διδασκαλία τοῦ Θείου Λόγου. Καὶ δὲν εἶχε ἄδικο ἡ ἁγία ἐκείνη καὶ μακαρία ψυχή.
Τὶς περισσότερες φορὲς πράγματι ἡ διένεξη καί σήμερα ἀνάμεσα στὰ ἀδέλφια δὲν ἔχει κάποια βάση. Μοιάζει μέ τήν παρεξήγηση ἀνάμεσα στίς ἀδελφές τοῦ Λαζάρου.Εἶναι τοῦ πονηροῦ πνεύματος κακή, κακίστη ἐπινόηση, γιὰ νὰ ψυχράνη τὴν ἀγάπη ἀνάμεσα σὲ δυὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν τόσα πολλὰ κοινὰ μεταξύ τους. Εἶναι δηλαδὴ παρεξήγηση, ἡ ὁποία χρειάζεται ἐπειγόντως τὸν κατάλληλο ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὴν ἐξαφανίση.
Καὶ μέσα στὴν οἰκογένεια ὁ πιὸ κατάλληλος γιὰ νὰ ἀπομακρύνη κάθε ἴχνος ψυχρότητας ἀνάμεσα στὰ ἀδέλφια δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν φωτισμένο ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ γονιό. Ἀπό τὸν πατέρα ἤ τὴν μητέρα.
Ποῦ ἀναφέρεται, λοιπόν, ἡ αἰτία τῆς παρεξήγησης; σὲ θέματα ὑλικά, περιουσιακά, σὲ θέματα συμπεριφορᾶς; Ὁ καλὸς γονιὸς μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη περισσὴ θὰ ἐπαναφέρη τὴν διασαλευθεῖσα τάξη στήν οἰκογένειά του. Θυμᾶσθε, πῶς συμπεριφέρθηκε σὲ παρόμοια περίπτωση ὁ πατέρας στὴν παραβολὴ τοῦ Κυρίου μας τὴν λεγομένη παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ; Ἀνάμεσα στὸν νεώτερο υἱό, τὸν ἄσωτο καὶ τὸν πρεσβύτερο, ὁ ὁποῖος δὲν ἤθελε νὰ μπῆ στὸ σπίτι, ὅπου ὅλοι ἔχαιραν γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου; Μὲ πόση ἀγάπη καὶ συγκατάβαση τοῦ μίλησε γιὰ νὰ κάμψη τὸν δύστροπο χαρακτήρα του; «Παιδί μου, τοῦ εἶπε, ὅλα εἶναι δικά σου. Σκέψου ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἦταν νεκρὸς καὶ ξαναέζησε. Λάβε ὑπόψη ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἦταν χαμένος καὶ βρέθηκε. Γι’ αὐτὸ πρέπει, εἶναι ἀνάγκη, καὶ σὺ νὰ χαρῆς μαζί μας…
Τέτοιου εἴδους διενέξεις, ὅπως ἀνάμεσα στὴ Μάρθα καὶ τὴ Μαρία τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου, τὶς χαρακτηρίζομε παρεξηγήσεις, διότι στεροῦνται οὐσιαστικῶν λόγων. Ὅμως μπορεῖ νὰ δημιουργήσουν σοβαρὰ προβλήματα στὴν οἰκογένεια, ἐὰν δὲν ἀντιμετωπισθοῦν ἐπειγόντως. Νά φέρουν στενοχώριες,ὡς μή ὤφειλε. Πικρίες ἀδικαιολόγητες. Κάποτε καί μίση ἀνεπίτρεπτα, καί διενέξεις, πού φθάνουν μέχρι τά δικαστήρια κατασπιλώνοντας τήν τιμή τῆς οἰκογένειας.
Εἴθε ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, Ἡ Παναγία Σκέπη, ποὺ κάποτε τέτοιες ἡμέρες σκέπασε στοργικὰ τὸ Ἔθνος μας καὶ τὸ ἐφύλαξε ἀπὸ μεγάλη συμφορά, εἴθε νὰ σκεπάζη καὶ κάθε χριστιανικὴ οἰκογένεια καὶ νὰ τὴν φυλάγη ἀπὸ αὐτὲς τὶς μικρὲς φωτιές, ποὺ ἀπειλοῦν νὰ κάψουν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἑνότητά της. Ἀπὸ τὶς μικροπαρεξηγήσεις ἀνάμεσα στὰ ἀδέλφια. Ἀμὴν!
