Στην ημιορεινή περιοχή του Κεντρικού Έβρου, στον οδικό επαρχιακό άξονα Μάνδρας-Μικρού Δερείου, ευρίσκεται το χωριό Κυριακή με δυο μεταβυζαντινούς Ναούς, που κτίσθηκαν τον 19ο αιώνα, του Αγίου Δημητρίου (1845) και της Αγίας Κυριακής (1860). Ο δεύτερος έχει μια ιδιαίτερη πορεία στο διάβα του χρόνου καθώς απετέλεσε το κέντρο της βουλγαρόφωνης ουνιτικής κοινότητας μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913, οπότε και εγκαταλείφθηκε για πολλές δεκαετίες μέχρι το 2010, που με πρωτοβουλία του Ποιμενάρχου μας κ. Δαμασκηνού αποκαταστάθηκε η λειτουργικότητα του και καθιερώθηκε επ’ ονόματι της Μεγαλομάρτυρος Αγίας Κυριακής.
Με την ευκαιρία της μνήμης της Αγίας Κυριακής ο Σεβασμιώτατος το πρωΐ της κυριωνύμου ημέρας της εορτής ιερούργησε εκεί, πλαισιούμενος από τον Ηγούμενο της Μονής Δαδιάς Αρχιμ. Θεόφιλο Βασιλάκο, τον Αρχιμ. Χριστόδουλο Καραθανάση, από την Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως, που έλκει την καταγωγή του από την Κυριακή, και άλλους κληρικούς της τοπικής μας Εκκλησίας.
Στη Θεία Λειτουργία προσήλθαν ο Διοικητής της 50ης Ταξιαρχίας ταξίαρχος Κων. Ευαγγελίδης, οι Αντιδήμαρχοι Σουφλίου Γεώρ. Μπαλτζής και Θεόδ. Τσιαμίτας, ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Σουφλίου Χαρ. Βομβέλης, ο Πρόεδρος της τοπικής Κοινότητος Αθαν. Πεταλούδης και ικανό εκκλησίασμα, προς το οποίο απευθυνόμενος ο Σεβασμιώτατος τόνισε την ανάγκη επιστροφής στις ρίζες μας και τις αξίες του τόπου μας, που μας κληροδότησαν με αίμα, δάκρυα και τίμιο ιδρώτα οι πρόγονοί μας. «Κάθε επίσκεψη στα χωριά αυτά, που συνεχώς αιμορραγούν, είναι ένα προσκύνημα και ένα μνημόσυνο στη μνήμη όλων εκείνων που μας χάρισαν τη ζωή», είπε χαρακτηριστικά.
Αφ’ εσπέρας, ο Σεβασμιώτατος προέστη του Εσπερινού, ευλόγησε τους άρτους και ωμίλησε στους προσκυνητές, που προσήλθαν στο γραφικό Παρεκκλήσιο της Αγίας Κυριακής, που βρίσκεται στα περίχωρα του Διδυμοτείχου. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, αφού αναφέρθηκε στον βίο της Αγίας Κυριακής, αφορμώμενος από την περίπτωση των γονέων της Μεγαλομάρτυρος μίλησε για την ευθύνη της οικογένειας για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων μας, για το ρόλο και τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη οικογένεια, την Εκκλησία και την κοινωνία γενικότερα, και για το θυσιαστικό, τέλος, φρόνημα που θα πρέπει να διακατέχει τους χριστιανούς κάθε εποχής.
