Τὴν Τετάρτη 27 Μαΐου, στὸ Καθολικὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τῆς Ἱερᾶς καὶ Ἱστορικῆς Μονῆς Ἁγίων Πάντων Τριταίας Πατρῶν, πραγματοποιήθηκε ἡ μοναχικὴ κουρὰ τοῦ δοκίμου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ἀποφοίτου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου καὶ τῆς Σχολῆς ΣΜΥΚ Βελλὰς Ἰωαννίνων, Σπυρίδωνος Ποριτσάνου, στὸν ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος ἔδωσε τὸ μοναχικὸν ὄνομα «Γερμανός».
Στὴν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στὸ μοναχικὸ πολίτευμα καὶ στὴν εὐλογητὴ ἐπιλογὴ τοῦ νέου μοναχοῦ νὰ ἀκολουθὴσῃ τὴν κατὰ Θεὸν πολιτεία, μέσα ἀπὸ τὴν ἀπόλυτον ἀφοσίωσή του στὸ Θεὸ καὶ ἐξήγησε τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἔδωσε στὸν νέο Μοναχὸ τὸ ὄνομα «Γερμανός».
Πρῶτον, γιὰ τὸν μεγάλο Ἅγιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανό, ὁ ὁποῖος ἦτο Ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως σὲ καιροὺς δύσκολους γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐξ’ αἰτίας τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ Ἅγιος Γερμανὸς διέπρεψε πνευματικά, ἀναδειχθείς ἀστὴρ φαεινός, διὰ λόγων καὶ γραφίδος καὶ πράξεων.
Δεύτερον, γιὰ τὸν Ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτην Πατρῶν Γερμανὸς Α’, ὁ ὁποῖος τὸ ἔτος 1571, μετὰ τὴν νικηφόρο Ναυμαχία της Ναυπάκτου, ἡγήθη ἐπιτυχημένου Ἐπαναστατικοῦ κινήματος ἐναντίον τῶν Τούρκων. Ὅμως τὸ ἑπόμενον ἔτος 1572, οἱ Τοῦρκοι ἐπέστρεψαν, συνέλαβαν τὸν Μητροπολίτη Γερμανὸ καὶ τὸν τεμάχισαν, μαζὶ μὲ τοὺς συνεργάτες του, ἀφοῦ προηγουμένως τὸν βασάνισαν φρικτά. (Προτομὴ τοῦ Γερμανοῦ, ἔστησεν ὁ Σεβασμιώτατος, ὅπως καὶ τὶς προτομὲς τῶν δύο ἄλλων Ἐθνομαρτύρων Μητροπολιτῶν Πατρῶν Νεοφύτου καὶ Παρθενίου, στὸν αὔλειο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν).
Τρίτον, πρὸς τιμὴν τοῦ μεγάλου Ἱεράρχου καὶ Ἐθνεγέρτου, Μητροπολίτου Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανού, ὁ ὁποῖος ἐγίνε θρῦλος καὶ ἔμεινε στὴν Ἐκκλησιαστική, Ἐθνικὴ καὶ Παγκόσμια Ἱστορία ὡς ὁ ἀγωνιστὴς Ἱεράρχης ὑπὲρ τῆς ἁγία ἡμῶν Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τῆς Ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Γιὰ τὴν δράση του μαρτυροῦν οἱ πόλεις, τὰ χωριά, τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια τῆς Ἀχαΐας, τῆς Ἀρκαδίας, τῆς Πελοποννήσου συμπάσης. Μαρτυρεῖ ἡ Ἁγία Λαύρα, ἡ Πλατεῖα Ἁγίου Γεωργίου τῶν Πατρῶν, ἡ Χρυσοποδαρίτισσα, ὁ Ὀμπλός, ἡ Κωνσταντινούπολη, ἡ Ρώμη καὶ τὸ Ἀνάπλι, τὸ Ναύπλιο δηλαδή, ὅπου ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ σὲ ἡλικία 56 ἐτῶν.
«Νὰ φέρης μὲ χαρά, μὲ ὑπερηφάνεια κατὰ Θεόν, μὲ συγκίνηση καὶ μὲ συναίσθηση τῆς βαριᾶς εὐθύνης καὶ κληρονομιᾶς, ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πατρίδος μας αὐτὸ τὸ ὄνομα», ἐτόνισε ἐν συγκινήσει, στὸν νέο Μοναχὸ ὁ Σεβασμιώτατος, εὐχηθεὶς εἰς αὐτὸν τὴν κατὰ Θεὸς πρόοδον καὶ προκοπὴν καὶ ἐν τέλει τὸν ἁγιασμόν, διὰ τῆς μοναχικῆς ὁδοῦ καὶ πολιτείας τὴν ὁποίαν, χάριτι Θεοῦ καὶ οἰκείᾳ βουλήσει ἀκολουθεῖς ἀπό σήμερον ἓως τελευταῖας σου πνοῆς.
