Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ηλιολούστου, ιερούργησε σήμερα, Κυριακή του Θωμά, 19 Απριλίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος.
Μέσα στο ευφρόσυνο κλίμα των ημερών που πηγάζει από τη χαρά της Αναστάσεως, ο Σεβασμιώτατος κήρυξε τον θείο λόγο, εστιάζοντας στην ακουσθείσα Ευαγγελική περικοπή, η οποία γίνεται μήνυμα ζωής, χαράς και αισιοδοξίας.
«Μήνυμα ζωής, γιατί ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών και μας χάρισε τη ζωή. Μήνυμα χαράς, γιατί μετέβαλε την αγωνία του θανάτου σε ελπίδα αναστάσεως και μήνυμα αισιοδοξίας, γιατί διατράνωσε τη θεϊκή Του δύναμη πάνω στις δυνάμεις της φθοράς και του θανάτου» είπε και συνέχισε:
«Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας περιγράφει δύο από τις εμφανίσεις του αναστημένου Χριστού στους μαθητές, την πρώτη το εσπέρας της Αναστάσεως, απόντος του Θωμά και την δεύτερη οκτώ μέρες αργότερα, παρόντος και του Θωμά. Ο Θωμάς ήταν χαρακτήρας συναισθηματικός, ευαίσθητος και μελαγχολικός. Ο θάνατος του Κυρίου ασφαλώς τον είχε βυθίσει σε κατάσταση μελαγχολίας. Τον απομόνωσε από τους άλλους μαθητές. Οι άλλοι πανηγύριζαν κι αυτός υπέφερε. Δεν ήταν βέβαια άπιστος, αλλά βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Γι’ αυτό ο Κύριος συγκαταβαίνει στην ολιγοπιστία του και έρχεται την ίδια μέρα και ώρα, στον ίδιο τόπο, με τον ίδιο τρόπο, λέγοντας τα ίδια λόγια, για να επαναφέρει το Θωμά στην πίστη. Και με τρυφερότητα του δείχνει, ότι γνωρίζει το δράμα που πέρασε και θέλει να τον οδηγήσει στο γεγονός της Ανάστασής Του.
Η απιστία του Θωμά δεν έχει το χαρακτήρα της αρχαιοελληνικής έννοιας της «ύβρεως», δηλαδή της αλαζονείας. Είναι μάλλον μια «καλή» απιστία, όπως την χαρακτηρίζει η υμνογραφία της εορτής, γιατί μέσα από αυτήν φανερώνεται τελικά η πίστη. Η απιστία του Θωμά δεν εκπροσωπεί τον υπεροπτικό ορθολογισμό, που απορρίπτει κάθε τι το υπερφυσικό, αλλά το δίκαιο αίτημα της ανθρώπινης λογικής έρευνας. Εκφράζει το πνεύμα της καλοπροαίρετης επιστήμης, που είναι η αναζήτηση της αλήθειας με την παρατήρηση συγκεκριμένων φαινομένων. Η απιστία και η ψηλάφηση στάθηκε για το Θωμά μια κορυφαία στιγμή, κατά την οποία του αποκαλύφθηκε το μυστήριο του Θεανθρώπου, δίνοντας έτσι σε όλους τους μετέπειτα, μια ακόμη ατράνταχτη μαρτυρία της Ανάστασης του Χριστού.
Ο Θωμάς εκπροσωπεί όλους εκείνους που θέλουν να στηρίξουν την πίστη τους στη βεβαιότητα των απτών αποδείξεων, στο πείραμα και στην αυτοψία. Πρόκειται για μια πολύ ανθρώπινη στάση και δικαιολογημένη απαίτηση, βρίσκεται όμως ακόμη μακριά από την πίστη. Έχει δημιουργηθεί η εντύπωση, πως ο Κύριος κατά τις αναστάσιμες εμφανίσεις του ενεργεί επιλεκτικά και εμφανίζεται πότε στους μαθητές και πότε στις μυροφόρες μαθήτριες. Ο αναστημένος όμως Χριστός εμφανίζεται πάντοτε προς την κοινότητα των μαθητών και την Εκκλησία, διότι οι μαθητές συνιστούν την ενότητα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος, μεταξύ των διαφόρων εμφανίσεων αναφέρει στο τέλος, ότι ο Αναστάς «ώφθη τοις δώδεκα· έπειτα ώφθη επάνω παντακοσίοις αδελφοίς εφάπαξ» (Α΄ Κορ. ιε΄, 5-6).
Και τούτο, γιατί εκεί, στο εκκλησιαστικό σώμα, γίνονται οι επιβεβαιώσεις και οι αποκαταστάσεις. Γιατί εκεί αναιρείται η αμφιβολία και έρχεται η πίστη. Γιατί εκεί η πληροφορία των μαθητών ότι «εωράκαμεν τον Κύριον» (Ιωάν. κ’, 25) και η ομολογία του Θωμά «ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν. κ’, 28) γίνονται οι αδιάψευστοι μάρτυρες της Αναστάσεώς Του. Οι εμφανίσεις παίρνουν έτσι μια εκκλησιολογική διάσταση. Όσοι λοιπόν βρίσκονται εντός της Εκκλησίας του Χριστού καταξιώνονται αυτής της αναστάσιμης εμπειρίας».
Έκλεισε την ομιλία του λέγοντας: «Αγαπητοί μου, ένα τέτοιο πέρασμα από την απιστία στην πίστη και από την αμφιβολία στην προσωπική εμπειρία, που είχε ο Θωμάς, θα ευχόμασταν όλοι μας και για τους εαυτούς μας. Αλλά ο Χριστός ζητά από μάς να μην αρκεστούμε να Τον συναντήσουμε στο επίπεδο των αισθήσεων, αλλά να προχωρήσουμε στην ουσιαστική συνάντηση, που γίνεται στο χώρο της καρδιάς, γι’ αυτό και τονίζει το «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες» (Ιωάν. κ’, 29). Γένοιτο! Χρόνια σας πολλά!».
