Το εσπέρας της Μεγάλης Τρίτης 7 Απριλίου 2026, μέσα σε ατμόσφαιρα κατανύξεως και πνευματικής εγρηγόρσεως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος χοροστάτησε στην ακολουθία του Νυμφίου, η οποία τελέσθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών.
Μετά το πέρας της ιεράς ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε το θείο κήρυγμα, οδηγώντας τους πιστούς σε μία βαθύτερη κατανόηση του νοήματος της Αγίας και Μεγάλης Τετάρτης, όπως αυτό αποτυπώνεται μέσα από την ευαγγελική περικοπή και την πλούσια υμνολογία της Εκκλησίας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο συγκλονιστικό τροπάριο της Κασσιανής, έργο της μεγάλης υμνογράφου της Εκκλησίας μας, μοναχής Κασσιανής, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για ένα βαθύτατα θεολογικό κείμενο, το οποίο συχνά παρεξηγείται, καθώς πολλοί περιορίζονται σε μια επιφανειακή προσέγγιση, χωρίς να εισχωρούν στο ουσιαστικό μήνυμα που φανερώνει την πορεία του ανθρώπου από την πτώση προς τη σωτηρία.
Όπως υπογράμμισε, η Εκκλησία, ευρισκόμενη δύο μόλις ημέρες πριν από το σωτήριο Πάθος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, προβάλλει ενώπιόν μας δύο πρόσωπα, τα οποία λειτουργούν ως καθρέπτης της ανθρώπινης υπάρξεως: την αμαρτωλή γυναίκα και τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Πρόκειται για δύο πρόσωπα που κινούνται μέσα στην ίδια πραγματικότητα της αμαρτίας, όμως διαφοροποιούνται ριζικά ως προς την εσωτερική τους στάση και την τελική τους επιλογή.
Η αμαρτωλή γυναίκα, όπως τόνισε, βιώνει την εσωτερική της συντριβή, συναισθάνεται τις αστοχίες και τις εκτροπές της ζωής της και προσέρχεται προς τον Χριστό με φόβο Θεού, ταπείνωση και βαθιά μετάνοια. Η πράξη της να προσφέρει το πολύτιμο μύρο και να πλύνει τα άχραντα πόδια του Κυρίου, σκουπίζοντάς τα με τα μαλλιά της, εκφράζει όχι απλώς μία συγκινησιακή κίνηση, αλλά μία ολόκληρη υπαρξιακή ανακαίνιση. Πρόκειται για την επιστροφή του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού, για την αποκατάσταση της σχέσεως μαζί Του και για την επαναφορά της ανθρώπινης προσωπικότητας στην αρχική της καθαρότητα.
Αντιθέτως, ο Ιούδας, ενώ αξιώθηκε να γίνει μαθητής του Χριστού, να Τον ακούσει, να Τον δει και να ζήσει από κοντά το μυστήριο της ενανθρωπήσεως, απομακρύνεται από τη ζωοποιό παρουσία Του. Η απομάκρυνση αυτή δεν είναι στιγμιαία, αλλά καρπός μιας εσωτερικής διεργασίας, κατά την οποία ο άνθρωπος επιλέγει το ίδιον θέλημα, αδυνατώντας να το ταυτίσει με το θέλημα του Θεού. Έτσι, αναζητώντας μία ψευδεπίγραφη ελευθερία και ικανοποίηση, οδηγείται στην τραγική πράξη της προδοσίας.
Σε αυτό το σημείο, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στο μυστήριο της ανθρώπινης υπάρξεως, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, μία ενότητα ψυχής και σώματος, και ότι το σώμα αποτελεί ιερό κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Δεν είναι ιδιοκτησία μας, ώστε να το χρησιμοποιούμε κατά βούληση, αλλά δώρο του Θεού, το οποίο καλούμαστε να αγιάζουμε. Η λεγόμενη «ελευθεριότητα», όπως υπογράμμισε, δεν συνιστά αληθινή ελευθερία, αλλά αλλοίωση της σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό.
Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε στον «πουλημένο έρωτα», ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, είναι ανέστιος, ανικανοποίητος και τελικά κουραστικός για τον άνθρωπο. Αντιθέτως, η αληθινή αγάπη, η οποία θεμελιώνεται στον Θεό και εκφράζεται μέσα από τον ευλογημένο θεσμό του γάμου, αγιάζει το σώμα, ολοκληρώνει τον άνθρωπο και τον οδηγεί σε ενότητα και πληρότητα προσώπου.
Αναπτύσσοντας περαιτέρω το πνευματικό μήνυμα της ημέρας, επικαλέστηκε τον λόγο του Κυρίου περί του κόκκου του σίτου, επισημαίνοντας ότι η ζωή της Εκκλησίας είναι ζωή θυσίας και καρποφορίας. Όπως ο κόκκος του σίτου καλείται να «πεθάνει» για να φέρει καρπό, έτσι και ο χριστιανός καλείται να εξέλθει από τον εγωκεντρισμό του, να ζήσει εν Χριστώ και εν κοινωνία με τους άλλους, αποφεύγοντας την απομόνωση και την αυτάρκεια.
Τέλος, ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης έθεσε ενώπιον των πιστών το καίριο υπαρξιακό ερώτημα: ποια θα είναι η δική μας στάση απέναντι στον Νυμφίο Χριστό. Αν θα πορευθούμε την οδό της μετανοίας, ακολουθώντας το παράδειγμα της αμαρτωλής γυναίκας, ή αν θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στη σκληρότητα της καρδιάς και στην απομάκρυνση από τον Θεό και τους ανθρώπους, όπως ο Ιούδας.
Η Αγία και Μεγάλη Τετάρτη, όπως υπογράμμισε, δεν αποτελεί απλώς μία ιστορική ανάμνηση, αλλά μία ζωντανή πρόσκληση σε αυτοεξέταση, σε επιστροφή και σε ουσιαστική σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος ετοιμάζεται εκουσίως να παραδοθεί και να σταυρωθεί «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας».
Η ιερά ακολουθία ολοκληρώθηκε μέσα σε βαθιά συγκίνηση, με τον Σεβασμιώτατο να εκφράζει τις ευχαριστίες του προς τους ιερείς, τους ιεροψάλτες και όλους τους διακονούντες στον Ιερό Ναό, ευχόμενος σε όλους πνευματική δύναμη και ευλογημένη πορεία προς τα Άγια Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου.
