Σάν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, η αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά, με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βεροίας κ. Παντελεήμονα, προέπεμψε στην αιωνιότητα τον μακαριστό ηγούμενό της Ιερομόναχο Παντελεήμονα Κορφιωτάκη. Σήμερα το πρωί ο Σεβσμιώτατος τέλεσε Προηγιασμένη θεία Λειτουργία και ιερό μνημόσυνο κατά την μοναχική τάξη με τη συμμετοχή του νέου Καθηγουμένου Θεοφιλεστάτου Eπισκόπου Δομενίκου κ Αθηναγόρου και σύσσωμης της αδελφότητος.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα, περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καί ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι, καί ἐκρύβην».
Ἕνα πολύ γνωστό καί τραγικό περιστατικό τῆς ζωῆς τῶν πρωτοπλάστων ἀλλά καί τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρπίνου γένους ἀκούσαμε σήμερα στό ἱερό ἀνάγνωσμα ἀπό τό βιβλίο τῆς Γενέσεως. Πρόκειται γιά τό περιστατικό τῆς συναντήσεως τῶν πρωτοπλάστων μέ τόν πονηρό ὄφι, μέ τόν διάβολο, μέσα στόν παράδεισο, τῆς ἐξαπατήσεως τῆς Εὔας καί τῆς παρακοῆς τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, μέ συνέπεια τήν τιμωρία καί τήν ἔξωσή τους ἀπό τόν παράδεισο.
Ὁ Θεός εἶχε χαρίσει τά πάντα στόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα καί εἶχε θέσει στή διάθεσή τους καί ὅλα ὅσα εἶχε δημιουργήσει. Τούς εἶχε δώσει καί μία ἐντολή, στήν ὁποία ὄφειλαν νά ὑπακούσουν, ἐάν ἤθελαν νά ζήσουν κοντά του καί νά ἀπολαμβάνουν ὅσα τούς χάρισε.
Δέν ἦταν κάτι δύσκολο, γιατί ὁ Θεός τούς ζήτησε μόνο νά μήν δοκιμάσουν ἀπό τόν καρπό ἑνός μόνο δένδρου ἀπό τά ἀναρίθμητα πού εἶχε δημιουργήσει γιά χάρη τους ἐκ τοῦ μηδενός.
Δέν ἤθελε νά δυσκολεύσει τούς πρωτοπλάστους, ἤθελε νά τούς δώσει μία εὐκαιρία νά ἀποδείξουν τήν ἀγάπη τους καί τήν ὑπακοή τους σ᾽Αὐτόν.
Τί πιό εὔκολο, θά σκεφτόταν κανείς! Στόν Θεό ὄφειλαν τά πάντα. Πόσο δύσκολο ἦταν νά κάνουν αὐτή τή μικρή ὑπακοή, πού δέν τούς κόστιζε τίποτε, ἀφοῦ εἶχαν τούς καρπούς ὅλων τῶν ἄλλων ἔργων στή διάθεσή τους;
Ὅσο ὅμως καί ἄν μᾶς φαίνεται ἁπλό καί εὔκολο, ὅσο καί ἄν πιστεύουμε ὅτι, ἄν ἤμασταν ἐμεῖς στή θέση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, δέν θά παρακούαμε τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, οἱ πρωτόπλαστοι ἀθέτησαν τήν ἐντολή του. Καί ὄχι μόνο τήν ἀθέτησαν ἀλλά τόν ἀμφισβήτησαν, δίδοντας πίστη στόν πονηρό καί συκοφάντη ὄφι, τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος τούς συμβούλευσε ὅτι ὁ Θεός δέν τούς ἐπέτρεψε νά δοκιμάσουν ἀπό αὐτό τόν καρπό, γιά νά μήν γίνουν δῆθεν ὅμοιοι μέ Ἐκεῖνον.
Δέν πίστευσαν ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα καί δέν ὑπάκουσαν στόν Δημιουργό καί εὐεργέτη τους, τόν Θεό, ἀλλά πίστευσαν καί ὑπάκουσαν στόν φθονερό διάβολο πού τούς παρέσυρε στήν καταστροφή, γιατί ἡ ἀνυπακοή στόν Θεό ἦταν καί εἶναι καταστροφική.
Καί ἐάν ὁ ἄνθρωπος ἐξῆλθε μέ τήν ἀνυπακοή στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν παράδεισο τῆς Ἐδέμ, εἶδε τήν πόρτα της νά ξανανοίγει μέ τήν ὑπακοή τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου μας, ὁποῖος «γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ», ἄνοιξε καί πάλι τήν κεκλεισμένη θύρα τοῦ παραδείσου καί μᾶς ἔδωσε τή δυνατότητα νά ἐπιστρέψουμε καί πάλι σ᾽ αὐτόν.
Συγχρόνως ὅμως μᾶς δίδαξε καί τό μέγα μάθημα τῆς ὑπακοῆς, τό ὁποῖο εἶναι ἱκανό καί νά σώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία τόν καλύπτει γιά νά μήν αἰσθάνεται γυμνός, ὅπως οἱ πρωτόπλαστοι, ἀλλά καί νά τόν διατηρήσει κοντά στόν Θεό.
Αὐτό τό μέγα μάθημα τῆς ὑπακοῆς διδάσκει σέ ὅλους μας σήμερα, ἔχοντά το ζήσει πρῶτα ὁ ἴδιος, ὁ ἑορταζόμενος σήμερα νέος ὅσιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης, τοῦ ὁποίου ἀπότμημα τοῦ ἱεροῦ λειψάνου ἔχουμε τήν εὐλογία νά προσκυνοῦμε.
Ὁ ὅσιος Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ὅσιος τῆς ἐποχῆς μας καί εἶχα τή μεγάλη εὐλογία νά τόν γνωρίσω ἀπό τά νεανικά μου χρόνια, καθώς συνδεόταν καί εὐλαβεῖτο ἰδιαιτέρως τόν μακαριστό Γέροντά μου, ὅσιο πλέον Γεράσιμο τόν Ὑμνογράφο, τόν ὁποῖο καί ἐμπιστευόταν ἀπόλυτα σέ ὅ,τι ἔλεγε καί τό θεωροῦσε ὡς φωνή τῆς Ἐκκλησίας, ἔζησε τά 42 ἀπό τά 65 χρόνια πού ἐγκαταβίωσε στό Ἅγιο Ὄρος ὡς ὑποτακτικός, καί μάλιστα σέ ἕναν πολύ σκληρό καί δύστροπο γέροντα.
Χάρη ὅμως σέ αὐτή τήν ἀπόλυτη ὑπακοή του ἔλαβε τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἁγιάσθηκε καί ἔγινε δοχεῖο τοῦ Παναγίου Πνεύματος.
Καί ἴσως δέν ἀποτελεῖ σύμπτωση τό γεγονός ὅτι σάν σήμερα, κατά τήν ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου ἐκοιμήθη πρίν ἀπό ἕνα χρόνο καί ὁ μακαριστός Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Παναγίας Δοβρᾶ, Ἀρχιμανδρίτης Παντελεήμων Κορφιωτάκης, ὁ ὁποῖος οἰκειώθηκε ἀπό τή νεανική του ἡλικία τή μεγάλη ἀρετή τῆς ὑπακοῆς καί μέ αὐτήν ὡς σταθερό συνοδοιπόρο πορεύθηκε σέ ὅλη του τή ζωή καί στά τριάντα ἀκόμη χρόνια, κατά τά ὁποῖα ὑπῆρξε ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Ἀδελφότητος.
Καί ὅπως εἴχαμε τή δυνατότητα νά διαπιστώσουμε τόσο ὅσο ζοῦσε ἀνάμεσά μας ἀλλά πολύ περισσότερο μετά τήν κοίμησή του ὁ Θεός τοῦ εἶχε δώσει τή χάρη του καί τόν σκέπαζε μέ αὐτήν, ὥστε νά τήν μεταδίδει στούς ἀνθρώπους καί νά τούς στηρίζει καί νά τούς ἀναπαύει καί νά τούς παρηγορεῖ.
Αὐτή ἡ ὑπακοή γιά τήν ὁποία διακρινόταν ὁ μακαριστός Καθηγούμενος μᾶς δίδει τήν ἐλπίδα καί τή βεβαιότητα ὅτι βρίσκεται πλέον πλησίον τοῦ Θεοῦ, ἔχοντας τηρήσει τίς ἐντολές του καί ἔχοντας ἀφιερώσει τόν ἑαυτό του στή διακονία του, γιά νά πρεσβεύει τώρα καί γιά τή Μονή καί γιά τά πνευματικά του τέκνα, ἀλλά καί νά ἀπολαμβάνει τούς καρπούς τῆς ὑπακοῆς του ἀπό τόν Θεό.
