Την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Αντωνίου του Νέου, Πολιούχου Βεροίας, για την εορτή των Τριών Μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Στο τέλος τελέστηκε το καθιερωμένο μνημόσυνο για τους αείμνηστους εκπαιδευτικούς και ευεργέτες της παιδείας και εκφωνήθηκε ομιλία, ενώ ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνου στον ανδριάντα του ευεργέτου της πόλεως, Δημήτριο Ρακτιβάν.
Κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών τέθηκαν σε προσκύνηση αποτμήματα ιερών Λειψάνων των Τριών Ιεραρχών που μετέφερε ο Σεβασμιώτατος από την Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά με την ευκαιρία της εορτής των Αγίων.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Σήμερον αἱ ψυχαί τῶν γηγενῶν ὑψοῦνται ἐκ γηΐνων· σήμερον οὐράνιοι γίνονται, τῶν Ἁγίων ἐν τῇ μνήμῃ».
Μία πραγματικότητα καί μία δυνατότητα περιγράφει ὁ ἱερός ποιητής τοῦ Δοξαστικοῦ τῆς ἑορτῆς τῶν τριῶν παμμεγίστων Ἱεραρχῶν, τοῦ ἁγίου Βασιλείου, τοῦ οὐρανοφάντορος, ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας, καί τῶν ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, πού τιμοῦμε σήμερα ὡς προστάτες τῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας, ὡς προστάτες ὅλων τῶν μελῶν τῆς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητος, διδασκόντων καί διδασκομένων στίς τρεῖς βαθμίδες τῆς παιδείας μας.
Καί ποιά εἶναι ἡ πραγματικότητα στήν ὁποία ὅλοι μποροῦμε νά συμμετάσχουμε; Εἶναι ἡ δυνατότητα πού μᾶς προσφέρουν οἱ τρεῖς κορυφαῖοι Ἱεράρχες, νά ὑψώσουμε τίς ψυχές μας ἀπό τή γῆ, καί, ἄν καί γήινοι, νά ἀποδειχθοῦμε οὐράνιοι.
Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε ἀπό γῆ, δέν μᾶς ἔπλασε ὅμως γιά νά εἴμαστε στραμμένοι στή γῆ, ἀλλά στόν οὐρανό, ὅπως δηλώνει καί τό ὄνομα ἄνθρωπος· μᾶς ἔπλασε γιά νά εἶναι ἡ ψυχή μας στραμμένη πρός Ἐκεῖνον. Συχνά ὅμως ἡ ζωή καί τά ὑλικά πράγματα μᾶς ἀπορροφοῦν καί μᾶς κάνουν νά ξεχνοῦμε καί νά ἀγνοοῦμε τόν Θεό. Μᾶς κάνουν νά μένουμε προσκολλημένοι στή γῆ.
Ἡ σημερινή ὅμως ἡμέρα, κατά τήν ὁποία τιμοῦμε τούς ἁγίους τρεῖς Ἱεράρχες, τρεῖς ἀνθρώπους πού ἔζησαν, ὅπως ὅλοι ἐμεῖς στή γῆ, ἀλλά εἶχαν τόν νοῦ καί τήν ψυχή τους στραμμένα πρός τόν οὐρανό· τρεῖς ἀνθρώπους πού σπούδασαν, δίδαξαν καί ἐργάσθηκαν στή γῆ, ἀλλά τό πολίτευμά τους ἦταν στόν οὐρανό, μᾶς δίδει τήν εὐκαιρία νά σκεφθοῦμε τή ζωή τους, τήν προσφορά τους στούς ἀνθρώπους, στήν Ἐκκλησία καί στόν κόσμο. Μᾶς δίδει τήν εὐκαιρία νά διδαχθοῦμε ἀπό τό ἔργο τους γιά τούς νέους καί τήν παιδεία μας. Καί μᾶς δίδει μέ ὅλα αὐτά τήν εὐκαιρία νά ἀνυψωθοῦμε καί ἐμεῖς ἀπό τά γήινα στά οὐράνια, νά θελήσουμε νά γίνουμε οὐράνιοι τιμώντας τή μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν.
Γιατί αὐτό εἶναι τό νόημα τῆς ἑορτῆς καί τῆς τιμῆς πού ἀποδίδουμε στούς τρεῖς μεγάλους διδασκάλους καί φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς παιδείας μας. Νά προσπαθήσουμε ὁ καθένας μας ἀπό τή θέση του, εἴτε εἶναι δάσκαλος ἤ καθηγητής, εἴτε εἶναι μαθητής, εἴτε εἶναι κληρικός ἤ λαϊκός, νά ζήσουμε βαδίζοντας στά ἴχνη τους, ζώντας στή ζωή μας ὅπως ἔζησαν καί ἐκεῖνοι, μέ τόν Χριστό στήν ψυχή τους, καί ὡς μαθητές καί ὡς διδάσκαλοι.
Γιατί αὐτό ἔχουμε ἀνάγκη περισσότερο ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο στή ζωή μας σήμερα. Γιατί χωρίς τόν Χριστό ἡ ζωή μας καί πολύ περισσότερο ἡ ζωή τῶν παιδιῶν μας καί τῶν νέων μας εἶναι σάν ἕνα ταξίδι χωρίς πυξίδα, σάν ἕνα ταξίδι μέσα σέ σκοτεινά καί ἐπικίνδυνα μονοπάτια, πού δέν ξέρει κανείς οὔτε τί κινδύνους κρύβουν οὔτε πού καταλήγουν. Ἀντίθετα, ἄν ἔχουμε τόν Χριστό στή ζωή μας, ὅπως τόν εἶχαν καί οἱ τρεῖς Ἱεράρχες· ἄν ὁδηγοῦμε τά παιδιά καί τούς νέους μας, τούς μαθητές καί τίς μαθήτριές μας στόν Χριστό, τότε ὅποιον δρόμο καί ἄν ἐπιλέξουν, ὅποια δυσκολία καί ἄν συναντήσουν, ὅποιον κίνδυνο καί ἄν ἀντιμετωπίσουν, θά μπορέσουν νά ἀνταπεξέλθουν χωρίς νά κλονισθοῦν, χωρίς νά παρασυρθοῦν, χωρίς νά χαθοῦν, γιατί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, πού φώτισε καί τούς τρεῖς Ἱεράρχες, τό φῶς τοῦ Χριστοῦ πού προσφέρουν σέ ὅλους οἱ τρεῖς αὐτοί μέγιστοι «φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος», ὅπως ψάλλουμε στό Ἀπολυτίκιό τους, θά φωτίζει καί τά παιδιά μας, θά φωτίζει ὅλους μας.
Σήμερα ὅμως οἱ ψυχές μας «ὑψοῦνται ἐκ γηΐνων» καί γιά ἕναν ἄλλο, δυστυχῶς θλιβερό καί ὀδυνηρό, λόγο. Ὑψοῦνται γιά νά συνοδεύσουν τά ἑπτά νέα παιδιά, ἀνάμεσά τους καί τρία ἀπό τήν ἐπαρχία μας, ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια, πού ἔχασαν τόσο πρόωρα καί τόσο ἀπροσδόκητα τή ζωή τους στό τραγικό τροχαῖο δυστύχημα πού συνέβη στό ταξίδι τους γιά τόν ἀγώνα τῆς ἀγαπημένης ὁμάδος τους. Ὑψοῦνται γιά νά παρακαλέσουμε τόν Θεό καί γιά αὐτά τά παιδιά πού ἔφυγαν ἀπό κοντά μας ἀλλά καί γιά τά τρία πού τραυματίσθηκαν στό ἴδιο φοβερό δυστύχημα.
Ἡ θλίψη καί ἡ ὀδύνη γιά τόν αἰφνίδιο θάνατό τους μᾶς συνέχει ὅλους καί σκιάζει τή χαρά τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Εὐχόμεθα ὅμως καί προσευχόμεθα τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι φῶς ἀγάπης, ἐλπίδος καί παρηγορίας, νά συνοδεύει, διά πρεσβειῶν τῶν ἁγίων τριῶν Ἱεραρχῶν, τίς ψυχές τους στόν οὐρανό καί νά ἐνισχύει καί νά παρηγορεῖ τούς οἰκείους τους.
