Τό διήμερο, 10 καί 11 Ἰανουαρίου 2026, Κυριακή μετά τά Φῶτα, ὕστερα ἀπό πρόσκληση τῶν Ἱερέων καί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγίων Πάντων Καλλιθέας, ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος προεξῆρχε τοῦ ἀναστάσιμου Ἑσπερινοῦ καί τῆς Κυριακάτικης θείας Λειτουργίας. Ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίων Πάντων Καλλιθέας ἑορτάζει τά 100 χρόνια ἀπό τόν θεμέλιο λίθο, πραγματοποιώντας λατρευτικές ἐκδηλώσεις καί ὁμιλίες μέ θέμα τούς νέους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Μέ αὐτήν τήν ἀφορμή προσκλήθηκε καί ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος νά προσκομίση τήν δεξιά χεῖρα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, Ἐπισκόπου Ἐδέσσης, καί νά ὁμιλήση γιά τόν ἅγιο Γέροντά του.
Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 10 Ἰανουαρίου, ἔγινε ἐπίσημη ὑποδοχή τοῦ λειψάνου στό προαύλιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ μέ τήν συνοδεία τῆς Φιλαρμονικῆς τοῦ Δήμου καί τήν παρουσία τῶν τοπικῶν ἀρχῶν. Στό κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἀρχικά εὐχαρίστησε τοῦ Ἱερεῖς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίων Πάντων Καλλιθέας γιά τήν πρόταση, ἰδιαιτέρως δέ τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο γιά τήν ἔγκριση νά τεθοῦν σέ προσκύνηση τά λείψανα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Καλλινίκου, Ἐπισκόπου Ἐδέσσης. Ἔπειτα ἀναφέρθηκε σέ δύο σημεῖα, πρῶτον ὅτι ἁγιοκατάταξη σημαίνει ἔνταξη κάποιου στό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας. Δεύτερον, ἀνέφερε τά ὀρθόδοξα κριτήρια τῆς ἁγιότητας, ὅτι ἕνας ἅγιος ἀναγνωρίζεται ἀπό τήν συνείδηση τοῦ ὀρθόδοξου λαοῦ πού ἔχει τήν διάκριση νά ξεχωρίση τόν ἅγιο ἀπό τόν καλό χριστιανό, τόν ἅγιο ἀπό τόν ἥρωα.
Μιλώντας γιά τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος εἶπε ὅτι αὐτά εἶναι: ἡ ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ ἀποδοχή τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα, ἡ βίωση τῶν Μυστηρίων μέ τήν ἄσκηση, τά ἱερά λείψανα ὡς ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά θαύματα πού γίνονται διά τοῦ Ἁγίου. Ἔκλεισε λέγοντας ὅτι ὁ ἅγιος Καλλίνικος διέθετε ὅλα αὐτά τά κριτήρια ἁγιότητος.
*
Τό πρωί τῆς Κυριακῆς, 11 Ἰανουαρίου, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος χοροστάτησε στόν ἀναστάσιμο Ὄρθρο καί τέλεσε τήν θεία Λειτουργία πλαισιούμενος ἀπό τούς Ἱερεῖς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τούς Διακόνους του. Στό κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀνέφερε τήν προφητεία τοῦ προφήτου Ἡσαΐου πού περιλαμβάνεται στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς, «ὁ λαός ὁ πορευόμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα», ἀφοῦ ὁ Χριστός μετά τήν Βάπτισή Του στόν Ἰορδάνη ποταμό καί τήν ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν στήν ἔρημο, ἄρχισε νά κηρύττη τήν μετάνοια. Στήν συνέχεια ἑρμήνευσε τό χωρίο αὐτό μέ βάση ἕνα κήρυγμα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου αὐτήν τήν Κυριακή.
Στό κήρυγμα αὐτό ὁ ἅγιος Καλλίνικος τόνισε τρία σημεῖα. Πρῶτον, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι φῶς μέγα, δεύτερον, αὐτό τό φῶς φωτίζει, θερμαίνει καί ζωογονεῖ καί τρίτον, δυστυχῶς αὐτό τό φῶς τό μέγα οἱ ἄνθρωποι τό περιφρονοῦν καί τό ἀντικαθιστοῦν μέ ἄλλα δῆθεν φῶτα, ὅπως τήν ἐπιστήμη, τήν τέχνη, τόν πολιτισμό, τά κοινωνικά συστήματα πού εἶναι πυγολαμπίδες μπροστά στό Μέγα Φῶς. Κατέληγε ὁ ἅγιος Καλλίνικος στό κήρυγμά του ὅτι πρέπει νά ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας γιά νά ἔλθη αὐτό τό φῶς, νά μᾶς φωτίση, νά μᾶς θερμάνη καί νά μᾶς ζωογονήση.
*
Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, στίς 5.30 πραγματοποιήθηκε ἡ ἑσπερινή ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου, στόν κατάμεστο Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίων Πάντων, μέ θέμα: «Ἡ φιλοκαλική ζωή τοῦ ἁγίου Καλλινίκου». Κατ’ ἀρχάς, ἔδωσε τήν ἐτυμολογία τῆς λέξεως φιλοκαλία, τόσον στήν ἀρχαιότητα ὅσο καί στόν Χριστιανισμό. Ἔπειτα ἀνέλυσε πέντε σημεῖα.
- Πρῶτον, ὅτι ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἀνῆκε σέ μιά πολυμελῆ ἱερατική οἰκογένεια, πού εἶχε ἐπηρεασθῆ ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, καί ἦταν μιά ἰδανική ἀτμόσφαιρα.
- Δεύτερον, εἰσῆλθε στήν ἐκκλησιαστική διακονία κάτω ἀπό τήν καθοδήγηση τοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, πού ὑπῆρξε μοναχός στήν Ἁγία Λαύρα καί ἦταν σοφός καί πεπειραμένος Ἱεράρχης. Ἀκόμη, ἐμπνεόταν ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη καί μυήθηκε στήν ἡσυχαστική καί λειτουργική παράδοση.
- Τρίτον, ἀσκοῦσε μιά ἐκκλησιαστική, ἐπισκοπική ποιμαντική, ὅπως φαίνεται στά γραπτά του κείμενα.
- Τέταρτον, εἶχε ἐκλεκτούς φίλους, ὅπως τόν Μητροπολίτη Ὕδρας Ἱερόθεο, τόν Ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τούς Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανό, Κερκύρας Πολύκαρπο, Ἀργολίδος Ἰάκωβο.
- Πέμπτον, τόνισε μερικές ἐκφράσεις του τίς ὁποῖες ἔλεγε συχνά, πού ἔδειχναν τήν ποιότητα τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου, ὅπως: «τί κάνεις ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ;», «θά μᾶς φάη τό μαῦρο φίδι», «δυνάμει τοῦ νόμου τοῦ πνευματικοῦ», «θά λαλήση ὁ οὐρανός» κ. ἄ.
Κατέληξε τήν ὁμιλία του λέγοντας ὅτι ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἦταν ἕνας φιλοκαλικός Ἐπίσκοπος, ζώντας μέ ἡσυχία, προσευχή, ἀνεξικακία καί ζῆλο. Ἦταν ἕνας συνδυασμός μεταξύ τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ καί τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Ἔτσι, ἀπό μιά φιλοκαλική πολύτεκνη οἰκογένεια πέρασε στήν πολύτεκνη οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας καί ἔφθασε στήν μεγάλη οἰκογένεια τῆς Οὐράνιας Ἐκκλησίας.
