Με λαμπρότητα εορτάστηκε στη Νάουσα η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η επέτειος της κηρύξεως της Επαναστάσεως του 1822.
Το Σάββατο 16 Μαρτίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στονΕσπερινό στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Ναούσης. Στο τέλος του εσπερινού ο Σεβασμιώτατος ανέπτυξε το θέμα: «Το ήθος της Ορθοδοξίας».
Την Κυριακή της Ορθοδοξίας το πρωί ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας τέλεσε την καθιερωμένη τελετή της Κυριακής της Ορθοδοξίας και αμέσως μετά Δοξολογία για την επέτειο της κηρύξεως της Επαναστάσεως του 1822 μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ναούσης.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱός Φαραώ».
Ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν της εἰκόνων καί τόν θρίαμβό της ἐπί τῶν αἱρετικῶν εἰκονομάχων.
Ὁ θρίαμβος αὐτός δέν ἦταν θρίαμβος μέ τήν ἰσχύ τῶν ὅπλων, δέν θρίαμβος μέ τήν ἰσχύ τῶν σωμάτων καί τῶν χρημάτων. Ἦταν θρίαμβος τῆς ἀληθείας κατά τοῦ ψεύδους. Ἦταν θρίαμβος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἡ ὁποία εἶναι ἡ τελική νικήτρια σέ ὅλους τούς ἀγῶνες τοῦ κόσμου τούτου.
Καί καθώς ἡ σημερινή Κυριακή εἶναι ἀφιερωμένη σέ αὐτόν θρίαμβο τῆς πίστεως, ἡ Ἐκκλησία μας ὅρισε νά διαβάζεται ὡς ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου, τό ὁποῖο θά μπορούσαμε νά ὀνομάσουμε καί ὕμνο τῆς πίστεως, καθώς προβάλλει ὅσα θαυμάσια ἐπιτελέσθηκαν ἀνά τούς αἰῶνες διά τῆς πίστεως.
«Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱός Φαραώ». Μέ τή δύναμη τῆς πίστεως καί χάριν τῆς πίστεως, λέγει ὁ ἀπόστολος, ὁ Μωϋσῆς ἀρνήθηκε νά ὀνομάζεται υἱός Φαραώ.
Μᾶς θυμίζει, δηλαδή, τήν ἱστορία τοῦ Μωϋσῆ, τόν ὁποῖο εἶχε βρεῖ ὡς βρέφος ἐγκαταλελειμένο ἡ θυγατέρα τοῦ Φαραώ καί τό πῆρε μαζί της στά ἀνάκτορα τοῦ πατέρα της. Ἀλλά ὁ Μωϋσῆς, παρότι μεγάλωσε καί ἀναδείχθηκε στά ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, δέν θέλησε νά μείνει ἐκεῖ, καθώς γνώριζε ὅτι ἦταν Ἰσραηλίτης, καί προτίμησε νά κακοπαθήσει μαζί μέ τόν λαό του γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τή δουλεία τῶν Αἰγυπτίων καί νά μποροῦν ἐλεύθερα νά λατρεύουν τόν ἀληθινό Θεό.
Ἡ ἴδια ἀκριβῶς πίστη στόν Θεό παρακίνησε καί τούς πατέρες μας νά μήν ὑπολογίσουν τά προνόμια πού τούς εἶχε παραχωρήσει ὁ ἀλλόθρησκος κατακτητής καί νά μήν ἐπαναπαυθοῦν στά δικαιώματα πού ἀπολάμβαναν, ἀλλά νά συγκεντρωθοῦν σάν σήμερα, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1822, στόν ἱερό ναό τοῦ μεγαλομάρτυρος ἁγίου Δημητρίου καί μέ τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας νά ξεσηκωθοῦν καί νά διεκδικήσουν τήν ἐλευθερία τους καί νά διεκδικήσουν τό δικαίωμα τους νά διατηρήσουν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί τήν ἐθνική ταυτότητά τους.
Ἡ πίστη τους στόν Χριστό, στήν Παναγία καί τούς ἁγίους μας ἦταν αὐτή πού τούς ἐνίσχυσε γιά νά μήν ὑπολογίσουν οὔτε τούς κινδύνους πού διέτρεχαν ξεκινώντας τήν ἐπανάσταση οὔτε καί τόν ἴδιο τόν θάνατο, ἀλλά νά προτιμήσουν νά κακοπαθήσουν ἀγωνιζόμενοι «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία»· γιά νά παραμείνουν χριστιανοί καί Ἕλληνες, παρά νά συμβιβασθοῦν.
Καί αὐτή ἡ ἀπόφαση τῶν πατέρων μας νά ἀγωνισθοῦν γιά τήν πίστη τους καί μέ τήν πίστη τους γιά τήν ἐλευθερία, χάρισε σέ μᾶς ὄχι μόνο τήν ἐλευθερία πού ἀπολαμβάνουμε, ἀλλά καί ἕνα ὑψηλό καί βαρύ χρέος.
Καί τό χρέος αὐτό εἶναι νά σταθοῦμε ἔναντι τῆς πίστεώς μας καί τῆς ἐθνικῆς μας συνειδήσεως καί ταυτότητος ὅπως στάθηκαν οἱ πατέρες μας.
Γιατί εἶναι εὔκολο νά ὑποστέλλει κανείς τή σημαία τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, γιά νά ἀπολαμβάνει τά προνόμια καί τίς εὐκολίες πού οἱ ἰσχυροί τοῦ κόσμου τοῦ προσφέρουν. Εἶναι εὔκολο νά κάνει συμβιβασμούς στήν πίστη του καί στίς ἀξίες του γιά νά μήν χάσει τά δικαιώματά του, γιά νά μήν ὑψώσει τό ἀνάστημά του καί νά ἀρνηθεῖ, σάν τόν Μωϋσῆ, νά γίνει «υἱός Φαραώ».
Εἶναι εὔκολα ὅλα αὐτά, πού πολλές φορές ζητοῦνται ἤ καί ἀπαιτοῦνται σέ κάθε ἐποχή, ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας, ἴσως μάλιστα περισσότερο στίς ἡμέρες μας. Ἀλλά δέν εἶναι ἀντάξια τῶν πατέρων μας, δέν εἶναι ἀντάξια αὐτῆς τῆς πίστεως στόν Χριστό, τήν ὁποία ὑπερασπίσθηκαν μέ γενναιότητα καί ἀδιαφορώντας γιά τίς τιμωρίες καί γιά τίς ἐξορίες αὐτοί πού ἀγωνίσθηκαν ὑπέρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων καί τῶν ὁποίων τά ὀνόματα μνημονεύουμε στό Συνοδικό τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, πού διαβάζουμε κατά τή λιτάνευση τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
Εἶναι εὔκολα, ἀλλά δέν εἶναι ἀντάξια τῶν πατέρων μας, πού σάν σήμερα ξεσηκώθηκαν γιά νά ἀγωνισθοῦν γιά τήν ἐλευθερία αὐτοῦ τοῦ αἱματοβαμμένου καί ἡρωικοῦ τόπου.
Εἶναι εὔκολα, ἀλλά δέν εἶναι ἀντάξια τῆς κληρονομιᾶς τῆς πίστεως πού μᾶς κληροδότηταν οἱ ἀγωνιστές τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος πού τιμοῦμε σήμερα.
Γι᾽ αὐτό, ἀδελφοί μου, εἶναι χρέος μας νά διαφυλάξουμε τήν πίστη μας στόν Χριστό ἀλλά καί στήν πατρίδα μας ἀπαρασάλευτη. Καί εὔχομαι νά εἶναι αὐτή πού θά μᾶς καθοδηγεῖ ἀλλά καί πού θά μᾶς ἐνισχύει, γιά νά ἔχουμε καί ἐμεῖς τό σθένος νά μήν δελεαζόμασθε ἀπό τίς προσφορές ὅσων θέλουν νά μᾶς ἐξαπατήσουν, ὅσων προτιμοῦν νά ἐκλείψει ἡ ὀρθόδοξη πίστη καί νά παύσει νά ὑφίσταται ἕνα λαός σάν τόν δικό μας πού πάντοτε γνώριζε νά ἀντιστέκεται καί νά ἀγωνίζεται γιά τήν πίστη του στόν Χριστό, γιά τήν ἱστορία καί τήν ἐθνική συνείδησή του καί γιά τήν ἐλευθερία του, ὥστε νά ἀποδειχθοῦμε ἀντάξιοι ἐκείνων τούς ὁποίους τιμοῦμε σήμερα.
