ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
Ἕνας, λοιπόν, νεαρός ἔχει προγαμιαῖες «σχέσεις». Κάνει μερικές μέρες ἀποχή, νηστεύει, ἐξομολογεῖται, καί ζητεῖ νά κοινωνήσει. Καί μετά; Ἔχοντας ὡς «ἐφόδιο» τήν Θ. Κοινωνία(!) θά συνεχίσει τό «ἔργο» του. Μπορεῖ, λοιπόν, ὁ Ἱερέας νά τοῦ ἐπιτρέψει τήν Θ. Κοινωνία;
Ὁ συγκεκριμένος νεαρός δέν πῆγε ἐν μετανοίᾳ στήν Ἐξομολόγηση, ἀλλά πῆγε ἁπλά νά πάρει τήν ἄδεια γιά νά κοινωνήσει. Ὅμως, ἡ Ἐξομολόγηση προϋποθέτει μετάνοια, καί μετάνοια σημαίνει ἀποκοπή ἀπό τήν ἁμαρτία, διαφορετικά δέν ὑπάρχει μετάνοια. Ἀλλά, καί χωρίς μετάνοια δέν δίδεται ἄφεση ἁμαρτιῶν, ἄρα δέν ὑπάρχει Ἐξομολόγηση! Πῶς, λοιπόν νά κοινωνήσει αὐτός ὁ νεαρός, τή στιγμή πού δέν ἔχει συγχωρηθεῖ ἡ ἁμαρτία του;!
Ἄν κοινωνήσει, μιμεῖται τόν προδότη Ἰούδα…! Εἶχε (ὁ Ἰούδας) στό μυαλό του στήν ἁμαρτία, στήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ, κοινώνησε, στή συνέχεια ἔκανε πράξη αὐτό πού εἶχε στό μυαλό του. «Οὐ φίλημά σοι δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας», ὑποσχόμαστε στόν Χριστό ἐν ὥρᾳ Θ. Κοινωνίας.
Οἱ νεοφώτιστοι χριστιανοί τῆς Κορίνθου κοινωνοῦσαν, ὅπως, ὅπως, μέ ἀποτέλεσμα νά τό «πληρώνουν» ἀκριβά. Ὁ Παῦλος τούς ἔγραψε: «Ὅποιος τρώει τόν Ἄρτο καί πίνει τό Ποτήριο τοῦ Κυρίου μέ τρόπο ἀνάξιο γίνεται ἔνοχος ἁμαρτήματος ἀπέναντι στό Σῶμα καί στό Αἶμα τοῦ Κυρίου. Γι’αὐτό πρέπει νά ἐξετάζει κανείς προσεκτικά τόν ἑαυτό του, καί τότε νά τρώει ἀπό τόν Ἄρτο, καί νά πίνει ἀπό τό Ποτήριο. Γιατί ὅποιος τρώει τόν Ἄρτο καί πίνει τόν Οἶνο μέ τρόπο ἀνάξιο, χωρίς νά ἀναγνωρίζει σ’ αὐτά τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, αὐτό πού τρώει κι αὐτό πού πίνει φέρνουν πάνω του καταδίκη. Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ἔχετε ἀνάμεσά σας πολλούς ἐλαφρά καί βαριά ἀρρώστους, καθώς καί ἀρκετούς θανάτους» (Α΄Κορ. 11:27-30).
Αὐτό πού θά πρέπει ἐδῶ ἰδιαιτέρως νά μᾶς προβληματίσει, εἶναι, πώς ὁ Παῦλος αὐτά τά τόσο σοβαρά, δέν τά εἶπε σέ χριστιανούς πού ἔπεφταν σέ σαρκικά ἁμαρτήματα ἤ σέ ἄλλα μεγάλα ἁμαρτήματα, πού δέν χρειάζεται αὐτοεξέταση γιά νά τά «ἀνακαλύψεις» ( «προδίδονται» ἀπό μόνα τους, τύπτοντας τή συνείδηση), ἀλλά τά εἶπε σέ αὐτούς πού ἔπεφταν σέ ἐλαφρά ἁμαρτήματα· θυμό, ὀργή, καταλαλιά καί τά σχετικά, πού γιά νά ἀνακαλυφθοῦν, «πρέπει νά ἐξετάζει κανείς προσεκτικά τόν ἑαυτό του» (Α΄Κορ.11:28).
Καί πολλοί Κορίνθιοι χριστιανοί μεταλάμβαναν χωρίς νά κάνουν αὐτή τήν αὐστηρή αὐτοεξέταση, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀρρωσταίνουν βαριά καί νά πεθαίνουν…! «Τί συμβάνει καί μᾶς τυχαίνουν τέτοιες βαριές ἀρρώστιες, καί τόσοι πρόωροι θάνατοι!», ἔλεγαν ἐν ἀγωνίᾳ μεταξύ τους. «Ἐπειδή γάρ πολλοί πρός ἀλλήλους ἀποροῦσι, πόθεν οἱ ἄωροι θάνατοι, πόθεν αἱ μακραί νόσοι, λέγει ὅτι ἐξ ἁμαρτημάτων πολλλά τούτων τῶν ἀδοκήτων τήν ὑπόθεσιν ἔχει». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁμιλία ΚΗ, εἰς Α΄Κορινθίους, P.G.61:234). Ἔρχεται, λοιπόν, ὁ Παῦλος καί τούς ἐξηγεῖ, ὅτι ὅλα αὐτά συμβαίνουν, ἐπειδή κοινωνεῖτε ὅπως, ὅπως. «Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ἔχετε ἀνάμεσά σας πολλούς ἐλαφρά καί βαριά ἀρρώστους, καθώς καί ἀρκετούς θανάτους!» (Α΄Κορ. 11:30). Καί ταῦτα ἐπί «συγγνωστῶν», ἐλαφρῶν ἁμαρτημάτων.Οἱ δέ προγαμιαῖες «σχέσεις» δέν ὑπάγονται στήν κατηγορία τῶν «συγγνωστῶν», ἐλαφρῶν ἁμαρτημάτων.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχοντας ὑπό ὄψη του αὐτόν τόν «τρομακτικό» λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου, (ἀρρωσταίνετε καί πεθαίνετε, ἐπειδή κοινωνεῖτε ἀνάξια), σχολιάζει: «Ὁ Θεός, πολλές φορές παραχωρεῖ, αὐτούς πού κοινωνοῦν ἀνάξια, νά πέσουν στά χέρια τοῦ σατανᾶ (!) , γιά νά τούς βασανίσει! Ὅταν λοιπόν ἀκούσεις ὅτι τυχαίνουν ἀρρώστιες, ἐπιβουλές, συμφορές, πένθη, θάνατοι, γίνονται ἀκριβῶς γι’αὐτόν τόν λόγο..!». (Ὁμιλία Ε΄, εἰς Α΄πρός Τιμόθεον P.G.62:529). Καί ἀπευθυνόμενος στούς Ἱερεῖς, εἶπε: «Δέν εἶναι μικρή σας ἡ τιμωρία, ἄν ἐπιτρέψετε σέ κάποιον νά κοινωνήσει, ἐνῶ γνωρίζετε ὅτι ἔχει κάνει κάποιο ἁμάρτημα. Τό Αἷμα Αὐτοῦ θά ζητηθεῖ ἀπό τά δικά σας χέρια! Προτιμῶ νά πεθάνω, παρά νά μεταδώσω τό Αἷμα τοῦ Δεσπότη ἀναξίως! Προτιμῶ νά ματώσω, παρά νά μεταδώσω τό φρικτόν Αἷμα τοῦ Χριστοῦ σέ ἀναξίους!».(Ὁμιλία ΠΒ, Εἰς τό κατά Ματθαῖον P.G 58: 744-5).
Πρᾶγμα πού σημαίνει, πώς μία ἀπό τίς μεγαλύτερες ἁμαρτίες πού διαπράττουμε ὡς Ἱερεῖς, εἶναι ἡ «ἀπερίσκεπτη» μετάδοση τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ στά πνευματικά μας τέκνα, μέ ἀποτέλεσμα νά τά «ἀποτελειώνουμε» πνευματικά. Καί ἔρχονται σέ μᾶς, τούς Ἱερεῖς, γιά νά σώσουν τήν ψυχή τους…!
