Συναξάρι 9ης Φεβρουαρίου

† Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νικηφόρου.

Ὁ Ἅ­γι­ος Νι­κη­φό­ρος ἔ­ζη­σε στά χρό­νι­α των αὐ­το­κρα­τό­ρων Βα­λε­ρι­α­νοῦ (253-259 μ.Χ.) καί Γα­λη­ῒνου (259-268 μ.Χ.) καί καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια.

Δυστυχῶς, ἕνας ἀπό τούς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, πού ὀνομαζόταν Σαπρίκιος, ἔθρεψε στήν ψυχή του ἀνεξήγητο μῖσος κατά τοῦ Ἁγίου. Ὁ Ἅγιος ἐνέμενε στήν ταπεινοφροσύνη καί ἡ ἀποστροφή τοῦ ἱερέως Σαπρικίου τόν ἐλυποῦσε χωρίς νά τόν παροργίζει. Καί προσευχόταν μέ ὅλη του τήν καρδιά πρός τόν Θεό, γιά νά μαλακώσει ἡ σκληρότητα τοῦ ἐχθροῦ του.

Ὅ­ταν τό ἔτος 257 μ.Χ. ἐξέ­σπα­σε με­γά­λος δι­ωγ­μός κα­τά τῶν Χρι­στι­α­νῶν, συ­νε­λή­φθη­σαν πολ­λοί με­τα­ξύ τῶν ὁ­ποί­ων καί ὁ Σα­πρί­κι­ος. Μό­λις ὁ Ἅ­γι­ος ἐπληροφορήθηκε τό γεγονός, ἔτρεξε κοντά του καί παρεκάλεσε τόν Σαπρίκιο νά τοῦ δώσει τόν ἀσπασμό καί τήν εὐλογία του. Ὁ Σα­πρί­κι­ος τόν ἐκύτταξε περιφρονητικά καί ἀρνήθηκε, λησμονώντας ὁτι ἡ πίστη χωρίς τήν ἀγάπη δέν ὠφελεῖ. Καί ὅμως ὁ Ἅγιος Νικηφόρος δέν ἀπελπίσθηκε. Καί ὅταν εἶδε τόν Σαπρίκιο νά ὑποφέρει μέ καρτερία τούς βασανισμούς, ἐζήτησε ἀπόμη περισσότερο τή συνδιαλλαγή μέ αὐτόν, πού ἔφερε στό σῶμα του τά στίγματα τοῦ Χριστοῦ. Τόν πλη­σι­ά­ζει καί πά­λι, ἀ­σπά­ζε­ται τίς πλη­γές του καί τόν καθικετέυει νά τόν συγχωρέσει. Ὁ Σαπρίκιος καί αὐτή τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκρουσε ἀπό τήν καρδιά του τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση. Ἡ ἀγάπη εἶχε φονευθεῖ ἐντός του. Γι’ αὐτό καί ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν ἐγκατέλειψε. Λίγο πρίν τήν ὥ­ρα τοῦ ἀ­πο­κε­φα­λι­σμοῦ δειλιάζει καί προχωρεῖ στά ἔσχατα τῆς ἀπώλειας. Ἀρνεῖται τόν Χριστό καί ζη­τᾶ νά θυ­σι­ά­σει στό εἴ­δω­λα. Ἡ ψυχή τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου ἐπλημμύρισε ἀπό θλίψη καί ἀμέσως ἄρχισε νά παρακαλεῖ τόν Σαπρίκιο νά ἀναλάβει τή γενναι-ότητά του. Ἡ παράκληση τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου ἐχαρακτηρίσθηκε ἀπό τόν εἰδωλολάτρη ἔπαρχο ὡς ὁμολογία Χριστοῦ. Ἔτσι, διέταξε νά ἀποκόψουν τήν τιμία κεφαλή τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος μετέβη στή οὐράνια σκηνώματα, συγκοινωνός καί κληρονόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Μαρκέλλου, ἐπισκόπου Σικελίας, καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Παγκρατίου, ἐπισκόπου Ταυρομενίου.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μάρκελλος καί Παγκράτιος ἔζησαν κατά τόν 1ο αἰώνα μ.Χ., κατάγονταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί ὑπῆρξαν μα-θητές τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Ὁ Ἅγιος Μάρκελλος ἦταν προηγουμένως ὀπαδός τοῦ Σίμωνος τοῦ Μάγου, ἦλθε ὅμως στήν ἀληθινή πίστη διά τῆς διδασκαλίας καί τῶν θαυμάτων τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τόν ὁποῖο ἀπό τότε ἀκολούθησε στίς ἱεραποστολικές του περιοδεῖες. Ὁ Ἅγιος Μάρκελλος ἐχειροτο-νήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως τῶν Συρακουσῶν Σικελίας καί, ἀφοῦ ὁδήγησε στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ πολλούς εἰδωλολάτρες, ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη.

῾Ο Ἅγιος Παγκράτιος ἐπισκέφθηκε μέ τόν πατέρα του, Ἅγιο Μάρκελλο, τά Ἱεροσόλυμα καί ἐβαπτίσθηκε ἐκεῖ σέ νεαρά ἡλικία. Ἀκολούθησε καί αὐτός τόν Ἀπόστολο Πέτρο στήν Ἀντιόχεια καί ἀπό ἐκεῖ στήν Κιλικία, ὅπου συνάντησε τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί ἐχειροτονήθηκε ἀπό αὐτόν Ἐπίσκοπος Ταυρομενίου[1] τῆς Σικελίας. ᾿Εκεῖ ὁ ῞Αγιος ἐκήρυττε μέ ἐνθουσιασμό στά πλήθη τῶν εἰδω-λολατρῶν τό Εὐαγγέλιο τῆς Ἐκκλησίας καί ὁδήγησε στόν Χριστό τόν ἡγεμόνα τοῦ τόπου Βονιφάτιο.  Ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ ἐθνικοί τῆς Σικελίας τόν συνέλαβαν, τόν ἐκρέμασαν καί τόν ἔκαψαν ζωντανό. Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ἔλαβε τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου καί τῆς δόξας. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τη μνήμη του καί στίς 9 Ἰουλίου. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Φιλαγρίου, ἐπισκόπου Κύπρου.

Ὁ Ἅγιος Φιλάγριος ἔζησε κατά τόν 1ο αἰώνα μ.Χ. καί ὑπῆρξε μαθητής τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Ἐχειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος καί ἀρχιεράτευσε στήν Κύπρο. ᾿Εκεῖ, ἀφοῦ ἐδίδαξε στό ὄνομα τοῦ Χρι-στοῦ, ὁδήγησε πολλούς ἐθνικούς στην πίστη τοῦ Χριστοῦ καί ὑπέμεινε πολλές διώξεις ὑπέρ τῆς ἀληθοῦς πίστεως. Στόν Κώδικα τῆς Πετρουπόλεως ἀναγράφεται: «Φιλαγρίου ἐπισκόπου Κύπρου τοῦ εἰς Κούριν». Ἴσως νά ἦταν Ἐπίσκοπος Κουρέων τῆς Κύπρου. Ὡς Ἐπίσκοπο Κουρίου τιμᾶ τόν Ἅγιο καί ἡ Μητρόπολις Λεμεσοῦ. Ὅμως κατά τόν ἀρχιμανδρίτη Κυπριανό ὁ Ἅγιος Φιλάγριος ὑπῆρξε Ἐπίσκοπος Σόλων. Ὁ Λεόντιος Μαχαιρᾶς στό Χρονικόν του (15ος αἰώνας μ.Χ.) τόν θεωρεῖ Ἐπίσκοπο Πάφου[2].

Ὁ Ἅγιος, ἀ­φοῦ ὑ­πέ­μει­νε πολ­λούς πει­ρα­σμούς ἀ­πό τούς δαί­μο­νες καί ἀ­πό τούς πο­νη­ρούς καί ἄ­πι­στους ἀν­θρώ­πους πού δέν ἐσέ­βο­ντο τόν Κύ­ρι­ο, εὐ­χα­ρι­στώ­ντας τόν Θε­ό, μέ­χρι τήν τε­λευ­ταί­α του ἀ­να­πνο­ή, ἐκοιμήθηκε ὁσίως με εἰρήνη στήν Σολέα τῆς Κύπρου.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων Ἄμμωνος καί Ἀλεξάνδρου τῶν ἐκ Κύπρου.

    Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἄμμων καί Ἀλέξανδρος κατάγονταν ἀπό τήν Κύπρο καί ἦσαν μαθητές τοῦ Ὡριγένους. Ἐμαρτύρησαν στόν Σολέα τῆς Κύπρου γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ[3], ἴσως κατά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν τοῦ αὐτοκράτορος Δεκίου (248-251 μ.Χ.)[4]. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ρωμανοῦ τοῦ Κίλικος.

Ὁ Ὅσιος Ρωμανός καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ρωσό τῆς Κιλικίας, ἀλλά διῆλθε το βίο τῶν εὐσεβῶν ἀγώνων του στήν ᾿Αντιόχεια. Ἐκεῖ, στούς πρόποδες ἑνός βουνοῦ, ἔκτισε μικρό κελλί, στό ὁποῖο ἀσκήτευε. Γιά τήν ὁσιότητα τοῦ βίου του, ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε πλούσια τή χάρη του καί τόν ἐτίμησε μέ τή δύναμη τῆς θαυματουργίας. Ἡ φήμη τῆς ἁγιότητός του ἔφερε πρός αὐτόν πλήθη πιστῶν, πού ἐζητοῦσαν τήν εὐχή καί τήν εὐλογία του. ῎Ετσι ὁ ῞Οσιος ἐθεράπευε πολλούς πολλές φορές ἀπό βαριές ἀσθένειες καί μέ τήν προσευχή του ἀπέκτησαν παιδιά πολλές στεῖρες γυναῖκες.

    Το χάρισμα τῆς θαυματουργίας, μέ τό ὁποῖο τόν ἐπροίκισε ὁ Θεός, δέν τόν ὁδήγησε ποτέ στήν ὑπερηφάνεια. Ἀντίθετα μάλιστα. Συχνά ὁ Ἅγιος ἐπανελάμβανε τό λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, πού ἀναφέρει, ἐκεῖνος πού νομίζει ὅτι στέκεται, ὀφείλει νά προσέχει νά μήν πέσει. Και ἔλεγε, ἐπίσης, ὅτι τό σπουδαῖο δέν εἶναι νά κάνεις θαύματα, ἀλλά νά ἐργάζεσαι τή δικαιοσύνη καί νά φυλάττεις τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

    Ἔτσι, ἀφοῦ ἔζησε ὁ Ὅσιος Ρωμανός, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

    Ὁ Ὅσιος Πέτρος ἦταν ἱερεύς καί θεωρεῖται ἀπό τόν Ἅγιο Νικόδημο ὡς συγγραφεύς τῆς Νιπτικῆς Βίβλου τήν περιεχόμενη στή Φιλοκαλία.  Ἐτελειώθηκε διά ξίφους τό ἔτος 775 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Παγκρατίου, τοῦ ἐν τῇ Λαύρᾳ τοῦ Κιέβου ἀσκήσαντος.

    Ὁ Ὅσιος Παγκράτιος ἔζησε κατά τόν 13ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε στή Λαύρα τοῦ Κιέβου. Ἐχειροτονήθηκε πρεσβύερος καί ἐκοιμήθηκε ὁσίως μέ εἰρήνη. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Νικηφόρου καί Γενναδίου.

    Οἱ Ὅσιοι Νικηφόρος καί Γεννάδιος ἔγιναν μοναχοί καί ἀσκήτεψαν στήν ἔρημο τῆς μονῆς τοῦ Σβίρ, στήν περιοχή τοῦ Ὄλονετς τῆς Ρωσίας, κατά τόν 16ο αἰώνα μ.Χ. Ἐκοιμήθησαν μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου Ἰννοκεντίου, τοῦ ἐκ Ρωσίας.

    Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰννοκεντίου, Ἐπισκόπου Ἰρκούτσκ τῆς Ρωσίας († 1731) στίς 26 Νοεμβρίου. 

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!