«Ποτέ μη λες “θα το κάνω αύριο”. Το επόμενο δευτερόλεπτο δεν ξέρουμε εάν θα το προλάβουμε…»
***
Άγ. Εφραίμ Αριζονίτης: Μη λυπήσαι διά τίποτε άλλο, παρά όταν δεν κάνης εις καμίαν υπόθεσιν υπομονήν. Και τούτο διότι ανυπομονώντας ζημιώνεσαι μισθόν αιώνιον και παρρησίαν ου την τυχούσαν! Προσεύχου όπως σου προσθέση ο Κύριος πλούτον υπομονής και μακροθυμίας και διά του τοιούτου πλούτου και άλλους θα πλουτίσης».
Άγ. Εφραίμ Αριζονίτης: «Εάν δεν φυλάξη ο Θεός τον άνθρωπον, τα έργα του είναι άνεμος και φεύγουν κούφια».
Άγ. Ιωάννης Κροστάνδης: «Λένε μερικοί ότι αν δεν νιώθουμε διάθεση για προσευχή, καλύτερα να μην προσευχηθούμε. Είναι μια σοφιστεία της σαρκός. Η σάρκα δεν θέλει την προσευχή. Αλλά “η βασιλεία των ουρανών βιάζεται” (Ματθ. ια’ 12). Δεν μπορούμε να εργασθούμε για τη σωτηρία χωρίς να εκβιάσουμε τον εαυτό μας!».
Άγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος: «Ο φόβος του Θεού είναι ρίζα κάθε καλού έργου. Ούτε ένα λεπτό να μην απομακρύνεται από την καρδιά σας. Σαν το κερί να ανάβει και να φωτίζει όλους τους λογισμούς, όλες τις εσωτερικές κινήσεις της καρδιάς σας. Αυτός θα σας διδάξει να βαδίζετε σωστά, να εργάζεστε για το κάθε τι σαν έργο του Θεού».
Άγ. Μάξιμος ο Ομολογητής: «Μπορεί κανείς, που πέτυχε μερική απάθεια, να μην ενοχλείται από τα πάθη, όταν απουσιάζουν τα πράγματα που τα προξενούν, εάν όμως εμφανισθούν τα πράγματα, αμέσως τα πάθη αποσπούν τον νου».
Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Πουθενά δεν βρίσκεται η αγάπη χωρίς ταπείνωση, ούτε ταπείνωση χωρίς αγάπη. Ο κλέφτης αποφεύγει τον ήλιο και ο υπερήφανος καταφρονεί την ταπείνωση».
Άγ. Ιωάννης ο Σιναΐτης: «Εάν ο λογισμός δεν παινεύεται πλέον για φυσικά προτερήματα, αυτό είναι σημάδι ότι αρχίζει να έρχεται η υγεία». «Άλλο πράγμα είναι το να ταπεινοφρονεί κανείς, άλλο το να αγωνίζεται να ταπεινοφρονεί και άλλο το να επαινεί τον ταπεινόφρονα. Το πρώτο είναι των τελείων, το δεύτερο των αληθινών υποτακτικών και το τρίτο όλων των πιστών».
Άγ. Ισαάκ ο Σύρος: «Η πολυχρόνια υπομονή οδηγεί στην ταπείνωση. Η ταπείνωση οδηγεί στην υγεία της ψυχής. Η υγεία της ψυχής στη γνώση του Θεού. Η γνώση του Θεού στην αγάπη του Θεού. Και, τέλος, η αγάπη του Θεού στη χαρά του Θεού, τη γλυκύτερη όλων».
Αββάς Μάρκος: «Θανάσιμη αμαρτία είναι εκείνη για την οποίαν ο άνθρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσο ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε ο Θεός τον συγχωρεί».
Μ. Βασίλειος: «Όπως η σκουριά φθείρει το σίδηρο, έτσι και ο φθόνος φθείρει την ψυχή που τον κατέχει».
Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τέτοιος είναι ο φθόνος. Δεν ενέχεται να βλέπει την ευτυχία των άλλων, διότι νομίζει ότι η ευτυχία του πλησίον είναι δική του συμφορά και λιώνει για όλα τα καλά του πλησίον του».
Άγ. Διονύσιος της Κολιτσού: «Ποτέ μη λες “θα το κάνω αύριο”, επειδή το δευτερόλεπτο που ζούμε, εκείνο είναι δικό μας. Το επόμενο δευτερόλεπτο, το επόμενο λεπτό δεν είναι δικά μας, δεν ξέρουμε εάν θα το προλάβουμε…».
Άγ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός: «Τα χνώτα του δράκοντα του αρχαίου, που θα πειράξει την οικουμένη, άρχισαν να μας προκαλούν ασφυξία και εμετό και μένει πλέον σαν σημείο παρηγοριάς αυτό που ο άγγελος είπε τότε στον Λωτ: “Φύγε, πήγαινε στη Σιγώρ για να σωθείς”. Αλίμονο στη νέα γενιά, που θα βρεθεί στο κέντρο του κυκλώνα. Τι πρόκειται να συναντήσει!».
Εφημερίδα «Κιβωτός της Ορθοδοξίας»
