Πανηγύρισε ο Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου Βεροίας

Την Πέμπτη 2 Αυγούστου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στο πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Στεφάνου Βεροίας, επί τη εορτή της ανακομιδής των λειψάνων του Αγίου.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :

«Καί οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σο­φίᾳ καί τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει».

Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τήν ἀνακομιδή τοῦ ἱεροῦ λει­ψά­νου τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος καί ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

Tιμᾶ τόν νεαρό διάκονο πού θυ­σίασε πρῶ­τος τή ζωή του ὑπερα­σπι­ζό­με­νος τήν ἀλήθεια τῆς πί­στεως στόν Χριστό.

Τιμᾶ τό πρῶτο μέλος της πού ὑπέ­μεινε μαρτυρικό διά λιθο­βο­λισμοῦ θάνατο ὄχι ἀπό τούς εἰ­δω­λολάτρες Ρωμαίους ἀλλά ἀπό τούς ὁμοεθνεῖς του Ἰουδαίους, ἀπό ἐκείνους πού παρότι εἶδαν καί ἄκουσαν τόν Χριστό, εἶδαν τά θαύ­­ματά του καί ἄκουσαν τή δι­δα­σκαλία του, εἶδαν τό πάθος καί τήν ἀνάστασή του, δέν θέλη­σαν νά τόν πιστεύσουν, δέν θέλησαν νά δεχθοῦν ὅτι αὐτός ἦταν ὁ Μεσ­σίας πού ἀνέμεναν, καί ἀντέ­δρα­σαν μέ τόν πιό σκληρό καί ἀγνώ­μο­να τρόπο ἀπέ­ναντί του.

Καί τώρα ἐπαναλαμβάνουν τό ἴδιο στόν νεαρό διάκονο τῆς Ἐκ­κλη­­σίας του, γιά νάἐπαληθευθεῖ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι».

Διώκεται ὁ Στέφανος, γιατί οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ ἄρχοντες τῆς Συ­να­γωγῆς δέν θέλουν νά πιστεύ­σουν σέ ὅσα τούς λέγει γιά τόν Χρι­στό, ἀποδεικνύοντάς τους ὅτι στό πρόσωπό του βρίσκουν τήν ἐκπλήρωσή τους ὅλες οἱ προφη­τεῖ­ες γιά τόν Μεσσία.

Διώκεται, για­τί οἱ Ἰουδαῖοι δέν θέλουν νά παραδεχθοῦν τό λάθος τους, νά παραδεχθοῦνὅτι κακῶς δέν πίστευσαν ὅτι ὁ Χρι­­στός ἦταν ὁ Μεσσίας πού γιά αἰῶνες περί­μεναν.

Διώ­κε­ται, γιατί οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαί­ων, οἱ γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, δέν βρίσκουνἐπιχειρή­ματα μέ τά ὁποῖα νά μποροῦν νά ἀποκρού­σουν ὅσα λέγει ὁ νεαρός διάκονος.

«Καί οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σο­φίᾳ καί τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει», γράφει ὁ ἱερός συγγραφέας τῶν Πράξεων τῶν ἀποστόλων. Δέν μποροῦσαν νά ἀντι­σταθοῦν στή σοφία καί τό πνεῦμα μέ τό ὁποῖο μιλοῦσε.

Καί πῶς θά μποροῦσαν, ἀφοῦ ὁ Στέφανος μιλοῦσε ἔχοντας τόν φω­­τισμό καί τή χάρη τοῦΚυρίου, γιά τόν ὁποῖο βρισκόταν ἐνώπιον τῶν ἀρχιερέων καί ἀνακρινόταν. Καί ἡ χάρη αὐτήἦταν ἐμφανής καί στά λόγια καί στή μορφή του, ὥστε δύο φορές σημειώνει ὁ εὐαγ­γελιστής Λουκᾶς ὅτι ἦταν «πλή­ρης χάριτος καί δυνάμεως» καί «πλή­ρης πνεύματος ἁγίου».

Μπορεῖ ὁ πρωτομάρτυς Στέφανος νά μήν διέ­θετε τήν κα­τάρ­τιση τῶν ἀρχιερέων καί τῶν γραμ­ματέων, εἶχε ὅμως τή χάρη καί τόν φω­τι­σμό τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δια­βεβαιώνει τούς μαθητές του νά μήν προβληματίζονται τί θά ποῦν, ὅταν θά βρεθοῦν ἐνώπιον τῶν διω­κτῶν τους, ἐπειδή πιστεύουν σέ Αὐτόν καί ὁμολογοῦν τήν πίστη τους, διότι θά τούς δώσει «στόμα καί σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντι­στῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν». Θά τούς δώσει σοφία καί ἐπιχειρήματα, ὥστε κανείς νά μήν μπορεῖ νά τά ἀναιρέσει καί νά τά ἀμφισβητήσει.

Αὐτό ἀκριβῶς, ἀδελφοί μου, βλέπουμε νά συμ­βαί­νεικαί μέ τόν πρωτομάρτυρα Στέφανο.Ἐκεῖνος ἀναπτύσσει τά ἐπιχειρήματά του γιά τόν Χριστό καί οἱ ἀρχιερεῖς δέν μποροῦν νά τόν ἀντικρού­σουν. Ἐκεῖνος βλέπει μπροστά του τόν οὐρανό ἀνοικτό καί «τόν Ἰη­σοῦνἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ», καί δέν δυσκολεύεται καθόλου νά μιλήσει γιά τήν ἀλήθεια πού βλέ­πει. Οὔτε δυσκολεύεται νά ὑπομεί­νει μέ θάρρος τό μαρτύριο, γιατί γνωρίζει ὅτι ἡ πίστη του στόν Χριστό εἶναι ἡ ἀληθινή πίστη καί ἀξίζει κάθε θυσία γι᾽ Αὐτόν πού θυσιάσθηκε γιά μᾶς, πού θυσιά­σθη­κε γιά νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώ­νια ζωή καί βασιλεία του.

«Καί οὐκ ἴσχυον ἀντιστῆναι τῇ σο­φίᾳ καί τῷ πνεύματι ᾧ ἐλάλει».

Ἀδελφοί μου, πάντοτε ὑπάρχουν καί πάντοτε θά ὑπάρχουν αὐτοί πού θά ἀμφισβητοῦν τόν Χριστό καί τήν πίστη μας σέ Αὐτόν, καί ἐμεῖς θά καλούμεθα νά ὁμολογή­σουμε τό ὄνομά του, ἐάν θέλουμε νά εἴμεθα γνήσιοι μαθητές του. Ἄς μήν ἀνη­συχοῦμε ὅμως. Γιατί ὁ Χριστός θά δώσει καί σέ μᾶς τή σοφία καί τό πνεῦμα του γιά νά ἀντιμετωπίσουμε ὅσους ἀμ­φισβη­τοῦν τή θεότητά του, ὅσους εἰρω­νεύ­ονται καί συκοφαντοῦν τήν πί­στη μας καί τήν Ἐκκλησία μας, ὅσους ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῆς ζωῆς μας καί τοῦ κόσμου.

Ὁ Χριστός θά δώσει καί σέ μᾶς «στόμα καί σοφίαν», ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἔχουμε τή θέληση νά μείνουμε σταθεροί στήν πί­στη μας· νά μήν ἀρνηθοῦμε τήν ἀγάπη μας στόν Χριστό καί νά τήν ὑπερασπι­σθοῦ­με μέχρι τέλους. Ἀρκεῖ νά πιστεύ­ουμε ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε πιό ἀληθινόἀπό τόν Χρι­στό, τίποτε πιό ἀληθινό ἀπό τήν πίστη μας, ἡ ὁποία στήριξε καί στη­ρίζει τόν κό­σμο, ἡ ὁποία ἀνέ­δειξε ἑκατομμύ­ρια μάρτυρες, ἁγί­ους, ὁσίους καί ἱε­ράρχες, ἡ παρουσία τῶνὁποίων εἶναι ζωντανή μέσα στήν Ἐκ­κλη­­σία μας καί μέσα στή ζωή τῶν πι­στῶν, ὅπως συνέβη καί μέ τόν τι­μώ­μενο ἅγιο πρωτομάρ­τυ­ρα Στέ­φα­νο, ὁ ὁποῖος φανερώθηκε τρεῖς φορές στόν εὐσεβῆ ἱερέα Λου­­­κια­νό, γιά νά τοῦ ὑποδείξει τόν τόπο στόν ὁποῖο βρισκόταν τό ἱερό λεί­ψανό του καί νά γίνει ἡ ἀνακο­μι­δή του, τήν ὁποία μνημονεύει ἡ Ἐκκλησία μας σή­μερα.

Ταπεινῶς εὔχομαι, ἀδελφοί μου, ἡ πίστη καί ἡ καθαρότητα τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου Στεφάνου νά ἀποτελοῦν πα­ράδειγμα καί πρότυπο γιά ὅλους μας, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, τῆς ὁποίας πλήρης ἦταν ἐκεῖνος. Ἀμήν.