Πανηγύρισε η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης

Την Τετάρτη 2 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης στην Αγκαθιά Ημαθίας επί τη εορτή της μετακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Αθανασίου.

Μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε λιτάνευση της ιεράς εικόνος και του ιερού λειψάνου του Αγίου Αθανασίου πέριξ της Μονής.

«Ἡ ἐμή διδαχή οὐκ ἔστιν ἐμή ἀλλά τοῦ πέμψαντός με».

Εἰκοσιπέντε ἡμέρες ἔχουν περά­σει ἀπό τήν ἡμέρα τῆς λαμπρο­φό­ρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, καί στό διάστημα αὐτό εἴδαμε τόν Ἰησοῦ νά ἐμφανίζεται στούς μα­θη­­τές του προκειμένου νά ἑδραι­ώ­σει τήν πίστη τους στό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεώς του ἀλλά καί νά τούς ἐνισχύσει γιά τό ἔργο τοῦ εὐαγ­γε­λισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, τό ὁποῖο θά ἀναλάμβαναν μετά τήν ἐπιφοί­τη­ση τοῦ Παναγίου Πνεύ­μα­τος κα­τά τήν ἡμέρα τῆς Πεντη­κοστῆς.

Καί σήμερα, στό μέσον αὐτῆς τῆς περιόδου τῶν πε­νήντα ἡμε­ρῶν, οἱ ὁποῖες μεσο­λαβοῦν μεταξύ τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν τῆς Ἐκκλη­σί­ας μας, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς παρουσιάζει τόν Χριστό μέ ἕναν ἄλ­λο τρόπο. Μᾶς τόν παρουσιάζει νά ὁμιλεῖ πρίν ἀπό τό Πάθος καί τήν Ἀνάστασή του στούς Ἰου­δαί­ους, μία ἡμέρα σάν τή ση­με­ρι­νή, εἰκο­σι­πέντε ἡμέρες μετά τό Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καί νά τούς ἀπο­κα­λύ­πτει τό νόημα τῆς ἀποστολῆς του καί τῆς διδασκαλίας του στούς ἀν­θρώπους.

Ὁ Χριστός ὅμως δέν μίλησε μόνο τότε στούς Ἰουδαίους, ἀλλά μιλᾶ καί σέ μᾶς σήμερα καί σέ κάθε ἐπο­­χή. Μιλᾶ γιά τή διδασκαλία καί τό Εὐαγγέλιό του, γι᾽ αὐτά δη­λαδή πού ἐμπιστεύθηκε στούς μα­θητές καί ἀποστόλους του νά τά κη­ρύξουν σέ ὅλα τά ἔθνη, γι᾽ αὐτά τά ὁποῖα ἄφησε ὡς ἱερή καί σω­τή­ρια παρακαταθήκη στήν Ἐκ­κλησία του. Μιλᾶ γιά ὅλους ἐκεί­νους πού ἐπρόκειτο νά συνεχίσουν τό ἔργο του καί γιά ὅλους ἐμᾶς πού ἐπρό­κειτο νά πιστεύσουμε διά τοῦ λό­γου των σέ αὐτό.

«Ἡ ἐμή διδαχή οὐκ ἔστιν ἐμή ἀλ­λά τοῦ πέμψαντός με». Ἡ διδα­σκα­λία μου δέν εἶναι δική μου ἀλ­λά αὐτοῦ πού μέ ἀπέστειλε, δη­λα­δή τοῦ Θεοῦ-Πατρός μου, λέγει.

Ὁ Χριστός ἀπαντᾶ μέ αὐτόν τόν τρόπο σέ ἐκείνους πού ἀποροῦν πῶς εἶναι δυνατόν νά διδάσκει, ἀφοῦ δέν ἔμαθε γράμματα, ἀλλά συγχρόνως ἀπαντᾶ καί σέ ἐκεί­νους πού νομίζουν ὅτι ἐπειδή ἔ­χουν μάθει γράμματα, ἐπειδή ἔ­χουν σπουδάσει, ἐπειδή ἔχουν κά­ποια θέση στήν Ἐκκλησία, μπο­ροῦν νά διδάσκουν τούς ἀνθρώ­πους ὅ,τι νομίζουν καί ὅπως νο­μί­ζουν. Ἀπαντᾶ σέ ἐκείνους πού σφε­τερίζονται τή διδασκαλία τοῦ εὐ­αγγελικοῦ λόγου γιά νά ἀποκο­μί­ζουν τήν τιμή καί τή δόξα τῶν ἀν­θρώπων.

Καί ἐάν ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Πατρός, ὁ ὁ­ποῖος εἶναι ἀσυγχύτως καί ἀδιαι­ρέ­τως ἑνωμένος μέ τόν Θεό-Πα­τέ­ρα του, διακηρύττει ὅτι ἡ διδα­σκα­λία του δέν εἶναι δική του ἀλλά τοῦ Πατέρα του, πού τόν ἀπέστει­λε στόν κόσμο γιά νά διδάξει τούς ἀνθρώπους, καί ὁ ἴδιος ἐπιτελεῖ τό ἔργο αὐτό ὡς ἔργο ὑπακοῆς πρός τόν Πατέρα του, τό ἴδιο ἀκριβῶς κά­νει ἀνά τούς αἰῶνες καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μας διά τῶν ἁγίων ἀπο­στό­λων, τῶν θεοφόρων Πατέρων καί ἱεραρχῶν της καί τῶν κη­ρύ­κων τοῦ Εὐαγ­γελίου. Διότι τό Εὐ­αγγέλιο τοῦ Χρι­στοῦ κηρύχθηκε καί κηρύσ­σε­ται μόνο ἐν ὑπακοῇ πρός τόν Θεό, ὅπως μᾶς διδάσκει καί ὁ ἑορτα­ζό­μενος σήμερα μέγας ἱεράρχης καί διδάσκαλος τῆς Ἐκκ­λησίας μας, ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος, ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, ὁ προστάτης καί ἔφο­ρος τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Κοι­νο­βίου, τοῦ ὁποίου ἔ­χου­με τήν εὐ­λο­γία νά προσκυ­νοῦ­με τήν τι­μία καί χαριτόβρυτη Κά­ρα καί νά λαμβά­νου­με τή χάρη καί τόν ἁγιασμό πού μεταδίδει.

Μέ ὑπακοή πρός τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία δίδαξε καί ὁ ἅγιος Ἀθα­νάσιος, χωρίς νά ἐπι­διώ­­κει τόν ἔπαινο καί τήν προ­βο­λή, χωρίς νά ἐπιζητᾶ τήν τιμή καί τή δόξα πού ἀπέρρεε ἀπό τό ὑψη­λό πατριαρ­χικό του ἀξίωμα καί τήν ἀρχι­ε­ρωσύνη. Ἀντίθετα μάλι­στα, δίδα­σκε μέ ἀπόλυτη συναί­σθηση ὅτι ἡ διδασκαλία του δέν ἦταν δική του, ἀλλά ἦταν αὐτή πού τοῦ ἐμπιστεύ­θηκε ὁ Χριστός διά τῆς Ἐκκλησίας του γιά νά τή με­ταδώσει στούς ἀν­θρώπους, ὥστε νά σωθοῦν δι᾽ αὐ­τῆς.

Γι᾽ αὐτό καί τήν ὑπερασπίσθηκε μέ τόσο σθένος καί τόση γενναιό­τη­τα ἔναντι τοῦ Ἀρείου καί τῶν ἄλλων κακοδόξων οἱ ὁποῖοι προ­σπα­­θοῦ­σαν νά ἐπιβάλλουν τίς δι­κές τους αἱρετικές ἀπόψεις γιά τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ ὑψη­λοφροσύνη τους καί ὁ ἐγωι­σμός τους δέν τούς ἐπέ­τρεπαν νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ δι­δα­χή τῆς Ἐκ­κλησίας δέν εἶναι δική τους γιά νά διδάσκουν ὅ,τι νομί­ζουν, ἀλλά εἶ­ναι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖ­ος καί φωτίζει καί δίνει λόγο σέ ὅποιον τόν ἀ­κούει μέ σε­βασμό, ὥστε νά μήν πλα­νᾶται καί νά μήν παρερμη­νεύει τόν θεῖο Λό­γο, καί νά μήν ἀπομακρύνεται ἔτσι ἀπό τήν ἀλή­θεια τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀπο­κόπτεται ἀπό αὐτήν, μαζί μέ ὅσους τόν ἀκολουθοῦν, ὡς αἱρετικός.

Μέ τήν ἴδια συναίσθηση τῆς ὑπα­κο­ῆς στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία μᾶς δίδαξε ὁ Χριστός, ἀλλά καί μέ τήν ὁποία δίδαξε τόν λόγο τῆς ἀληθείας καί τοῦ Εὐαγ­γε­λίου καί ὁ τιμώμενος Μέγας Πα­τήρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Μέ­γας Ἀθανά­σι­ος, θά πρέπει καί νά διδά­σκουμε, ὅσοι διδάσκουμε, ἀλ­λά καί νά ἀκοῦ­με τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά εἶναι σωτήριος καί γιά μᾶς, κα­τά τήν ὑπόσχεση τοῦ Κυ­ρίου μας, πού τόν ἀκούσαμε σή­μερα νά λέγει, ὅτι «τοῦτο γάρ ἐστιν τό θέ­λημα τοῦ Πατρός μου, ἵνα πᾶς ὁ θεωρῶν τόν Υἱόν καί πι­στεύ­­ων εἰς αὐτόν ἔχῃ ζωήν αἰώ­νιον».

Εὔχομαι, λοιπόν, νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός, διά πρεσβειῶν τοῦ ἐν ἁγί­οις Πατρός ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, νά θεωροῦμε καί νά πι­στεύ­ουμε πάντοτε στόν Χριστό, σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά χαρίσει καί σέ μᾶς τήν αἰώνιο ζωή καί τή μακαριότητα τῆς βασιλείας του.