Την Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου το απόγευμα στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίου Ελευθερίου Διαβατού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων μετέφερε το Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως από την Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά και εν συνεχεία χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό της εορτής του Αγίου Ελευθερίου και κήρυξε τον θείο λόγο.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό:
«Ὤ μακαρίας μητρός! ὤ μαστῶν ἱερῶν οὕς ἐθήλασας, μάκαρ Ἐλευθέριε, καί τῆς φύσεως τόν Πλάστην ἐπέγνως».
Μία μητέρα καί ἕναν υἱό ἑορτάζει αὔριο ἡ Ἐκκλησία μας, τόν ἅγιο ἱερομάρτυρα Ἐλευθέριο καί τή μητέρα του ἁγία Ἀνθία. Καί δέν εἶναι ἡ μοναδική περίπτωση κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μητέρα μαζί μέ τό παιδί της, ἀποδίδοντας στή μητέρα τά εὔσημα γιά τήν πίστη καί τήν εὐσέβεια μέ τήν ὁποία τό γαλούχησε, ὥστε νά φθάσει στό μαρτύριο καί στήν ἁγιότητα.
Αὐτό συνέβη καί μέ τήν ἁγία Ἀνθία, ἡ ὁποία, ὅταν πέθανε ὁ σύζυγός της, ἀφήνοντάς την μέ τόν ἀνήλικο υἱό της, τόν ἅγιο Ἐλευθέριο, παρότι ἦταν ἐποχή σκληρῶν διωγμῶν γιά τούς χριστιανούς, ἐποχή πού δέν ἐπιτρεπόταν σύμφωνα μέ τούς νόμους τῶν ρωμαίων αὐτοκρατόρων οὔτε νά πιστεύουν οὔτε νά λατρεύουν τόν Χριστό, ἐκείνη τόν ἀνέθρεψε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου», τοῦ μετέδωσε τήν πίστη καί τήν ἀγάπη της στόν Χριστό καί τοῦ δίδαξε τό θέλημα καί τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.
Καί ὁ σπόρος πού ἔσπειρε στήν ψυχή τοῦ παιδιοῦ της ἡ ἁγία Ἀνθία βλάστησε καί ἀπέδωσε «καρπόν ἑκατονταπλασίονα», ἔτσι ὥστε, ὅταν ἡ ἁγία Ἀνθία, ἐπιθυμώντας νά ἐκπληρώσει τόν εὐσεβῆ της πόθο, νά προσκυνήσει τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ἐπισκέφθηκε τή Ρώμη συνοδευόμενη ἀπό τόν νεαρό Ἐλευθέριο, ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης ἐντυπωσιάσθηκε πολύ ἀπό τή μεγάλη πίστη τοῦ παιδιοῦ, τήν εὐσέβειά του, τήν ἁγνότητα καί τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς του καί τῆς ζωῆς του. Τόν πῆρε, λοιπόν, ὑπό τήν προστασία του, τόν χειροτόνησε διάκονο καί πρεσβύτερο καί ἀργότερα ἐπίσκοπο σέ πολύ νεαρή ἡλικία. Ἡ δράση του μάλιστα ὡς ἐπισκόπου ἦταν αὐτή πού ὁδήγησε στή σύλληψή του. Στή συνέχεια τόν ἔριξαν στά λιοντάρια, ἀλλά αὐτά δέν τόν ἄγγιξαν, καί γι᾽ αὐτό ἀποφασίσθηκε νά τόν ἀποκεφαλίσουν μαζί μέ τή μητέρα του, τήν ἁγία Ἀνθία.
Ἔτσι ἔκλεισε ὁ κύκλος τῆς ζωῆς του, ὅπως ξεκίνησε, μαζί μέ τή μητέρα του, πού τόν συνόδευσε στήν πορεία αὐτή τῆς πίστεως ἀλλά καί τῆς ἀγάπης στόν Χριστό. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἱερός ὑμνογράφος, μιμούμενος τόν ἄγνωστο ἐκεῖνο ἄνθρωπο πού ἀκούοντας τόν Χριστό νά διδάσκει ἐπιφώνησε μέσα ἀπό τό πλῆθος πρός τόν Χριστό τό «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καί μαστοί οὕς ἐθήλασας», ἐγκωμιάζει καί τούς δύο ἑορταζομένους ἁγίους μέ τούς παραπλήσιους λόγους πού προανέφερα. «Ὤ μακαρίας μητρός! ὤ μαστῶν ἱερῶν οὕς ἐθήλασας, μάκαρ Ἐλευθέριε, καί τῆς φύσεως τόν Πλάστην ἐπέγνως».
Καί εἶναι ὄντως μακάριοι καί οἱ δύο ἑορταζόμενοι ἅγιοι. Ἡ μητέρα, ἡ ἁγία Ἀνθία, γιατί κατόρθωσε νά μεταδώσει στόν υἱό της τήν πίστη καί τήν εὐσέβειά της, καί νά τόν δεῖ νά προάγεται στήν πίστη καί στήν ἀγάπη στόν Χριστό καί νά φθάνει μέχρι καί τό μαρτύριο γιά χάρη του. Καί μπορεῖ γιά κάθε μητέρα ὁ θάνατος τοῦ παιδιοῦ της νά εἶναι ἕνα ὀδυνηρό γεγονός, γιά τήν ἁγία Ἀνθία ὅμως, ὅπως καί γιά τίς ἄλλες μητέρες τῶν ἁγίων μαρτύρων, ὁ μαρτυρικός θάνατος τῶν παιδιῶν τους ἦταν τιμή καί χαρά, ἦταν ἡ ἐπιβράβευση τῶν κόπων τους νά διδάξουν στά παιδιά τους τόν Χριστό καί νά τά ὁδηγήσουν κοντά του.
Ὅμως καί ὁ ἅγιος Ἐλευθέριος εἶναι μακάριος, διότι «ἔμεινε ἐν οἷς ἔμαθε καί ἐπιστώθη» ἀπό τήν εὐσεβῆ του μητέρα, καί δέν παρασύρθηκε ἀπό τόν κόσμο καί τήν ἁμαρτία πού πλεόναζε τήν ἐποχή του, οὔτε δειλίασε ὅταν κλήθηκε νά ὁμολογήσει τήν πίστη του στόν Χριστό, ἄν καί γνώριζε ὅτι ἡ ἐμμονή του στήν πίστη σήμαινε βασανιστήρια καί μαρτύριο. Θυσίασε τά πάντα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί ἀξιώθηκε νά κερδίσει τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου μαζί μέ τή μητέρα του, τήν ἁγία Ἀνθία.
Ἔτσι, ἀδελφοί μου, ἡ σημερινή ἑορτή τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἐλευθερίου καί τῆς μητρός αὐτοῦ ἁγίας Ἀνθίας ἔχει ἕνα μήνυμα γιά ὅλους μας. Ἕνα μήνυμα γιά τούς γονεῖς, καί ἰδίως γιά τίς μητέρες, πού καλοῦνται νά διδάξουν στά παιδιά τους τόν Χριστό, νά τούς μεταγγίσουν τήν πίστη καί τήν εὐσέβειά τους, νά τά πάρουν ἀπό τό χέρι καί νά τά ὁδηγήσουν στήν Ἐκκλησία, ὅταν πρέπει, καί νά τά εἰσαγάγουν στή ζωή της, ἀλλά καί νά χαίρονται ὅταν τά βλέπουν νά προοδεύουν ἐν Χριστῷ.
Ἔχει ὅμως καί ἕνα μήνυμα γιά τά παιδιά, γιά τούς νέους, πού θά πρέπει νά μιμηθοῦν τόν ἅγιο Ἐλευθέριο καί νά βάλουν μέσα στήν ψυχή τους τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καί νά τήν κρατήσουν καθαρή καί ἁγνή ἀπό τίς ἐπιδράσεις καί τίς ἐπιρροές τῆς ἁμαρτίας καί τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν μακριά ἀπό τόν Θεό καί ἀδιαφοροῦν γι᾽ αὐτόν. Καί θά πρέπει ἀκόμη νά μείνουν σταθερά στήν πίστη καί στό σύνδεσμό τους μέ τήν Ἐκκλησία, γιατί μόνο ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Χριστός χαρίζουν τήν ἀσφάλεια, τήν εὐτυχία καί τή χαρά πού ἀναζητοῦν.
Καί αὐτή τή χαρά καί τήν εὐτυχία πού χαρίζει σέ ὅλους μας ἡ πίστη στόν Χριστό, ἡ ὁποία ἀνέδειξε καί τούς ἑορταζομένους ἁγίους Ἐλευθέριο καί Ἀνθία ὄντως μακαρίους, εὔχομαι νά αἰσθανθοῦμε ὅλοι, ἀδελφοί μου, καί ἐδῶ στή γῆ, ἀλλά καί διά πρεσβειῶν τῶν ἁγίων μας καί στόν οὐρανό.
Ἀλλά γιά νά συμβεῖ αὐτό θά πρέπει νά ἐργασθοῦμε, θά πρέπει νά ἀγωνιοῦμε γιά τήν αἰώνια ζωή, τήν ὁποία κανείς τήν ἀπολαμβάνει ἀπό ἐδῶ, ἀπό αὐτόν τόν κόσμο. Δέν θά τήν ἀπολαύσουμε, ὅταν φύγουμε, ἐάν δέν ἑτοιμάσουμε τήν πίστη μας, τήν ἀγάπη μας, τά ἔργα μας τά καλά ἀπό αὐτή τή ζωή. Ὅταν πᾶμε στόν οὐρανό, θά πρέπει νά εἴμεθα γεμάτοι ἀπό ὅλα αὐτά. Ὅταν θά πᾶμε μέ ἄδεια χέρια καί μέ ἄδεια ζωή, μία ζωή τήν ὁποία ἀφιερώσαμε σέ διάφορα ἄλλα, νά μήν πῶ ἁμαρτίες μόνο ἀλλά καί διάφορα ἄλλα καθημερινά μέν ἀλλά ὄχι σωτήρια γιά τήν ψυχή μας, θά μᾶς πεῖ ὁ Χριστός «οὐκ οἶδα ὑμᾶς». Γιατί δέν θά ἔχουμε τό εἰσιτήριο ἐκεῖνο πού θά μᾶς τοποθετήσει δίπλα στόν Χριστό, δίπλα στόν ἅγιο Ἐλευθέριο, δίπλα στή μητέρα του τήν ἁγία Ἀνθία, δίπλα στόν ἅγιο Λουκᾶ, τοῦ ὁποίου ἔχουμε τό λείψανο καί ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος, ὁ ὁποῖος ἔζησε μέσα στήν ἀθεΐα, καί ἄν καί εἶχε ὅλα τά προσόντα γιά νά κάνει μία ἄνετη ζωή, θέλησε νά δώσει τή μαρτυρία τῆς ἀγάπης του γιά τόν Χριστό. Καί ἔτσι περιφρόνησε ὅλα τά ἄλλα, προκειμένου νά κερδίσει τόν Χριστό. Καί τόν κέρδισε μέσα σέ δύσκολες συνθῆκες. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε τέτοιες συνθῆκες, καί εὔχομαι νά μήν τίς ἔχουμε ποτέ, πρέπει ὅμως νά ἀγωνισθοῦμε, νά ἀγωνισθοῦμε γιά νά εἴμεθα μακάριοι, ὅπως ἡ ἀγία Ἀνθία καί ὁ υἱός της, ὁ ἄγιος Ἐλευθέριος. Ἀμήν.
