Μέσα στή χαρμόσυνη πασχάλια περίοδο ἑορτάζεται κι ἐφέτος ἡ μεγάλη ἐτήσια πανήγυρη τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος καί Ἰσαποστόλου Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, πολιούχου καί προστάτιδος τῆς πόλεως τῆς Νέας Σμύρνης καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.
Προσκεκλημένοι Ἱεράρχες ἐφέτος εἶναι οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κ. Στέφανος καί Λήμνου καί Ἁγίου Εὐστρατίου κ. Ἱερόθεος.
Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου 17ης Μαΐου στίς 7, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, μέσα σέ ἕνα κατάμεστο ἀπό πιστούς Ναό, τελέσθηκε ὁ Μέγας Πανηγυρικός πολυαρχιερατικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου Λήμνου καί Ἁγίου Εὐστρατίου κ. Ἱερoθέου. Πρός τό τέλος τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ, πρίν τό «Νῦν ἀπολύεις…», καί μετά τήν προσφώνηση τοῦ Σεβασμ. Ποιμενάρχου μας κ. Συμεών, ὁ Μητροπολίτης Λήμνου κ. Ἱερόθεος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο.
“Xριστός ἀνέστη!”, ἀνεφώνησε ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Λήμνου, ξεκινώντας τό κήρυγμά του. Αὐτό τόν ἐλπιδοφόρο χαιρετισμό ἀνταλλάσσουμε μεταξύ μας ἐδῶ καί εἴκοσι αἰῶνες οἱ χριστιανοί, γιατί ἀφορᾶ τό παρόν καί τό μέλλον κάθε ἀνθρώπου.
Ὁ Σεβασμ. στήν ἀρχή θέλησε νά ἀφιερώσει λίγα προσωπικά λόγια στόν Σεβασμ. Ποιμενάρχη μας κ. Συμεών, καθώς εἶπε ὅτι χαίρεται γιά τήν πνευματική αὐτή εὐκαιρία πού δίνεται μέ τήν πρόσκληση τοῦ Σεβασμ. νά συμμετέχει στίς πανηγυρικές ἐκδηλώσεις γιά τήν προστάτιδα ἁγία Φωτεινή, ὅπως τότε, στήν Σμύρνη, οἱ κάτοικοί της φρόντιζαν γιά νά κάνουν λαμπρή τήν πανήγυρη τῆς Ἁγίας. Ὅπως τότε, πού μέσα ἀπό τίς τραγικές στιγμές τῆς καταστροφῆς προτίμησαν νά φέρουν τίς ἅγιες εἰκόνες τῶν Ἁγίων παρά ἄλλα πράγματα δικά τους. Ἔφεραν αὐτά πού τούς συνέδεαν μέ τό παρελθόν τους καί ἀφοροῦσαν τό παρόν καί τό μέλλον τους.
Ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς του εὐχαρίστησε τόν Σεβασμ. Ποιμενάρχη μας, καθώς τρέφει πρός τό πρόσωπό του βαθύτατο σεβασμό, διερμηνεύοντας καί τά συναισθήματα τοῦ συγχοροστατοῦντος ἀπόψε Σεβασμ. Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κ. Στεφάνου. Καί αὐτό, γιατί ἔχει μιά ὑπερπεντηκονταετῆ θητεία στήν Μητρόπολη Νέας Σμύρνης τόσο ὡς ἱεροκήρυκάς της ὅσο καί ὡς Ποιμενάρχης της, ὡς ποιμένας πού «δέν δίνει ὕπνο στά βλέφαρά του καί ἀνάπαυση στούς κροτάφους του». Ἀλλά καί μέλος τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ ὀργάνου πού ἔχει τήν εὐθύνη γιά τήν πνευματική προκοπή τοῦ ποιμνίου. «Πάντοτε τόν εἴχαμε ὡς πρότυπο καί φάρο φωτεινό στή ζωή μας», τόνισε.
Στήν γυναικεία φυσιογνωμία τῆς ἁγίας Φωτεινῆς ἀναφέρθηκε στή συνέχεια ὁ Σεβασμ. Λήμνου. Αὐτή πού πέρασε ἀπό τήν ἄγνοια στήν πίστη, ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς. Ἀπό μιά ἁπλή γυναίκα τοῦ λαοῦ ἔγινε ἰσαπόστολος τῆς οἰκουμένης καί θεολόγος πού κατέκτησε την ἁγιότητα.
Τήν πλησίασε γιά νά τῆς ζητήσει νερό καί γιά νά ξεδιψάσει. Τῆς λέει ὅτι τό νερό πού Ἐκεῖνος δίνει εἶναι νερό, πού ἄν τό πιεῖ κανείς δέν θά ξαναδιψάσει ποτέ. Ζήτησε νερό, γιατί μέ νερό ἀσχολεῖται τώρα ἡ ἁγία Φωτεινή. Χρησιμοποιεῖ τή δίψα, αὐτή τή βαθύτερη ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά καλύψει τήν ἀνάγκη γιά τήν Ὄντως Ἀλήθεια, μέ τήν Ὁποία ὁ ἄνθρωπος δέν διψάει ποτέ.
Ποιά εἶναι ὅμως ἡ δίψα πού ψάχνει ἱκανοποίηση; Εἶναι τό πάθος τοῦ ἀνθρώπου γιά νά μήν πεθάνει ποτέ καί νά περάσει στήν ἀθανασία. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς χαρίζει τό μεγάλο δῶρο τῆς Ἀναστάσεως «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Μέ τήν Ἀνάσταση, ὅποιος θέλει, δέν μένει στή φθορά καί τό σκοτάδι.
«Ἐγώ εἰμί ὁ λαλών σοι». Καί ἐκείνη ἐγκατέλειψε τήν πήλινη στάμνα της, τό σύμβολο τοῦ παλαιοῦ ἑαυτοῦ της. Τό Ἅγιο Πνεῦμα πού «συγκροτεῖ τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας», τήν κατέστησε ἰσαπόστολο.
Τό πέρασμα ἀπό τή θλίψη στή χαρά εἶναι ἀνάγκη ὅλων μας. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιά νά ζεῖ τή ζωή του, ὅπως τοῦ ἀξίζει, ἀποδεχόμενος τήν κοινωνία του μέ τόν Θεό. Καθώς φυλακιζόμαστε ὅμως στόν ἐγωτικό μας ἑαυτό, ὁδηγούμαστε στήν ἀπόγνωση, τή λύπη καί τήν ἀπομόνωση.
Εὐχηθεῖτε, Σεβασμιώτατε, ἀνέφερε κατακλείοντας το κήρυγμά του, νά ἐνσκύψουμε στό σκοτεινό πηγάδι τῆς ψυχῆς μας, νά δοῦμε τά λάθη μας καί νά ὁδηγηθοῦμε στό Φῶς· νά ἀποκτήσουμε τήν ἐμπειρία τῆς ἁγίας Φωτεινῆς γιά νά γἰνουμε ἀπόστολοι αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας.
