Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, το Σάββατο 15 Μαρτίου, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τ.Κ. Ερέτριας.
Προ της Απολύσεως, τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο ιερό μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως του μακαριστού Πρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Πολυμέρου.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος ανέφερε:
«Τα Σάββατα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής αδελφοί, πράγματι είναι μία πολύ ωραία πνευματική ανάπαυλα. Και βέβαια η Κυριακή, είναι μια πολύ ωραία πνευματική ανάπαυλα, σε αυτόν τον αγώνα, τον πνευματικό, τον οποίο καλούμαστε όλη την εβδομάδα να πραγματοποιούμε με τη νηστεία, με την εγκράτεια, με την περισυλλογή και τη συγκέντρωση του μυαλού μας, μέσα από τις ωραίες κατανυκτικές ιερές ακολουθίες που η Εκκλησία μας προσφέρει κάθε ημέρα: το Μεσονυκτικό, τον Όρθρο, τις Ώρες, τον Εσπερινό, την ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου.
Και όπου αρχίζει πλέον η χαρά της Εκκλησίας από τη χθεσινοβραδινή ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας μας. Και η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία η σημερινή του Σαββάτου, μας δημιουργεί αυτή την αναψυχή που επιζητούμε, για να ξεκουραστούμε πράγματι από αυτή την εναγώνια προσπάθεια που κάνουμε όλοι μας την εβδομάδα που περνάει. Αυτές τις ωραίες εβδομάδες της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, που είναι μία πορεία στην οποία η Εκκλησία μας καλεί όλους να αγωνιστούμε πνευματικά, να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, το σώμα μας, τον λογισμό μας, τη σκέψη μας, τις διαθέσεις μας, τα μάτια μας από όλα εκείνα που μας κατατρέχουν και μας απομακρύνουν από τη σχέση μας με τον Θεό. Τη σχέση μας την ουσιαστική, την πραγματική, την καθαρή και έντιμη με τους άλλους ανθρώπους.
Η Εκκλησία λοιπόν έρχεται σε αυτό το στάδιο των πνευματικών αρετών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να μας τονίσει όλα αυτά, αλλά και να μας περιθάλψει πνευματικά, να μας ενδυναμώσει, να μας δείξει τη στοργή της. Και μέσα στην έρημο της εβδομάδας της νηστείας έρχεται η όαση του Σαββάτου και της Κυριακής, με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, ώστε να μπορούμε να μετέχουμε στις τροφές μας με λάδι, καθώς όλη η εβδομάδα είναι χωρίς λάδι στα φαγητά μας. Να μετέχουμε λοιπόν σε αυτήν την ξεκούραση που έχουμε ανάγκη όλοι μας, ώστε πάλι από την Κυριακή το βράδυ, μετά την Ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού, να ξεκινήσει πάλι ο αγώνας μας και η προσπάθειά μας εντονότερη.
Μέσα σε αυτήν λοιπόν την ευλογημένη περίοδο που η Εκκλησία μας προσφέρει, βλέπουμε ότι είναι δώρο. Αυτή η περίοδος είναι δώρο της Εκκλησίας προς εμάς. Δεν είναι κόπος, δεν είναι πόνος, δεν είναι βάσανος· είναι δώρο. Δώρο για να επανατοποθετηθούμε στην κρίση μας για τη σωτηρία μας, για τη σχέση μας με τον Θεό. Μας τα προσφέρει αυτά η Εκκλησία και μας καλεί όλους μας. Και βλέπετε, όπως αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ιερό Ευαγγέλιο, ο Κύριός μας λέγει στους μαθητές του και στους ακροατές του ότι όταν νηστεύετε, να μη γίνεστε σκυθρωποί, αλλά να είστε καθαροί, φρεσκοπλυμένοι και να έχετε αρώματα στην κεφαλή σας˙ «σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαι σοῦ τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ἵνα μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων…» (Ματθ. 6, 17). Διότι η νηστεία είναι χαρά. Δεν είναι πόνος, δεν είναι βάρος, αλλά είναι αναζήτηση και επανατοποθέτηση στη σωτηρία μας. Η νηστεία είναι «συνηλικιώτης της ανθρωπότητος», όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος. Διδάσκει δηλαδή, ότι όταν δημιουργήθηκε ο κόσμος, ο Θεός έδωσε εντολή στο πρώτο ζευγάρι, μέσα στον Παράδεισο. Τους τοποθέτησε εκεί και όρισε τη νηστεία, λέγοντας: «Φάτε από όλα τα δέντρα, αλλά μη φάτε από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού». Άρα, ο Θεός μας έδωσε εντολή, και η νηστεία εξαγνίζει τον άνθρωπο, δημιουργώντας του τη βεβαιότητα ότι μπορεί να ζει με λίγα και σύμφωνα με το θέλημά Του. Του δίνει την πεποίθηση ότι, στις πτώσεις και στις κακουχίες του, υπάρχει κάτι που μπορεί να τον στηρίξει και να τον σώσει: η νηστεία. Και, κατ’ επέκταση, η νηστεία τον συνδέει με τον Θεό. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος ενδυναμώνεται. Γι’ αυτό και σήμερα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα που διαβάσαμε, μας παρουσιάζεται ο Χριστός δυνατός˙ ως εξουσία έχων. Ήταν λέγει στη συναγωγή του Σαββάτου, επέστρεψε το απόγευμα στο σπίτι του Πέτρου, θεράπευσε την πεθερά του, έκανε και άλλα θαύματα. Και την επόμενη μέρα, πριν ακόμη ξημερώσει, σηκώθηκε για να ξεκινήσει το ιεραποστολικό Του έργο. Και μάλιστα Τον ακολούθησαν ο Πέτρος και οι άλλοι Μαθητές. Και του είπαν που πηγαίνει αξημέρωτα. Και λέει ότι «εγώ ήρθα στον κόσμο για να κινηθώ ιεραποστολικώς, να διδάξω». Και μάλιστα ξεκίνησε λέγοντας ότι δεν περιορίστηκε μόνο στις πόλεις, αλλά και στις κωμοπόλεις και τα χωριά, πηγαίνοντας παντού και διδάσκοντας τη Βασιλεία του Θεού. Κι εκεί, λοιπόν, τον συνάντησε ένας λεπρός. Έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον θεραπεύσει.
Η λέπρα, η νόσος του Χάνσεν, που πλέον έχει σχεδόν εξαλειφθεί και θεραπεύεται όπου εμφανιστεί, τότε ήταν αθεράπευτη. Και όχι μόνο ήταν αθεράπευτη, αλλά σύμφωνα με τις δοξασίες των ανθρώπων της εποχής εκείνης, ο λεπρός θεωρούνταν άνθρωπος που έπρεπε να απομακρυνθεί από τους άλλους. Δεν έπρεπε να έχουν καμία σχέση μαζί του, καθώς θεωρείτο ακάθαρτος. Μάλιστα, έβλεπαν αυτή την ασθένεια ως επέμβαση του Θεού σε αυτόν τον άνθρωπο, ως τιμωρία.
Ο Χριστός, λοιπόν, όχι μόνο τον θεράπευσε τον λεπρό στις παρακλήσεις του, λέγοντας «Θέλω! Καθαρίσου», αλλά τον άγγιξε κιόλας. Σήκωσε το χέρι Του και ακούμπησε τον λεπρό στον ώμο. Έτσι, άρχισε σταδιακά να αλλάζει τις τυπικές διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου και τις υποτιθέμενες δοξασίες των Εβραίων, δείχνοντας τους ότι ο ασθενής άνθρωπος δεν πρέπει να αποβάλλεται από την κοινότητα από τον χώρο των ανθρώπων, αλλά αντίθετα πρέπει να του δείχνουμε αγάπη, στοργή και συμπαράσταση. Γι’ αυτό και τον άγγιξε, για να τους δείξει ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ακάθαρτος, αλλά απλώς ασθενής και ότι ο Θεός τον θεράπευσε. Του λέει, μάλιστα, να πάει στον ιερέα του Ναού του Σολομώντος, να δείξει την καθαρότητά του, γιατί οι ιερείς τότε πιστοποιούσαν ποιος ήταν υγιής και ποιος ασθενής, ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στην κοινότητα των ανθρώπων και να γίνει ξανά μέλος της.
Όλα τα ιερά κείμενα, και κυρίως τα Ευαγγέλια και οι Πράξεις των Αποστόλων, έχουν μεγάλη σημασία και προσφέρουν ένα ξεκαθάρισμα της σκέψης και της διάθεσης των ανθρώπων. Έτσι, λοιπόν, και ο καημένος ο λεπρός που θεραπεύτηκε, πήγε στον ιερέα και εκείνος επιβεβαίωσε τη θεραπεία του. Έγινε ξανά μέλος της κοινότητας και της κοινωνίας, τον δέχτηκαν οι άνθρωποι ως καθαρό και υγιή. Και βέβαια, εκείνος, με μεγάλη ευγνωμοσύνη, δόξασε τον Θεό και τον Ιησού Χριστό που τον θεράπευσε.
Ωστόσο, όπως λέει το Ευαγγελικό κείμενο, ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, του είπε να μην μιλήσει για τα θαύματα και τη θεραπεία του. Γιατί; Διότι οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι τον κακοβλέπανε και δεν τον πίστευαν, ούτε τον αποδέχονταν ως τον Μεσσία και Σωτήρα του κόσμου. Αυτό συμβαίνει από τότε μέχρι και σήμερα. Το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας και στη ζωή μας: Πώς πολλές φορές βλασφημείται το όνομα του Θεού, πώς αμφισβητείται και δημιουργούνται αμφιβολίες. Δυστυχώς, οι άνθρωποι αφήνουν τον διάβολο να δρα δυναμικά στη ζωή τους, επιτρέποντάς του να δυναμώνει και να δημιουργεί σύγχυση, και έτσι αλώνονται. Αφήνονται απερίσκεπτα σε αυτές τις καταστάσεις, χωρίς να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη σωτηρία και την ομολογία της πίστης τους στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Ο Χριστός, λοιπόν, παρουσιάζεται σήμερα δυνατός, μέσα στη δύναμή του θεραπεύει, διδάσκει, καθοδηγεί και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη σωτηρία των ανθρώπων. Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελικού αναγνώσματος. Το διαβάσαμε για να σκεφτούμε ότι οι αγώνες μας, η νηστείας μας, ο πνευματικός μας αγώνας, είναι για έναν ζωντανό Θεό, για έναν δυνατό Θεό, ο οποίος μπορεί να ενεργεί μέσα στις καρδιές μας, όταν εμείς το θέλουμε. Αν, όμως, τον αποδιώξουμε από τη ζωή μας, τότε χάνουμε τη χάρη Του.
Σήμερα, στον ιερό ναό, βρισκόμαστε για να τελέσουμε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο για τον αγαπητό μας αδελφό, τον πατέρα Κωνσταντίνο, τον οποίο εσείς γνωρίσατε πολύ περισσότερο από εμένα. Ήταν ένας αγαθός λεβίτης, ο οποίος εργάστηκε με αφοσίωση και φιλοπονία στον αμπελώνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τελώντας τη Θεία Λειτουργία, παρακαλούμε τον Κύριο της δόξης, μαζί με την πρεσβυτέρα του και τα τέκνα του, αλλά και όλους εμάς, να αναπαύσει τον αγαπητό μας αδελφό στην μακαριότητα της Βασιλείας Του και να τον αξιώσει του ουρανίου Θυσιαστηρίου, όπως αξιώθηκε να είναι στην γη ενώπιον του θυσιαστηρίου της Αγίας Τραπέζης, τελώντας τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Ας τον αξιώσει, λοιπόν, να είναι και στην αιώνια Βασιλεία Του. Με καθαρές σκέψεις, με καθάριο βλέμμα και καθαρή ζωή, να ομολογεί αυτή την πίστη στον Ιησού Χριστό, όπως ο λεπρός, ο οποίος θεραπεύτηκε και ομολόγησε τη δύναμη και τη δόξα Του. Και ας μάθουμε κι εμείς, αδελφοί, να Τον ομολογούμε στη ζωή μας. Ο Θεός να τον αναπαύσει και να δημιουργεί σε εμάς τις προϋποθέσεις για τη σωτηρία μας και για την ενδυνάμωση της πίστεώς μας».
